Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 149:9

«Αυτή είναι η δόξα σε όλους τους οσίους του. Αυτός που ορκίζεται στον πλησίον του και δεν αθετεί τον όρκο του». Έπειτα ο Δαβίδ λέει: Και αυτό το κατόρθωσα: «Ορκίστηκα και αποφάσισα σταθερά να φυλάξω τα κρίματα της δικαιοσύνης σου». Ορκίστηκα και στον πλησίον μου τον Ιωνάθαν να μην εξολοθρεύσω το σπέρμα του μετά από αυτόν, και δεν τον αθέτησα. Διότι μετά τον θάνατο τον δικό του και του πατέρα του, του Σαούλ, όταν οι Γαβαωνίτες, εξαιτίας της επιορκίας που έγινε εναντίον τους επί εποχής του Σαούλ, θέλησαν κατά θεία απόφαση να εξολοθρεύσουν το σπέρμα του Σαούλ, τότε ο Δαβίδ, αφού έκρυψε τους απογόνους του Ιωνάθαν, που ήταν εγγονοί του Σαούλ, παρέδωσε το υπόλοιπο σπέρμα του Σαούλ στους Γαβαωνίτες.

Για να εκτελέσουν σε αυτούς έγγραφη κρίση. Αφού δε παρέλαβαν τα έθνη προς μαθητεία, τους παρέδωσαν τον λόγο περί της κρίσεως, αφήνοντας γραπτό το δόγμα, ώστε να το έχουν διαρκώς προς ανάγνωση, για να διατηρούν την ανάμνηση των γεγραμμένων.

Μετά από αυτά, με απόλυτη συνέπεια πρόσθεσε: «Αυτή η δόξα ανήκει σε όλους τους οσίους του»· διότι για τον καθένα από τους οσίους που μας έχουν παραδοθεί, δι' ... αυτών κατορθώνεται η δόξα, όπως για παράδειγμα, του Παύλου ... που λέει: «Ο αγώνας μας δεν είναι εναντίον αίματος και σαρκός, αλλά εναντίον στους άρχοντες, τις εξουσίες και τους κοσμοκράτορες τούτου του σκότους»· και δόξα ... και οι λαοί, τους οποίους, αφού ελευθέρωσε από τη δαιμονική πλάνη, τους προσήγαγε μέσω του λόγου του Χριστού, συγκροτώντας Εκκλησία από την Ιερουσαλήμ και τα περίχωρά της μέχρι το Ιλλυρικό. Δόξα του ήταν επίσης και τα γραπτά αναγνώσματά του, τα οποία παραδίδονται μέχρι και σήμερα στις Εκκλησίες, στα οποία η κρίση του Θεού περί της καθαιρέσεως των δαιμόνων και περί της ελευθερίας των ανθρώπινων ψυχών έχει κατατεθεί εγγράφως· το ίδιο ισχύει και για τον Πέτρο, τον Ιωάννη και τους υπόλοιπους αποστόλους.

και τους ενδόξους. Και τους ενδόξους βασιλείς, εάν δεν δούλευσαν με τον φόβο του Θεού, και αυτοί δεσμεύονται με μάστιγες οδυνηρές και ισχυρότερες από το σίδερο, δηλαδή αιώνια. Για να πράξουν. Όπως ακριβώς έχουν καταγραφεί τα έργα του καθενός, έτσι εκφέρεται και η κρίση του καθενός. Δόξα. Το να κρίνουν μαζί με τον Θεό και να μην κρίνονται.

Όταν, λοιπόν, τιμωρήθηκαν επαρκώς, ένευσε μόνο ο φιλάνθρωπος Θεός, και τα πράγματα οδηγήθηκαν σε μία θαυμαστή μεταβολή. Και δες το μεγαλείο της νίκης. Διότι συνεχίζει και λέει: «Για να δέσουν τους βασιλείς τους με δεσμά, και τους ένδοξους άρχοντές τους με σιδερένιες χειροπέδες». Είδες την περίσσεια της δύναμης; Διότι δεν εξεδίωξαν απλώς τους πολεμίους, ούτε μόνο τους απώθησαν, αλλά επέστρεψαν έχοντάς τους πάρει και ως αιχμαλώτους, επιδεικνύοντας σε όλους τη δύναμη του Θεού. «Για να εκτελέσουν σε αυτούς τη γραπτή κρίση». Τι σημαίνει, «γραπτή κρίση»;

Είναι φανερό, κοινώς ομολογούμενο και αδύνατον να παραδοθεί στη λήθη. Διότι τέτοια είναι τα έργα του Θεού· και χάρη στο μέγεθος των κατορθωμάτων, και χάρη στην υπερβολή της θαυματουργίας τους, εκτείνονται στον άπαντα χρόνο. Τέτοια, λοιπόν, θα είναι η νίκη, λέει, και τέτοιο το τρόπαιο, ώστε να είναι σε όλους ολοφάνερο, τόσο σαφές, σαν να είναι γραμμένο σε στήλη, και να μην εξαλείφεται ποτέ. Αυτή είναι η δόξα για όλους τους οσίους του. Ποια είναι αυτή; Η νίκη, ή μάλλον όχι απλώς η νίκη, αλλά η νίκη που επιτυγχάνεται με αυτόν τον τρόπο, μέσω της συμμαχίας του Θεού, μέσω της άνωθεν επεμβάσεως. Παρατήρησε δε πώς μνημονεύει τους οσίους, παρακινώντας τους στην επιμέλεια του βίου και της αρετής.