Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 15:11

Εγώ, μαζί με τους δύο αδελφούς, τον Μωυσή και τον Ααρών, τους έσωσα, και αυτοί με σταύρωσαν ανάμεσα σε δύο ληστές. Εγώ τους περικύκλωσα με αγγέλους, και αυτοί με περικύκλωσαν σαν σκυλιά. Εγώ τους άνοιξα τις πόλεις των εχθρών, και αυτοί, αφού με έθαψαν, σφράγισαν τον τάφο. Εγώ, όταν πλανιούνταν, τους οδήγησα, και αυτοί με αποκάλεσαν πλάνο, λέγοντας: «Κύριε, θυμηθήκαμε ότι εκείνος ο πλάνος, όταν ακόμη ζούσε, είπε ότι μετά από τρεις ημέρες ανασταίνομαι». Επειδή λοιπόν τα πάντα κατεργάστηκαν για την εξόντωσή μου, «φύλαξέ με, Κύριε». Γι' αυτό «υπάρχει τερπνότητα στη δεξιά μου». Αγγίζω την πενθερά του Πέτρου, και φεύγει ο πυρετός. Αγγίζω τον λεπρό, και καθαρίζεται.

Διότι, καθόσον μεν είναι Θεός, ο ίδιος είναι εκείνος που στηρίζει και συγκρατεί τα πάντα· καθόσον όμως είναι άνθρωπος, θα ήταν πρέπον σε αυτόν να έχει στα δεξιά του τον Κύριο, ώστε να μην κλονιστεί. «Δεν θα εγκαταλείψεις την ψυχή μου». Ενώ ο ίδιος είναι η ζωή και ο ζωοποιός, αναφέρεται ότι ζωοποιείται από τον Πατέρα εξαιτίας της θείας Οικονομίας. «Μου έκανες γνωστές τις οδούς της ζωής»· επειδή φέρει το πρόσωπο της ανθρωπότητας, καθώς έγινε όμοιος με εμάς, αναπέμπει λόγους που αρμόζουν περισσότερο σε εμάς και όχι στον ίδιο, καθόσον νοείται ως Θεός. «Τερπνότητα υπάρχει στα δεξιά σου παντοτινά». Αυτό σημαίνει ότι οι άγιοι θα βρίσκονται σε τέρψεις και ευφροσύνες, αφού επανέλθουν στη ζωή κατά τον καιρό της αναστάσεως. Και αυτή την τέρψη και την ευφροσύνη, η οποία είναι η αφθαρσία, λέγεται ότι θα τη λάβουν από τον Χριστό, ο οποίος βρίσκεται μέσα μας και στα δεξιά του Πατρός.

Διότι δεν θα εγκαταλείψεις την ψυχή μου στον Άδη, ούτε θα επιτρέψεις στον όσιό σου να δει φθορά. Του Κυρίλλου: Διότι αναστήθηκε αφού σκύλευσε τον Άδη, «και είπε σε εκείνους που βρίσκονταν στα δεσμά: Εξέλθετε· και σε εκείνους που βρίσκονταν στο σκοτάδι: Φανερωθείτε». Μου έκανες γνωστές τις οδούς της ζωής.

Δεν είναι δε άψυχη η σάρκα του· διότι δεν ανήκει σε αυτήν το να λέγει ότι έχει εκ δεξιών τον Θεό και να τον προορά διαρκώς, για να μην αμαρτάνει. Διότι το να σαλευθεί φανερώνει αμαρτωλή κίνηση. <Μαζί με το πρόσωπό σου υπάρχουν τερπνότητες, στα δεξιά σου έως το τέλος.> (B f. 54.) Ήταν λοιπόν πρέπον και ταιριαστό στον Δημιουργό των όλων, τον Κύριο και Θεό, να αγάλλεται και να ευφραίνεται καθώς τα κτίσματά του αναμορφώνονται προς το καλύτερο, και αναστοιχειώνονται σε αυτό που ήταν εξαρχής από τον Θεό και Πατέρα, διά του ίδιου του Υιού· διότι, όπως ακριβώς δι' αυτού παρήχθησαν τα πάντα στη γένεση, δι' αυτού δέχονται και τη διασκευή προς τα βελτίω. (C f. 28.) Δεξιά μεν του Πατρός είναι ο Υιός ο ωραίος, τερπνότητα της σαρκός αυτού· ο οποίος, αφού ύψωσε την άμορφη και χωρίς κάλλος φύση, την εκάθισε στα δεξιά του Πατρός ως Θεό κατά θέωσιν.

