Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 143:12

Των οποίων οι υιοί είναι σαν νεόφυτα στερεωμένα στη νεότητά τους. Οι υιοί του κατά σάρκα λαού, λέγει, είναι θαλεροί· του κατά πνεύμα όμως είναι ταπεινωμένοι. Διότι αυτοί είναι εκείνοι που λέγουν: Αν και ο εξωτερικός μας άνθρωπος φθείρεται, ο εσωτερικός όμως ανακαινίζεται.

Οι θυγατέρες τους είναι καλλωπισμένες, διακοσμημένες σαν ομοίωμα ναού. Με τον επίγειο στολισμό. Γι' αυτόν τον λόγο και δεν έγιναν ναός του Θεού, όπως οι άγιες ψυχές εκείνων που πίστεψαν, αλλά ομοίωμα ναού· διότι υποκρίνονταν, εφαρμόζοντας την κατά νόμον πολιτεία. Όμως, δεν είχαν μέσα τους τον Λόγο, αλλά το πονηρό πνεύμα.

Των οποίων οι υιοί είναι σαν νεόφυτα στερεωμένα στη νεότητά τους. Οι υιοί όχι μόνο του προηγούμενου λαού, αλλά και όλων εκείνων που είναι αποξενωμένοι από τη θεοσέβεια, είναι σαν νεόφυτα στερεωμένα στη νεότητά τους· του δικαίου, όμως, η σάρκα είναι ασθενής και το φρόνημά του είναι νεκρωμένο. Αυτών που προέρχονται από την περιτομή, ακόμη και οι θυγατέρες είναι στολισμένες με τρόπο εταιρικό, σαν ομοίωμα ναού μέσα στον οποίο κατοικεί πονηρό πνεύμα· γι' αυτό λέει γι' αυτές ο προφήτης: «Επειδή οι θυγατέρες της Σιών περπάτησαν με υψωμένο τον τράχηλο και με νεύματα των οφθαλμών», και τα εξής. Οι άγιοι, αντιθέτως, είναι ναός του Θεού και το Πνεύμα του Θεού κατοικεί μέσα τους. Και των μεν πρώτων τα ταμεία περισσεύουν και ξεχειλίζουν, επειδή θησαυρίζουν πάνω στη γη και λένε: «Θα κατεδαφίσω τις αποθήκες μου και θα οικοδομήσω μεγαλύτερες»· ενώ των αγίων ο θησαυρός βρίσκεται στον ουρανό. Και των μεν τα πρόβατα γεννούν πολλά και πληθύνονται, και τα βόδια τους είναι παχιά, όπως στην αφθονία της Αιγύπτου (διότι ωραία στην όψη και εκλεκτά στις σάρκες ήταν εκείνα που είδε ο Φαραώ)· του δικαίου, όμως, η ποίμνη περιλαμβάνει ψυχές ακέραιες, και πρόβατα αγαθά και λογικά.

Για τον δίκαιο μεν, επειδή φοβάται τον Κύριο, μακάριοι είναι οι γιοι του σαν νεόφυτα ελιάς γύρω από το τραπέζι του· των αλλοτρίων όμως οι γιοι είναι σαν νεόφυτα στερεωμένα στη νεότητά τους. Και για εκείνον μεν δεν υπάρχουν θυγατέρες· για τούτους όμως είναι καλλωπισμένες, περίτεχνα στολισμένες σαν ομοίωμα ναού· και σε εκείνον μεν υπάρχουν γιοι γιων, σε τούτους όμως όχι· ακόμη, για εκείνον μεν δεν υπάρχει πλέον ταμείο ούτε αποθήκη· ενώ αυτών τα ταμεία είναι γεμάτα, ξεχειλίζοντας από το ένα στο άλλο· και σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, για τα πετεινά του ουρανού που τρέφονται από τον ουράνιο Πατέρα δεν υπάρχει πλέον ταμείο ούτε αποθήκη. «Γιοι» είναι οι αιρετικοί λόγοι, και τα νοήματα σαν «νεόφυτα», εξαιτίας της καινοτομίας· «θυγατέρες» είναι οι λέξεις· και είναι «καλλωπισμένες» χάρη στη φρασεολογία, αποτελώντας ναό του φρονήματος.

