Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 143:8

Ο άνθρωπος έγινε όμοιος με τη ματαιότητα. Ο κάθε άνθρωπος εξομοιώθηκε με αυτόν τον κόσμο. Άστραψε αστραπή, και θα τους διασκορπίσεις. Με τη λέξη αστραπή εννοεί το ευαγγελικό κήρυγμα. Εξαπόστειλε το χέρι σου από τα ύψη· απάλλαξέ με και λύτρωσέ με από τα πολλά ύδατα, από το χέρι αλλοτρίων υιών. Των οποίων το στόμα μίλησε ματαιότητες.

Αναφέρεται στους λογισμούς που μας περικύκλωσαν εξαιτίας της επιβουλής των δαιμόνων. Ή, επίσης, ονομάζει «ύδατα» τον λαό των Ιουδαίων που περικύκλωσε τους αποστόλους, με σκοπό να τους συλλάβει και να τους εξολοθρεύσει. Και αυτοί είναι οι αποξενωμένοι υιοί, οι οποίοι λαλούν μάταια. Και ποια είναι αυτά τα μάταια, παρά το να λένε στον Χριστό: «Πώς εσύ, ενώ είσαι άνθρωπος, κάνεις τον εαυτό σου Θεό;»

οι ημέρες: Διότι όπως ακριβώς η σκιά τώρα υπάρχει και τώρα δεν υπάρχει, αλλά γίνεται αφανής, έτσι είναι και ο άνθρωπος. Κύριε, κλίνον: Σημαίνει την παρουσία του Χριστού, ότι επρόκειτο να κλίνει τον ουρανό και να κατέβει στη γη για χάρη του ανθρώπου. άψαι: Εννοεί τους δαίμονες· διότι αυτούς η Γραφή αποκαλεί όρη, δηλαδή άγγιξέ τους με την οργή σου και θα σκορπιστούν σαν καπνός. άστραψον: Εννοεί την αστραπή της χάριτος· διότι μόλις αυτή φάνηκε, οι δαίμονες σκορπίστηκαν. εξαπόστειλον: Εννοεί τους αποστόλους, οι οποίοι, καθώς διέτρεξαν ως βέλη ολόκληρη την οικουμένη, την συγκλόνισαν. Εννοεί τον Χριστό, ως δεξιά του Πατρός. εξελού με: Εννοεί τα ρεύματα της αμαρτίας, ως πολλά και πανταχού παρόντα. Και τα ονομάζει ύδατα ως ανυπόστατα. εκ χειρός: Επειδή η αμαρτία παρασκευάστηκε από το χέρι των δαιμόνων· διότι αυτοί είναι πραγματικά αλλότριοι υιοί. ων το στόμα: Το στόμα των Ιουδαίων μίλησε μάταια κατά του Χριστού, καθώς παρακινήθηκαν από τους δαίμονες. και η δεξιά: Διότι την εξέτειναν κατά του Θεού. ο Θεός: Ο λαός που προέρχεται από τα έθνη αναπέμπει τη μυστική ωδή, την οποία ψάλλουν οι πιστοί. εν ψαλτηρίω: Δεκάχορδο ονομάζει τους δέκα λίθους του νόμου, με τους οποίους ως χορδές, δηλαδή με τα νεύρα, υφαίνεται το πνευματικό ψαλτήρι των πιστών. τω διδόντι: Είναι ο Χριστός· διότι αυτός παρέχει δύναμη και νίκη στους βασιλείς επί της γης.

Διότι αυτό προπάντων είναι ο άνθρωπος, όταν κατέχει την ακρίβεια των δογμάτων και έχει φιλόσοφη πολιτεία. Δ'. Αλλά ας δούμε λοιπόν τους αλλοτρίους, πώς τους περιέγραψε και ο προφήτης, λέγοντας: Ελευθέρωσέ με από τα χέρια αλλότριων υιών, των οποίων το στόμα μίλησε ματαιότητα, και η δεξιά τους είναι δεξιά αδικίας.

Είδες ποιους αποκαλεί αλλότριους; Εκείνους που ζουν μέσα στην πονηρία, εκείνους που αγαπούν την αδικία, αυτούς που φθέγγονται ανόητα πράγματα, αυτούς που δεν λένε τίποτε το ωφέλιμο. Να αναγνωρίζεις, λοιπόν, τους αλλότριους από το στόμα τους, από τα έργα τους· όπως ακριβώς λέει και ο Χριστός: «Από τους καρπούς τους θα τους αναγνωρίσετε». Διότι, όπως ακριβώς στα στρατόπεδα δίνονται πολλά συνθήματα και σημεία, ώστε αν ποτέ συμβεί νυχτερινή μάχη, ή σηκωθεί σκόνη και δημιουργήσει συνθήκες νύχτας, ή αν προκύψει κάποια άλλη σύγχυση και ταραχή, να μην εκλάβει κάποιος τον δικό του ως εχθρό, ούτε τον αντίπαλο ως δικό του· έτσι και εδώ ο προφήτης σού δίνει συνθήματα, μέσω των οποίων θα μπορέσεις να διακρίνεις τον οικείο από τον αλλότριο, δηλαδή από αυτά που λέει και από αυτά που πράττει, λέγοντας: «Των οποίων το στόμα ελάλησε ματαιότητα, και η δεξιά τους είναι δεξιά αδικίας». Επειδή και τώρα υπάρχει πόλεμος και μάχη, και μάλιστα μια σφοδρότατη νυχτερινή μάχη, με τους δαίμονες να βάλλουν εναντίον μας, τις επιθυμίες να μας επιβουλεύονται, και τους λογισμούς να επαναστατούν. Υπάρχουν και ανάμεσα στους μυημένους συνθήματα και σύμβολα· και αν θελήσουμε να αναγνωρίσουμε κάποιον, αμφιβάλλοντας εάν είναι αμύητος ή μυημένος, υποβάλλοντας αυτές τις ερωτήσεις, το μαθαίνουμε.

Η δεξιά τους είναι δεξιά αδικίας. Τι λοιπόν θα μπορούσε να είναι χειρότερο από αυτό, όταν εκείνο που έχει δοθεί για βοήθεια το μετατρέπουμε σε επιβουλή; Διότι γι' αυτόν τον λόγο έχουμε δεξιά χέρια, για να υπερασπιζόμαστε και τον εαυτό μας και τους άλλους που αδικούνται, για να εξαλείφουμε τις παρανομίες, για να γινόμαστε λιμάνι και καταφύγιο σε όσους κατατρέχονται. Ποια συγγνώμη, επομένως, θα μπορούσαν να έχουν εκείνοι που δεν χρησιμοποιούν αυτό το όπλο για τη σωτηρία των άλλων, αλλά για τη δική τους απώλεια; «Θεέ μου, ωδή καινή θα σου ψάλω». Ποια είναι πάλι αυτή η αλληλουχία; Υπάρχει, βεβαίως, μεγάλη συνοχή και εδώ.

εʹ. Έπειτα ζητά πάλι αυτά που ζήτησε προηγουμένως, προσπίπτοντας συνεχώς και παρακαλώντας, ώστε να απαλλαγεί από τους πονηρούς ανθρώπους, λέγοντας τα εξής: «Από πονηρή ρομφαία λύτρωσέ με, και ελευθέρωσέ με από το χέρι αλλότριων υιών, των οποίων το στόμα ελάλησε ματαιότητα και η δεξιά τους είναι δεξιά αδικίας».

Αλλά και ακόμη: «Κλίνον, Κύριε, τους ουρανούς και κατάβα» προς την παρθενική μήτρα, ώστε «τα σύμπαντα να πληρωθούν από χρηστότητα», «άγγιξε τα όρη και θα καπνίσουν». «Άστραψε αστραπή και θα τους σκορπίσεις· εξαπόστειλε τα βέλη σου και θα τους καταταράξεις». Αυτά πρέπει να τα εκλάβουμε και για την ένσαρκη κάθοδο του Χριστού και για τους υπερόπτες τυράννους και για τη δεύτερη παρουσία του Χριστού, όταν και «θα ανάψει πυρ από τον Θεό και θα καταφάει τη γη έως τον κατώτατο άδη», όπως λέει η θεία φωνή. «Εξαπόστειλε το χέρι σου από το ύψος», δηλαδή τη βοήθειά σου. «Ελευθέρωσέ με και λύτρωσέ με από πολλά ύδατα», δηλαδή, από πνιγηρές θλίψεις και πειρασμούς. Ιστορικά μεν τον Δαβίδ, αναγωγικά δε την εξ εθνών εκκλησία σου από τους δυσμενείς τυράννους. «Των οποίων το στόμα μίλησε ματαιότητα», βλασφημώντας τον Κύριο της δόξης, «και η δεξιά τους είναι δεξιά αδικίας», που θανατώνει ανελέητα τους χριστιανούς. «Θεέ μου, ωδή καινή θα σου ψάλω», μια νέα ευχαριστήρια ωδή, πέρα από τις ήδη λεχθείσες, θα σου ψάλω, «με ψαλτήρι δεκάχορδο θα σου ψάλω». Ονομάζεται δε και ο άνθρωπος έμψυχο δεκάχορδο ψαλτήρι, λόγω των πέντε αισθήσεων του σώματος και λόγω των πέντε δυνάμεων της ψυχής, δηλαδή με τις νοερές αισθήσεις της.

Αυτός όμως δεν είχε μετριάσει ούτε στο ελάχιστο την αγριότητά του, αλλά, κατά το ρητό του Δαβίδ, έχοντας στο νου του πόνο και οργή και σπεύδοντας να την παραδώσει στον θάνατο, αν και δεν είχε περάσει πολύς καιρός, και δυσανασχετώντας που εκείνη συγκαταλεγόταν ακόμη στους ζωντανούς, συγκεντρώνει πάλι τους δικαστές που απονέμουν το δίκαιο με αδικία και των οποίων η δεξιά είναι δεξιά αδικίας. Αφού έθεσε το ερώτημα ποια ποινή επιβάλλεται από τους νόμους στους προδότες πόλεων και χωρών, και αφού έλαβε στα χέρια του έγγραφη απόφαση που καταδικάζει σε θάνατο όσους ενεργούν έτσι, έπειτα από αυτό έγινε ασυγκράτητος στην ορμή του εναντίον της βασίλισσας. Όταν λοιπόν εκείνοι οι παράνομοι ψηφοφόροι ύψωσαν τη φωνή τους και κραύγασαν ότι έπρεπε να εκλείψει από τη ζωή εκείνη η πιο δύσμοιρη από τις γυναίκες, αμέσως υπογράφηκε έγγραφο από τον γιο και βασιλιά, το οποίο αποτυπωνόταν κυριολεκτικά με μια σταγόνα μητρικού αίματος, αφαιρώντας της τη ζωή.