Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 149:3

Επειδή δε δεν υπάκουσαν στην κλήση, εύλογα στέρησαν από τον εαυτό τους τη χάρη της ευφροσύνης· τα έθνη, αντίθετα, αφού αναγνώρισαν τον βασιλιά που είχε πρώτα αναγγελθεί σε εκείνους, τον αποδέχτηκαν. Γι' αυτό η κατά Θεόν ευφροσύνη και αγαλλίαση μετέβη σε αυτά· επομένως, τα έθνη σε όλη την οικουμένη μέσα στις δικές τους Εκκλησίες αινούν το όνομα αυτού του βασιλιά τους, δοξάζοντας εν χορώ και με χορείες το όνομα του Θεού Λόγου, τον Ιησού Χριστό. Αλλά και ο καθένας ξεχωριστά... αγαθών έργων, και δια των πράξεων του σώματος, εκτελεί όσα συντελούν στον ύμνο και τη δοξολογία του Θεού. Εύλογα, προκαταλαμβάνοντας αυτό ακριβώς, ο θείος λόγος προστάζει λέγοντας: «Εν τυμπάνω και ψαλτηρίω ας ψάλουν σε Αυτόν»· ονομάζοντας βέβαια τύμπανο το σώμα, και ψαλτήρι το πνεύμα... αφού νέκρωσαν τα επίγεια μέλη τους και περιφέρουν τη νέκρωση του Ιησού στο σώμα τους· όσοι αγάλλονται για τον βασιλιά τους μαζί με εκείνον που ευφραίνεται... για τον Πλάστη του, ψάλλουν με τύμπανο και ψαλτήρι.

Αλληλούια. Επινίκιος ύμνος των αγγέλων. «Άσατε». Δίνει εντολή στους πιστούς να ψάλουν το μυστικό άσμα, το οποίο είναι νέο. «Η αίνεσις». Διότι εκεί ο λαός ενώνεται με την πίστη μέσα στην εκκλησία. «Ευφρανθήτω». Ο πιστός λαός, που προέρχεται από τα έθνη, εν Χριστώ. «Και υιοί». Τα τέκνα της εκκλησίας εν Χριστώ. «Αινεσάτωσαν». Χοροί· διότι ιστάμενοι (χοροστατώντας) με ψαλμούς και ύμνους τα τέκνα της εκκλησίας δοξάζουν τον Χριστό. «Εν τυμπάνω». Τύμπανο είναι (υπάρχει) ο άνθρωπος, από όπου γεννάται η φωνή, και ψαλτήριο η γλώσσα, με την οποία υμνούν οι πιστοί. «Ότι ευδοκεί». Στον πιστό λαό· διότι σε αυτόν βρίσκεται το θέλημα του Θεού. «Και υψώσει». Διότι μακάριοι οι πραείς, είπε ο ίδιος ο Κύριος· και τι είναι ανώτερο από αυτό το ύψος; «Καυχήσονται». Τότε (πότε; τότε), όταν θα απολαύσουν τον μισθό τους εν δόξη· διότι το καύχημά τους θα είναι αιώνιο. «Και αγαλλιάσονται». Λαμβάνοντας τις κατοικίες τους τότε [οι άγιοι] θα βρίσκονται σε αγαλλίαση (ευφραινόμενοι) αιωνίως. «Αι υψώσεις». Διότι δεν έπαψε ο λάρυγγάς τους να υψώνει (να υμνεί) διαρκώς τον Θεό. «Και ρομφαίαι». Εννοεί τις δυνάμεις τις οποίες έχουν οι άγιοι από τον Θεό· δίστομες δε καθώς αστράφτουν από παντού. «Του ποιήσαι». Διότι οι άγιοι πρόκειται να κρίνουν τον κόσμο, και όχι να κριθούν μαζί με τον κόσμο. «Του δήσαι». Διότι εκείνοι που δεν βασίλευσαν καλά με δικαιοσύνη δένονται τότε και ρίπτονται στη γέεννα.

Διότι τέτοιες είναι οι ψυχές των αγίων, όπως ακριβώς έπραττε και η ψυχή του Παύλου που στέναζε εξαιτίας της αναβολής της από εδώ αποδημίας. «Και οι υιοί της Σιών ας αγαλλιάσουν για τον βασιλιά τους». Βλέπεις ότι αυτό που προηγουμένως είπα, αυτό υπαινίσσεται εδώ, δηλαδή την οικείωση, το να είναι δηλαδή ο εκλεκτός του λαός; Γι' αυτό ακριβώς προσέθεσε και το, «Για τον βασιλιά τους», δηλώνοντας τούτο. Διότι δεν ήταν βέβαια βασιλιάς μόνο σύμφωνα με τον λόγο της δημιουργίας, αλλά και σύμφωνα με τον λόγο της οικειώσεως. «Ας αινέσουν το όνομά του εν χορώ». Δες πάλι και αυτήν τη συμφωνία να διαλάμπει. Διότι γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο υπάρχουν οι χοροί, προκειμένου όλοι από κοινού και ομόθυμα να αναπέμπουν τις δοξολογίες.

Ψαλμός ρκθ'. Αλληλούια. «Ψάλτε στον Κύριο άσμα καινό», δηλαδή πρόσφατο, νέο και αντάξιο της Καινής Διαθήκης. Και ιδού, ψάλλουν άσμα καινό όσοι μεταφέρθηκαν από την Παλαιά στην Καινή Διαθήκη. «Η αίνεσή του βρίσκεται στη σύναξη των δικαίων. Ας ευφρανθεί ο Ισραήλ για εκείνον που τον δημιούργησε και οι υιοί της Σιών ας αγαλλιάσουν για τον βασιλιά τους». Υπάρχει και νέος Ισραήλ και νέα Σιών, η Εκκλησία που προήλθε από τα έθνη, η οποία αγάλλεται για τον βασιλιά και σωτήρα της Ιησού Χριστό. «Ας αινέσουν το όνομά του με χορό και τύμπανο και ψαλτήριο». Παλαιότερα μεν με όργανα, τώρα όμως αινούμε τον Θεό δια του στόματος. «Διότι ο Κύριος ευδοκεί στον λαό του», παλαιότερα μεν στον παλαιό, τώρα όμως στον νέο· «και θα υψώσει», δηλαδή θα δοξάσει, «τους πράους με σωτηρία».