Προς τον Θεόδωρο Χαιρόμαστε με τα σύμβολα της αγάπης, και μάλιστα σε μια τέτοια εποχή και από έναν τέτοιο άνθρωπο, ο οποίος είναι ταυτόχρονα νέος και τέλειος, και, για να σε χαιρετίσω με τα λόγια της Γραφής, «εδραιωμένος μέσα στη νεότητά του»· διότι έτσι αποκαλεί εκείνη την περίσσεια της σύνεσης σε σύγκριση με τη νεαρή ηλικία.

Σε αυτόν που λυτρώνει. Διότι ο Θεός τον γλίτωσε από τη ρομφαία του Γολιάθ, επειδή ήταν πονηρή ως όπλο δυνατού. «Λύτρωσέ με»: Μιλάει για τον Χριστό, ότι οι Ιουδαίοι, έχοντας αποξενωθεί από τον Θεό, αγωνίζονταν εναντίον του Κυρίου (του Χριστού) από φθόνο. «Των οποίων το στόμα»: Όταν οι Ιουδαίοι σχεδίαζαν τον θάνατο του Χριστού. «Και η δεξιά»: Αυτών. Ποιων; Αυτών που έδωσαν τα αργύρια, όπως και αυτών που τα έλαβαν και συκοφάντησαν άδικα την ανάσταση του Χριστού. «Των οποίων οι υιοί»: Αναφέρεται στα παιδιά των Ιουδαίων, τα οποία στη νεότητά τους, δηλαδή στην ανομία τους, φλέγονταν από τον θυμό τους. Αναφέρεται επίσης και στην ευημερία τους. «Οι θυγατέρες»: Εννοεί μεν τις συναγωγές των Ιουδαίων, υπονοεί δε και τα παιδιά τους. Διότι στολίζονταν για να τους εξαπατήσουν. Επειδή χαίρονταν πάντοτε με την πορνεία, και ήταν σαν έρημος ναός, που δεν έχει εκείνον που να κατοικεί μέσα του. «Τα ταμεία»: Υπονοεί τον πλούτο των απαρχών, με τον οποίο ζούσαν πλουσιοπάροχα και αχάριστα καθημερινά. Διότι δεν κατάλαβαν ποιος είναι αυτός που τα παρέχει. «Τα πρόβατα»: Διότι βρίσκονταν σε μεγάλη ευημερία, ως λαός του Θεού, αλλά δεν συνήκαν. Τους αποκαλεί δε πρόβατα, διότι εξομοιώθηκαν με τα κτήνη. «Οι βόες»: Διότι δεν τους έλειπε κανένα κτήνος, αλλά σαν παχιά βόδια, δηλαδή χορτασμένα, σκιρτώντας άτακτα, απέρριψαν από πάνω τους τον ζυγό του Χριστού.

Διότι άλλος είναι ο οφθαλμός του σώματος και άλλος ο νοητός οφθαλμός της ψυχής και τα υπόλοιπα αισθητήριά της, τα οποία όποιος τα διαφυλάσσει, όπως είναι αρεστό στον Δημιουργό, σαν έμψυχο δεκάχορδο ψαλτήρι μελωδεί στον Θεό «άσμα καινό». «Σε Αυτόν που δίνει σωτηρία στους βασιλείς, σε Αυτόν που λυτρώνει τον δούλο του τον Δαβίδ από την πονηρή ρομφαία». Ο Θεός, λέει: «Δεν προστατεύουν τα στρατόπεδα τους βασιλείς από την πικρή ρομφαία». «Λύτρωσέ με και ελευθέρωσέ με από τα χέρια αλλότριων υιών, των οποίων οι υιοί είναι σαν νεόφυτα ριζωμένα», θαλερά και κατάφυτα, «στη νεότητά τους· οι θυγατέρες τους καλλωπισμένες, στολισμένες σαν ομοίωμα ναού».