Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 143:11

Σε Εκείνον που χορηγεί τη σωτηρία στους βασιλείς μας. Στους αγίους αποστόλους, τους οποίους ο Χριστός κατέστησε άρχοντές τους. Σε Εκείνον που λυτρώνει τον δούλο Του, τον Δαβίδ, από πονηρή ρομφαία· λύτρωσέ με και απάλλαξέ με από τα χέρια αλλότριων υιών. Διότι, εξαιτίας των διαθηκών προς εκείνους, δείξε κάθε μέριμνα για εμάς. Καθώς «πονηρή ρομφαία» ονόμασε τη μανιώδη και θηριώδη ορμή όσων επιτέθηκαν· και τους ίδιους «αλλότριους», ως δυσσεβείς.

Σε Αυτόν που λυτρώνει τον Δαβίδ, τον δούλο του, από πονηρή ρομφαία. Πονηρή ρομφαία είναι η γλώσσα των αθέων, και τα λόγια εκείνων που μηχανεύονται σοφίσματα κατά του Θεού προκειμένου να θανατώσουν ψυχές· χέρι δε αλλότριων υιών, είναι η πράξη και ο βίος όσων είναι ξένοι προς τη θεοσέβεια, των οποίων το στόμα, μέσα από μυθικά αναπλάσματα και τις πλάνες των ειδώλων, λαλεί ματαιότητες· το δεξί χέρι μάλιστα αυτών, δηλαδή η πρακτικότερη δύναμή τους, ασχολείται με την πλεονεξία και τις αρπαγές. Τέτοιοι θα μπορούσαν να είναι και εκείνοι από τον προγενέστερο λαό, σύμφωνα με όσα έχουν ειπωθεί· από αυτούς λοιπόν, στο παρόν σημείο, για δεύτερη πλέον φορά εύχεται ο Δαβίδ να λυτρωθεί, ώστε να μην παγιδευτεί στα ίδια αμαρτήματα.

Σε αυτόν που λυτρώνει. Διότι ο Θεός τον γλίτωσε από τη ρομφαία του Γολιάθ, επειδή ήταν πονηρή ως όπλο δυνατού. «Λύτρωσέ με»: Μιλάει για τον Χριστό, ότι οι Ιουδαίοι, έχοντας αποξενωθεί από τον Θεό, αγωνίζονταν εναντίον του Κυρίου (του Χριστού) από φθόνο. «Των οποίων το στόμα»: Όταν οι Ιουδαίοι σχεδίαζαν τον θάνατο του Χριστού. «Και η δεξιά»: Αυτών. Ποιων; Αυτών που έδωσαν τα αργύρια, όπως και αυτών που τα έλαβαν και συκοφάντησαν άδικα την ανάσταση του Χριστού. «Των οποίων οι υιοί»: Αναφέρεται στα παιδιά των Ιουδαίων, τα οποία στη νεότητά τους, δηλαδή στην ανομία τους, φλέγονταν από τον θυμό τους. Αναφέρεται επίσης και στην ευημερία τους. «Οι θυγατέρες»: Εννοεί μεν τις συναγωγές των Ιουδαίων, υπονοεί δε και τα παιδιά τους. Διότι στολίζονταν για να τους εξαπατήσουν. Επειδή χαίρονταν πάντοτε με την πορνεία, και ήταν σαν έρημος ναός, που δεν έχει εκείνον που να κατοικεί μέσα του. «Τα ταμεία»: Υπονοεί τον πλούτο των απαρχών, με τον οποίο ζούσαν πλουσιοπάροχα και αχάριστα καθημερινά. Διότι δεν κατάλαβαν ποιος είναι αυτός που τα παρέχει. «Τα πρόβατα»: Διότι βρίσκονταν σε μεγάλη ευημερία, ως λαός του Θεού, αλλά δεν συνήκαν. Τους αποκαλεί δε πρόβατα, διότι εξομοιώθηκαν με τα κτήνη. «Οι βόες»: Διότι δεν τους έλειπε κανένα κτήνος, αλλά σαν παχιά βόδια, δηλαδή χορτασμένα, σκιρτώντας άτακτα, απέρριψαν από πάνω τους τον ζυγό του Χριστού.

