In Psalmum XV Εἰς τὸν 〈ιε〉 ψαλμόν. Ἡ τῶν προφητικῶν ψαλμῶν μνήμη Χριστιανοῖς ἀκατάλυτός ἐστιν ἀρετῶν στήλη. Ἡ εἰς τοὺς ἁγίους μνήμη ἀνεξάλειπτος ἐν ψυχαῖς θεογνωσίας γίνεται στήλη. Μεμνημένοι τοίνυν τοῦ Δαυίδ, ἴδωμεν τὰ τοῦ Δαυίδ. 〈Στηλογραφία τῷ Δαυίδ.〉 Καὶ διὰ τί στηλογραφίαν τὴν προκειμένην πραγματείαν ἐπέγραψεν ὁ Δαυίδ; Ἐπειδὴ ὡς ἐν ἀσαλεύτῳ καὶ ἀνεξαλείπτῳ στήλῃ θαρρεῖ τῇ περὶ Χριστοῦ προφητείᾳ. Ὥσπερ γὰρ στήλη χαλκὴ ἢ λιθίνη γράμμασιν ἐγκεκολαμμένη καὶ ῥήμασι βασιλικοῖς ἐγγεγλυμμένη οὐκ εὐχερῶς ἀνατρέπεται ἢ ἐξαλείφεται, οὕτω τὰ τοῦ προφήτου ῥήματα ἀδιάπτωτα καὶ ἀδιαμάρτητά ἐστι δόγματα· πνεύματος γὰρ ἁγίου εἰσὶ διδάγματα, Χριστοῦ μαθήματα, τοῦ πατρὸς θεσπίσματα. 〈Στηλογραφία τῷ Δαυίδ.〉 Ὥσπερ γὰρ ὁ ἐπίγραμμα στήλης ἢ ἀνδριάντος ἀναγινώσκων ἀπὸ τῆς στηλογραφίας ἐν ἑαυτῷ ζωγραφεῖ τὸν ἀριστέα καὶ τὸν ἐν τάφῳ κείμενον ἀναχαλκεύει τῇ μνήμῃ καὶ τὸν ἀπὸ τοῦ βίου ὁδεύσαντα ἐν τῇ διανοίᾳ φέρει καὶ ὡς παρόντι τῷ ἀπόντι συνοδεύει, οὕτως ἕκαστος ἡμῶν τὴν στηλογραφίαν τοῦ Δαυὶδ ἀναγινώσκων ὡς εἰκόνα τοῦ γράψαντος περιπτύσσεται τὸ γράμμα καὶ ὡς λείψανα τοῦ Δαυίδ, μᾶλλον δὲ ὡς ὅλον τὸν Δαυίδ, μετὰ πόθου περιλαμβάνει.
Μετάφραση
Εις τον ιε' ψαλμόν. Η μνήμη των προφητικών ψαλμών είναι για τους Χριστιανούς ακατάλυτη στήλη αρετών. Η μνήμη των αγίων γίνεται στις ψυχές ανεξάλειπτη στήλη θεογνωσίας. Έχοντας λοιπόν στο νου μας τον Δαβίδ, ας εξετάσουμε τα λόγια του Δαβίδ. Στηλογραφία του Δαβίδ. Και γιατί ο Δαβίδ επέγραψε την προκείμενη πραγματεία ως στηλογραφία; Επειδή έχει εμπιστοσύνη στην περί Χριστού προφητεία ως σε ασάλευτη και ανεξάλειπτη στήλη. Διότι, όπως ακριβώς μια χάλκινη ή πέτρινη στήλη, χαραγμένη με γράμματα και σκαλισμένη με βασιλικά λόγια, δεν ανατρέπεται ούτε εξαλείφεται εύκολα, έτσι και τα λόγια του προφήτη είναι αλάνθαστα και αψευδή δόγματα. Διότι είναι διδάγματα του Αγίου Πνεύματος, μαθήματα του Χριστού, θεσπίσματα του Πατρός. Στηλογραφία του Δαβίδ. Διότι, όπως ακριβώς εκείνος που διαβάζει το επίγραμμα μιας στήλης ή ενός ανδριάντα, μέσα από τη στηλογραφία ζωγραφίζει μέσα του τον ήρωα, και αναπλάθει στη μνήμη του εκείνον που κείτεται στον τάφο, και φέρνει στον νου του εκείνον που έφυγε από τη ζωή, και συμπορεύεται με τον απόντα σαν να ήταν παρών, έτσι και ο καθένας από εμάς, διαβάζοντας τη στηλογραφία του Δαβίδ, ασπάζεται το γράμμα ως εικόνα εκείνου που το έγραψε, και το αγκαλιάζει με πόθο, σαν να ήταν τα λείψανα του Δαβίδ, ή μάλλον σαν να ήταν ολόκληρος ο Δαβίδ.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες