Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 144:21

Αίνεση Κυρίου θα λαλήσει το στόμα μου, και ας ευλογεί κάθε σάρκα το άγιο όνομά του. Προς το παρόν μεν, δεν θα παύσω να αινώ τον Θεό. Εύχομαι δε να εκπληρωθεί το συντομότερο η προφητεία που λέει: «Θα εκχύσω από το Πνεύμα μου σε κάθε σάρκα»· και: «Κάθε πνοή ας αινέσει τον Κύριο»· αυτό δε θα συμβεί όταν εισέλθει το πλήρωμα των εθνών, οπότε και θα σωθεί κάθε γένος ανθρώπων. Ως στόμα δε, εννοεί το νοητό, για το οποίο αναφέρει και αλλού: Κάθε σάρκα θα ευλογεί το όνομα του Κυρίου, δηλαδή εις τον αιώνα και εις τον αιώνα του αιώνος, καθώς θα αντικρίσει το σωτήριο του Θεού, και δεν θα είναι πλέον σαν το χορτάρι.

Διότι, βεβαίως, το ότι παντού στη Γραφή αποκαλείται άνθρωπος και Υιός ανθρώπου, τι χρειάζεται να το λέμε σε εκείνους που το γνωρίζουν; Εάν όμως στηρίζουν τον ισχυρισμό τους στο «Ο Λόγος σαρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν ημίν», και για τον λόγο αυτό αποξέουν από τον άνθρωπο το ευγενέστερο στοιχείο του, όπως ακριβώς οι βυρσοδέψες τα παχύτερα μέρη των δερμάτων, προκειμένου να συγκολλήσουν τον Θεό στη σάρκα, είναι ώρα να τους πούμε ότι ο Θεός είναι Θεός μόνο των σαρκών, αλλά όχι και των ψυχών, επειδή έχει γραφτεί: «Καθώς του έδωσες εξουσία σε κάθε σάρκα», και «Σε εσένα θα έλθει κάθε σάρκα», και «Ας ευλογεί κάθε σάρκα το άγιο όνομά του», πράγμα που σημαίνει κάθε άνθρωπος· ή, πάλι, ότι οι πατέρες μας κατέβηκαν στην Αίγυπτο ασώματοι και αόρατοι και ότι αποκλειστικά και μόνο η ψυχή του Ιωσήφ δέθηκε από τον Φαραώ, επειδή έχει γραφτεί: «Με εβδομήντα πέντε ψυχές κατέβηκαν στην Αίγυπτο», και «Σίδερο διήλθε η ψυχή του», μολονότι αυτή είναι κάτι που είναι αδύνατον να δεθεί.

φυλάσσει: Διότι όσοι αγαπούν τον Θεό αγαπώνται από Αυτόν, και Αυτός τους φυλάσσει από κάθε κακό. και πάντας τους αμαρτωλούς: Τους δαίμονες και όλους όσους πράττουν τα άτοπα· διότι αυτοί δεν θα παραμείνουν. αίνεσιν: Είναι προφανές ότι εννοεί το στόμα των δικαίων, εκείνων που [πάντοτε] υμνούν [Αυτόν] εν αληθεία. και ευλογείτω: Διότι για όλα όσα έπραξε για το γένος των ανθρώπων, δίνοντας πνοή, ζωή και ανατροφή σε όλους, ας ευλογούν όλοι με προθυμία, λέγει, τον Θεό ως δημιουργό και βασιλέα των πάντων. εις τον αιώνα: Δηλαδή, σε τούτον τον αιώνα και στον μελλοντικό [αιώνα].

Αν πάλι επιτρέπει σε κάποιους από αυτούς που τον αγαπούν να παραδοθούν στον θάνατο, και αυτό είναι έργο εκείνου που τους προστατεύει· πράγμα που συνέβη και στην περίπτωση του Άβελ. Διότι, έστω κι αν τα σώματά τους φθάρηκαν, εντούτοις ως προς την ψυχή έγιναν λαμπρότεροι· και θα αναλάβουν ξανά τα σώματά τους άφθαρτα. Επειδή λοιπόν ανέφερε τα είδη της πρόνοιάς του, όσα του ήταν δυνατόν να πει, τα κοινά, τα ιδιάζοντα, τα εξαιρετικά των αγίων, τη μέριμνα για όσους κλονίζονται, την πρόνοια για όσους έχουν πέσει, τη μακροθυμία, τη διόρθωση των αμαρτωλών, την προστασία των αγίων, κατακλείει και πάλι τον λόγο του με αίνο, και καλεί ολόκληρη την οικουμένη να συμμετάσχει στη δοξολογία, λέγοντας: «Αίνεση Κυρίου θα λαλήσει το στόμα μου, και ας ευλογεί κάθε σάρκα το άγιο όνομά του εις τον αιώνα, και εις τον αιώνα του αιώνος». Βλέπεις πώς, από την αγαθή του διάθεση, δεν καλεί μόνο όσους ευεργετούνται, αλλά και όσους τιμωρούνται (διότι και αυτό αποτελεί έργο προνοιακής μέριμνας), και όχι μόνο τους ανθρώπους, αλλά και τα άλογα ζώα, και τα στοιχεία της φύσεως, και όλα τα άψυχα όντα· διότι τα πάντα έχουν πληρωθεί από την αγαθότητά του.

Μέρη του Πέτρου είναι η ψυχή και το σώμα, ενώ μέρη του Χριστού η θεότητα και η ανθρωπότητα. Είναι συνήθεια της Γραφής, άλλοτε μεν να ονομάζει το όλον και από τα δύο μέρη, όπως λέει ο Κύριος: «Να φοβάστε δε περισσότερο εκείνον που μπορεί να απολέσει και την ψυχή και το σώμα στη γέεννα.» Ιδού, και από τα δύο ονόμασε το όλον, δηλαδή τον άνθρωπο. Άλλοτε δε από το ένα εκ των μερών, όπως λέει ο Δαβίδ: «Ας ευλογεί κάθε σάρκα το άγιο όνομά Του», για να πει: Κάθε άνθρωπος —διότι δεν ευλογεί τον Θεό η σάρκα χωρίς την ψυχή—, και «με εβδομήντα ψυχές κατέβηκε ο Ιακώβ στην Αίγυπτο», και «η ψυχή του διαπέρασε σίδερο»· διότι δεν δένεται με δεσμά η ψυχή χωρίς το σώμα.

Διότι, αν και ζουν οι αμαρτωλοί και οι ασεβείς, θεωρούνται νεκροί από τον Θεό εξαιτίας της ασέβειάς τους. «Το στόμα μου θα λαλήσει την αίνεση του Κυρίου», δηλαδή αυτά που ψάλλονται μέσω του Αγίου Πνεύματος και των μουσικών οργάνων, «και ας ευλογεί», δηλαδή ας δοξάζει, κάθε έμψυχη φύση «το άγιο όνομά Του στον αιώνα και στον αιώνα του αιώνος». Διότι αυτό ακριβώς πρόσταξε και ο νόμος, να μην απομακρυνόμαστε από τον Θεό στρεφόμενοι προς ξένους και ψευδώνυμους θεούς, αλλά να παραμένουμε πάντοτε προσηλωμένοι στον απόλυτα αληθινό Θεό.