Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 144:6

«Γενεά και γενεά θα επαινέσει τα έργα σου». Εννοεί την Εκκλησία που έχει συγκεντρωθεί και από τους δύο λαούς, τόσο από εκείνους της περιτομής όσο και από τους εθνικούς. Ως «έργα του», λέγει, εννοεί αυτά που επιτέλεσε κατά την επίγεια παρουσία του. Με πολλούς τρόπους δε τα υμνεί, ονομάζοντάς τα δύναμη, μεγαλοπρέπεια, δόξα, αγιοσύνη και θαυμάσια· και πάλι αποκαλώντας τα δύναμη και μεγαλωσύνη και χρηστότητα, δικαιοσύνη και οικτιρμούς.

Και τη δύναμη των φοβερών σου θα διακηρύξουν. Θα τα διακηρύξουν έμπρακτα και με ορθό φρόνημα. Όπως είναι το: Είναι φοβερό το να πέσει κανείς στα χέρια του ζώντος Θεού. Και το: Αλαλάξτε προς τον Θεό με φωνή αγαλλιάσεως, διότι ο Κύριος ο Ύψιστος είναι φοβερός. Διότι αυτά θα τα εκφράσουν μέσα από τον ίδιο τον φόβο και τον σεβασμό που έχουν προς τον Θεό.

Έτσι, λοιπόν, θα θεωρήσει ότι πράγματι συμβαίνει το εξής: ότι όλα όσα έχουν επινοηθεί από τους ανθρώπους για τιμή και δόξα είναι κατώτερα από τη μεγαλοπρέπεια του Πνεύματος, χωρίς να προσθέτουν απολύτως τίποτα στη δόξα Του. Διότι εκείνη παραμένει η ίδια είτε την τιμούν είτε όχι· η δε ανθρώπινη φύση προσφέρει ως δώρο μόνο την προαίρεση, εκπληρώνοντας τη χάρη που είχε σκοπό να προσφέρει μόνο και μόνο με το να το θελήσει· και δεν έχει στη δύναμή της τίποτα περισσότερο από τη θέληση και την εκ προθέσεως ορμή και κίνηση. Ακόμη κι αν επιλέξει να θαυμάσει και αν θελήσει με κάποιους επαίνους να εξυμνήσει το μεγαλείο της θείας δυνάμεως, δεν επαινεί τη φύση του Θεού· πώς, άλλωστε, θα μπορούσε να επαινέσει αυτό που αγνοεί; Αντίθετα, δοξάζει κάποιο από τα γνωρίσματα που παρατηρούνται γύρω από αυτήν. «Διότι», λέει, «γενεά και γενεά θα επαινέσει τα έργα σου και θα διηγηθούν τη δύναμη των φοβερών έργων σου και τη μεγαλοπρέπεια της δόξας της αγιοσύνης σου και τα θαυμάσιά σου και την ανάμνηση του πλήθους της αγαθότητάς σου και τη μεγαλωσύνη σου μέσα σε αυτά». Βλέπεις πώς ο θαυμασμός του προφήτη εκπληρώνεται μέσα από όσα εξωτερικά παρατηρούνται γύρω από τη θεία φύση; Ενώ αυτή καθαυτή η θεία και μακάρια δύναμη, όπως ακριβώς είναι, παραμένει άβατη και αθέατη στους λογισμούς και στην πολυπραγμοσύνη της διανοίας, στη δύναμη του λόγου, στην κίνηση της καρδιάς και στην ορμή της σκέψης, αφήνοντάς τα όλα πολύ πιο κάτω από την ίδια, περισσότερο από όσο τα σώματά μας απέχουν από το να αγγίξουν τα άστρα.

Αίνεση (ύμνος ωδής) του Δαβίδ. Ευχαριστία προς τον Χριστό, η οποία προσφέρεται από τον λαό που προέρχεται από τα έθνη, για όσα ελεήθηκαν από αυτόν. «Θα σε υψώσω». Ο πιστός λαός κραυγάζει, έχοντας διδαχθεί τα μεγαλεία του Θεού και έχοντας σωθεί από τον Θεό. «Και θα ευλογήσω». Διότι οι πιστοί δεν παύουν να ευλογούν τον Θεό. «Κάθε (μέρα)». Διότι [οι πιστοί] δεν ευλογούν τον Θεό μόνο μία μέρα, αλλά κάθε μέρα. «Και θα αινέσω». Διότι οι πιστοί δεν παύουν να αινούν τον Θεό όχι μόνο στον παρόντα αιώνα αλλά και στον μέλλοντα αιώνα. «Μέγας». Και στον ουρανό και στη γη είναι μέγας. «Και της μεγαλωσύνης». Διότι ποιος μπορεί να απαριθμήσει το μέγεθος του Θεού ή ποιος μπορεί να κατανοήσει την αρχή ή το τέλος του; «Γενεά». Διότι όλοι όσοι γεννιούνται από τον αιώνα και έως τον αιώνα δεν παύουν να θαυμάζουν τα έργα του Θεού. «Και τη δύναμη». Παραδίδοντας (μεταβιβάζοντας) ο ένας στον άλλον μέσω της πίστης τα μεγαλεία του Θεού και τη δόξα του. «Και τη μεγαλοπρέπεια». Όσοι αξιώθηκαν της δόξας και της μεγαλοπρέπειας (της αναστάσεως) του Χριστού, δεν παύουν να διαλαλούν τα μεγαλεία του Θεού. «Και τα θαυμάσια». Τα οποία έπραξες για τον άνθρωπο. «Και τη δύναμη». Των σημείων και των τεράτων, τα οποία αξιώθηκαν οι πιστοί· αυτά τα μελετούν ακατάπαυστα ως φοβερά και ένδοξα, και αυτοί είναι οι απόστολοι. «Και τη μεγαλωσύνη». Του Θεού, προφανώς. «Και την εξουσία (δυναστεία)». Υμνώντας και ψάλλοντάς την διαπαντός, οι δίκαιοι δεν θα παύσουν.

Διότι όλα αυτά διακήρυτταν την ισχύ, τη δόξα και τη μεγαλωσύνη εκείνου που τα έπραξε, προκαλώντας μεγάλη έκπληξη και μεγάλο θαυμασμό. «Και θα ομολογήσουν τη δύναμη των φοβερών σου έργων, και θα διηγηθούν τη μεγαλωσύνη σου». Με αυτό δείχνει ότι η ισχύς του είναι ολοκληρωμένη και ως προς τα δύο, και για ευεργεσία και για τιμωρία, και ότι όλα όσα απαριθμήθηκαν περιείχαν το καθένα από αυτά τα δύο.

Όχι μόνο σε αυτά, αλλά και στα αντίθετα η δύναμή του είναι τέλεια. Γι' αυτό, θέλοντας να μας διδάξει και για αυτά, αφού είπε: «Θα μιλήσουν για τη δύναμη των φοβερών έργων σου, και θα διηγηθούν τη μεγαλωσύνη σου», πρόσθεσε: «Θα εξαγγείλουν την ανάμνηση του πλήθους της χρηστότητάς σου». Άλλος δε προσθέτει: «της αγαθωσύνης σου», και «θα αγαλλιάσουν για τη δικαιοσύνη σου».