Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 147:8

ΨΑΛΜΟΣ ΡΜΖʹ. Αυτός που αναγγέλλει τον λόγο του στον Ιακώβ. Αναφέρει δε και ο Ευσέβιος: Μου φαίνεται ότι η παρούσα φράση διδάσκει με εξαιρετική ακρίβεια: «Αυτός που αναγγέλλει τον λόγο του στον Ιακώβ»· διότι δεν είπε, «εκείνος που αποστέλλει», ή «εκείνος που απέστειλε». Διότι άλλο βέβαια είναι το να αναγγέλλει κανείς, και άλλο το να αποστέλλει ή να αποστέλλεται· επειδή το μεν πρώτο προμηνύει και προλέγει το μέλλον· ενώ το δεύτερο σημαίνει παρουσία, και το να κηρύττει ο απεσταλμένος αυτοπροσώπως· ώστε η μεν αναγγελία και η πρόρρηση του μέλλοντος έχει γίνει μόνο στον Ισραήλ, ενώ η αποστολή δεν [απευθύνεται] μόνο σε εκείνον, αλλά και σε όλα τα υπόλοιπα έθνη.

«βάλλοντος»: Διότι όταν πήζουν τα ύδατα, σχηματίζονται σαν άρτοι. Υπαινίσσεται δε τον μυστικό άρτο, που πήζει και στερεώνεται διά του βαπτίσματος. «κατὰ πρόσωπον»: Ονομάζει ψύχος το οξύ και στυπτικό των αρετών· διότι οι άφρονες (οι άγιοι, οι συνετοί) με δυσφορία υπομένουν τις αρετές. «ἀποστελεῖ»: Διότι όταν ήλθε ο Χριστός, που είναι ο Λόγος, σταλμένος από τον Πατέρα, έλιωσε το δυσχερές και αποσκληρυμμένο του γράμματος. «πνεύσει»: Διότι, όταν το γράμμα θερμαίνεται από το Πνεύμα, το υδαρές και ανυπόστατο του γράμματος απορρέει. «ἀπαγγέλλων»: Αναγγέλλοντας τον ευαγγελικό λόγο στον νοητό Ιακώβ. Διότι ο Ιακώβ είναι ο πιστός λαός. «δικαιώματα»: Στον νοητό Ισραήλ, τα οποία είναι τα μυστικά δικαιώματα. «οὐκ ἐποίησεν»: Όπως στον πιστό λαό που προέρχεται από τα έθνη· διότι τα έθνη δεν διδάχθηκαν όσα παρέλαβε ο πιστός λαός.

Επαίνεσε, λέει, Ιερουσαλήμ, τον Κύριο· αίνεσε τον Θεό σου, Σιών· διότι στερέωσε τους μοχλούς των πυλών σου, ευλόγησε τους υιούς σου μέσα σου· αυτός που εγκαθιδρύει ειρήνη στα σύνορά σου και σε χορταίνει με το εκλεκτότερο σιτάρι. Έπειτα, αφού ανέφερε και την ευεργεσία που χορηγείται από τον Θεό μέσω της υπόλοιπης κτίσεως, πρόσθεσε την πιο εξαίρετη και μεγαλύτερη, λέγοντας τα εξής: Αυτός που αποστέλλει τον λόγο του στον Ιακώβ, τα δικαιώματα και τα κρίματά του στον Ισραήλ.

Μου φαίνεται ότι και από αυτό φανερώνεται η ευκολία και η αφθονία εκείνου που ενεργεί. Αυτός που αναγγέλλει τον λόγο του στον Ιακώβ. Έτερος, Ακριβασμούς. Άλλος, Προστάγματα. Τα δικαιώματα και τα κρίματά του στον Ισραήλ. Δεν έπραξε έτσι σε κάθε έθνος. Άλλος, Όμοια. Και τα κρίματά του δεν τα φανέρωσε σε αυτούς.

Το χιόνι και ο πάγος, λέει, λιώνουν με το θείο πρόσταγμα. «Θα φυσήξει το πνεύμα του και θα τρέξουν ύδατα». Εμείς νομίζουμε ότι το χιόνι και ο πάγος λιώνουν με τη θερμότητα του ήλιου, εδώ όμως λέει ότι και το πνεύμα, δηλαδή ο άνεμος, τα λιώνει και ρέουν ύδατα. «Αυτός που αναγγέλλει τον λόγο του στον Ιακώβ, τα δικαιώματα και τα κρίματά του στον Ισραήλ». Ως λόγους, κρίματα και δικαιώματα εννοεί τον νόμο, και ως Ιακώβ και Ισραήλ εννοεί τον λαό που προέρχεται από τον Ιακώβ. «Δεν έπραξε έτσι σε κανένα άλλο έθνος και τα κρίματά του δεν τα φανέρωσε σε αυτούς». Ξεχωριστά από όλα τα έθνη, λέει, δώρισε τότε στον ισραηλιτικό λαό τον νόμο και τα δικαιώματά του.