Διότι αυτό προπάντων είναι ο άνθρωπος, όταν κατέχει την ακρίβεια των δογμάτων και έχει φιλόσοφη πολιτεία. Δ'. Αλλά ας δούμε λοιπόν τους αλλοτρίους, πώς τους περιέγραψε και ο προφήτης, λέγοντας: Ελευθέρωσέ με από τα χέρια αλλότριων υιών, των οποίων το στόμα μίλησε ματαιότητα, και η δεξιά τους είναι δεξιά αδικίας.

Είδες ποιους αποκαλεί αλλότριους; Εκείνους που ζουν μέσα στην πονηρία, εκείνους που αγαπούν την αδικία, αυτούς που φθέγγονται ανόητα πράγματα, αυτούς που δεν λένε τίποτε το ωφέλιμο. Να αναγνωρίζεις, λοιπόν, τους αλλότριους από το στόμα τους, από τα έργα τους· όπως ακριβώς λέει και ο Χριστός: «Από τους καρπούς τους θα τους αναγνωρίσετε». Διότι, όπως ακριβώς στα στρατόπεδα δίνονται πολλά συνθήματα και σημεία, ώστε αν ποτέ συμβεί νυχτερινή μάχη, ή σηκωθεί σκόνη και δημιουργήσει συνθήκες νύχτας, ή αν προκύψει κάποια άλλη σύγχυση και ταραχή, να μην εκλάβει κάποιος τον δικό του ως εχθρό, ούτε τον αντίπαλο ως δικό του· έτσι και εδώ ο προφήτης σού δίνει συνθήματα, μέσω των οποίων θα μπορέσεις να διακρίνεις τον οικείο από τον αλλότριο, δηλαδή από αυτά που λέει και από αυτά που πράττει, λέγοντας: «Των οποίων το στόμα ελάλησε ματαιότητα, και η δεξιά τους είναι δεξιά αδικίας». Επειδή και τώρα υπάρχει πόλεμος και μάχη, και μάλιστα μια σφοδρότατη νυχτερινή μάχη, με τους δαίμονες να βάλλουν εναντίον μας, τις επιθυμίες να μας επιβουλεύονται, και τους λογισμούς να επαναστατούν. Υπάρχουν και ανάμεσα στους μυημένους συνθήματα και σύμβολα· και αν θελήσουμε να αναγνωρίσουμε κάποιον, αμφιβάλλοντας εάν είναι αμύητος ή μυημένος, υποβάλλοντας αυτές τις ερωτήσεις, το μαθαίνουμε.

εʹ. Έπειτα ζητά πάλι αυτά που ζήτησε προηγουμένως, προσπίπτοντας συνεχώς και παρακαλώντας, ώστε να απαλλαγεί από τους πονηρούς ανθρώπους, λέγοντας τα εξής: «Από πονηρή ρομφαία λύτρωσέ με, και ελευθέρωσέ με από το χέρι αλλότριων υιών, των οποίων το στόμα ελάλησε ματαιότητα και η δεξιά τους είναι δεξιά αδικίας».

Διότι άλλος είναι ο οφθαλμός του σώματος και άλλος ο νοητός οφθαλμός της ψυχής και τα υπόλοιπα αισθητήριά της, τα οποία όποιος τα διαφυλάσσει, όπως είναι αρεστό στον Δημιουργό, σαν έμψυχο δεκάχορδο ψαλτήρι μελωδεί στον Θεό «άσμα καινό». «Σε Αυτόν που δίνει σωτηρία στους βασιλείς, σε Αυτόν που λυτρώνει τον δούλο του τον Δαβίδ από την πονηρή ρομφαία». Ο Θεός, λέει: «Δεν προστατεύουν τα στρατόπεδα τους βασιλείς από την πικρή ρομφαία». «Λύτρωσέ με και ελευθέρωσέ με από τα χέρια αλλότριων υιών, των οποίων οι υιοί είναι σαν νεόφυτα ριζωμένα», θαλερά και κατάφυτα, «στη νεότητά τους· οι θυγατέρες τους καλλωπισμένες, στολισμένες σαν ομοίωμα ναού».