Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 145:10

Τη θάλασσα: Διότι ο λόγος Του είναι βέβαιος και η ρήση Του διαρκής και η υπόσχεσή Του αψευδής· διότι κάθε λόγος του Θεού είναι αλήθεια και δικαιοσύνη. Που αποδίδει: Διότι ο Θεός, ως αληθινός και δίκαιος κριτής, δεν παραβλέπει τους αδικουμένους. Που δίνει: Και παρέχει την αισθητή τροφή ως Θεός και τη νοητή, η οποία είναι τα μυστήρια των πιστών, το Σώμα και το Αίμα Του [το τίμιο]. Ο Κύριος λύνει: Αναφέρεται στους δεσμευμένους από την αμαρτία. Ο Κύριος ανορθώνει: Αυτούς που γκρέμισε η αμαρτία και η απιστία, αυτούς ανέστησε δια της πίστεως (στην πίστη). Ο Κύριος σοφίζει: Διότι τα έθνη ήταν [τότε] τυφλά, καθώς δεν γνώριζαν τον Θεό, φωτίστηκαν όμως με τη σοφία του Αγίου Πνεύματος. Ο Κύριος αγαπά: Εννοεί τους αποστόλους· διότι αυτοί είναι αληθινά δίκαιοι, και όλους όσους εργάζονται τη δικαιοσύνη. Ο Κύριος φυλάσσει: Τα έθνη που πίστεψαν· διότι αυτά (αυτοί) προσήλθαν στον Θεό και φυλάσσονται [από Αυτόν] στην πίστη. Ορφανό: Διότι αυτούς που απορφανίστηκαν από τον Θεό, δηλαδή τα έθνη, αυτούς προσέλαβε [με τη χάρη] και την Εκκλησία που χήρευε από τον Θεό (τον Χριστό) την έκανε νύμφη Του με τη χάρη. Και οδό: Των δαιμόνων· διότι αυτοί είναι αμαρτωλοί. Με τη σωτηρία των εθνών, αυτοί αφανίστηκαν· διότι αυτοί δημιουργούσαν πλάνες στα έθνη. Θα βασιλεύσει: Διότι βασίλευσε προ των αιώνων· αλλά βασίλευσε και με τη σάρκα αιωνίως. Ο Θεός σου: Το Άγιο Πνεύμα ευαγγελίζεται την Εκκλησία.

Παρατήρησε δε και το τελευταίο σημείο, πώς το έχει διατυπώσει με ακρίβεια. Διότι δεν είπε: «Θα αφανίσει τους αμαρτωλούς», αλλά: «Την οδό τους», δηλαδή, τις πράξεις τους. Διότι δεν αποστρέφεται τη φύση, αλλά μισεί την κακία. «Θα βασιλεύσει ο Κύριος εις τον αιώνα, ο Θεός σου, Σιών, εις γενεάν και γενεάν». Εάν λοιπόν βασιλεύει παντοτινά και παραμένει παντοτινά, δεν πρέπει να αμφιβάλλουμε, αλλά ακόμη και αν δεν δώσει εδώ την ανταπόδοση, την φυλάσσει για να την αποδώσει μεγαλύτερη. Ας μην θορυβούμαστε, λοιπόν, ούτε να ταραζόμαστε στους πειρασμούς, αν η λύση δεν δίνεται αμέσως, αλλά ας αφήνουμε στον ίδιο τον Κύριο τον χρόνο της λύσεως· ούτε πάλι, εάν κατορθώσουμε κάτι αγαθό, να απαιτούμε αμέσως τις αμοιβές, αλλά και σε αυτή την περίπτωση ας αναμένουμε το δικό Του θέλημα. Διότι παρέχει μεγαλύτερη την αμοιβή όταν αυτή αναβάλλεται· και για όλα ας ευχαριστούμε, και ας παραμένουμε δοξολογώντας.

Οι αμαρτωλοί μαζί με τα έργα τους θα αφανιστούν. «Ο Κύριος θα βασιλεύσει εις τον αιώνα», όχι επειδή δεν ήταν βασιλιάς, αλλά διότι θα γίνει γνωστός ως αιώνιος βασιλιάς σε εκείνους που τον αγνοούν, «ο Θεός σου, Σιών, εις γενεάν και γενεάν». Θεός της Σιών της Ιερουσαλήμ, Θεός της Σιών της εκκλησίας που προέρχεται από τα έθνη και Θεός όλης της οικουμένης σε όλους τους αιώνες.

Ενεργεία, λοιπόν, εμφανίζονται και το άρθρο και το «εστί» στην προαναφερθείσα πρόταση, η οποία λέει: «Το φιλοσοφείν αγαθόν εστί»· ενώ δυνάμει ενυπάρχουν και τα δύο, όπως όταν λέμε: «Αγαθόν πεποιθέναι επί Κύριον». Διότι δεν λέμε τίποτε άλλο παρά ότι το να έχει κανείς εμπιστοσύνη στον Κύριο είναι αγαθό. Και πάλι, «Παύλος επέστελλε», δηλαδή «Ο Παύλος επιστέλλων ην»· και «Ιωάννης βασιλεύει», δηλαδή «ο Ιωάννης βασιλεύων εστί»· και «βασιλεύσει Κύριος εις τον αιώνα», που είναι το ίδιο με το να πούμε ότι ο Κύριος βασιλεύσων έσται εις τον αιώνα. λβ΄. Τα δε «εστί», «ην» και «έσται» ονομάζονται αρχοειδή ρήματα, επειδή όλα τα υπόλοιπα ρήματα αναλύονται σε μετοχές και σε αυτά τα ίδια.

Διότι και αν αυτοί με την υπεροψία τους γίνονται σκληροί, ας τους πείσει όμως ο ίδιος ο Δαβίδ ψάλλοντας: Και θα καθίσει ο Κύριος ως βασιλιάς στον αιώνα του αιώνος. Και, Θα βασιλεύσει ο Κύριος στον αιώνα, ο Θεός σου, Σιών, σε γενιά και γενιά. Και, Είπε ο Κύριος στον Κύριό μου: Κάθισε στα δεξιά μου, έως ότου θέσω τους εχθρούς σου υποπόδιο των ποδιών σου. Δεν είναι λοιπόν λογικό, αλλά μάλλον αδύνατο, να εφαρμόζονται αυτά στον γιο του Σαλαθιήλ· διότι βέβαια δεν δέχθηκε τα σύμβολα της βασιλείας, ούτε φόρεσε διάδημα, αλλά απλώς ασκούσε την ηγεσία και διετέλεσε στρατηγός του λαού. Και αυτός ο ίδιος, όντας βέβαια άνθρωπος σαν και εμάς, διακόπηκε από τον θάνατο, και η ηγεσία του έλαβε τέλος. Ούτε λοιπόν υπάρχει πλέον στους Ιουδαίους βασιλεία, ούτε το γένος του Δαβίδ είναι πλέον φανερό. Βασιλεύει όμως Εκείνος που προέρχεται από το σπέρμα του Δαβίδ κατά τη σάρκα, και ο Ίδιος είναι μονογενής Υιός του Θεού και Πατρός κατά τη θεότητα. Ή μήπως δεν έλεγε παρόμοια λόγια και ο θείος Γαβριήλ στην πάναγνη και πανάμωμη Παρθένο, όταν την ενθάρρυνε;