Έλα λοιπόν στον δέκατο πέμπτο ψαλμό που λέει σαφώς: Φύλαξέ με, Κύριε, διότι σε σένα ήλπισα. Και μετά από αυτά: Δεν θα συνάξω τις συναγωγές τους από αίματα, ούτε θα μνημονεύσω τα ονόματά τους με τα χείλη μου, επειδή, αφού αρνήθηκαν εμένα, ανακήρυξαν βασιλιά τους τον Καίσαρα. Και τα εξής: Έβλεπα τον Κύριο ενώπιόν μου πάντοτε, διότι βρίσκεται στα δεξιά μου, για να μην κλονιστώ. Και λίγο μετά: Και μάλιστα, μέχρι και τη νύχτα με νουθέτησαν οι νεφροί μου. Και μετά από αυτά λέει σαφέστατα: Διότι δεν θα εγκαταλείψεις την ψυχή μου στον άδη, ούτε θα επιτρέψεις στον όσιό σου να δει φθορά. Δεν είπε: ούτε θα επιτρέψεις στον όσιό σου να δει θάνατο, διότι διαφορετικά δεν θα πέθαινε, αλλά τη μεν φθορά, λέει, δεν τη βλέπω, ενώ στον θάνατο δεν θα παραμείνω. Μου φανέρωσες οδούς ζωής. Ιδού, σαφώς μετά τον θάνατο κηρύσσεται ζωή.

Γι' αυτό σε άλλον ψαλμό έλεγε: «Μου έκανες γνωστές τις οδούς της ζωής· θα με γεμίσεις με ευφροσύνη με το πρόσωπό σου». «Ανάστηθι, Κύριε, σώσε με, Θεέ μου. Διότι εσύ πάταξες όλους όσους με εχθρεύονται μάταια· συνέτριψες τα δόντια των αμαρτωλών. Στον Κύριο ανήκει η σωτηρία, και η ευλογία σου είναι πάνω στον λαό σου». Επειδή πίστεψε, βάσει της πρόγνωσης, στη σωτηρία που επρόκειτο να του δοθεί μετά την κοίμηση, δηλαδή τον θάνατο, δια της σωτηρίου χάριτος και ευεργεσίας· και επειδή γνώριζε ότι αυτή δεν επρόκειτο να συμβεί διαφορετικά παρά μόνο με την ανάσταση του ίδιου του Σωτήρα, εύχεται ακολούθως να επισπευσθεί η ανάσταση του Κυρίου, ώστε μέσω αυτής να τύχει και ο ίδιος της σωτηρίας. Γι' αυτό λέει: «Ανάστηθι, Κύριε, σώσε με, Θεέ μου».

Περί της αναστάσεώς του. Λέει ο Δαβίδ: «Δεν θα εγκαταλείψεις την ψυχή μου στον άδη, ούτε θα επιτρέψεις στον όσιό σου να γνωρίσει φθορά», εννοώντας προφανώς τη φθορά του σώματος. Έπειτα προσθέτει: «Μου γνώρισες οδούς ζωής». Και ο Ωσηέ το λέει πιο καθαρά: «Θα μας θεραπεύσει μετά από δύο ημέρες, και την τρίτη ημέρα θα αναστηθούμε, και θα ζήσουμε ενώπιόν του», λέγοντάς τα αυτά εκ μέρους των κεκοιμημένων αγίων, των οποίων τα σώματα αναστήθηκαν μαζί με τον Χριστό κατά την τριήμερη ανάστασή του και εμφανίστηκαν σε πολλούς, όπως διδάσκει το Ευαγγέλιο. Αναφέρει επίσης και ο Εβραίος Ιώσηπος στον δέκατο όγδοο τόμο της «Αρχαιολογίας» του: «Εμφανίζεται κατά τον χρόνο αυτόν ο Ιησούς, ένας σοφός άνθρωπος, εάν βέβαια πρέπει να τον αποκαλεί κανείς άνθρωπο. Διότι ήταν δημιουργός παράδοξων έργων, δάσκαλος ανθρώπων που δέχονταν με χαρά την αλήθεια, και προσέλκυσε πολλούς από τους Ιουδαίους, αλλά και πολλούς από τους Εθνικούς. Αυτός ήταν ο Χριστός, και όταν, έπειτα από καταγγελία των επιφανών μας ανδρών, οι Ιουδαίοι τον καθήλωσαν στον σταυρό κατόπιν καταδίκης του Πιλάτου, δεν έπαψαν εκείνοι που τον είχαν αγαπήσει από την αρχή να τον κηρύττουν. Διότι τους εμφανίστηκε πάλι ζωντανός την τρίτη ημέρα, καθώς οι θείοι προφήτες είχαν προείπει αυτά και άλλα μύρια θαυμαστά γι' αυτόν».

«ούτε θα δώσεις»: Διότι πώς η σάρκα, η οποία είναι άφθαρτη και αμιγής αμαρτίας, ήταν δυνατόν να διαφθαρεί; «μου έκανες γνωστή»: Στον άνθρωπο την άνοδο στους ουρανούς. «θα πληρώσεις»: Αφού συνανέστησες και έβαλες να συγκαθίσει με τη θεότητα τον κυριακό άνθρωπο, πράγμα το οποίο είναι μαζί με το πρόσωπό σου. «τερπνότητες»: Στη δεξιά, με την οποία στερέωσε τον ουρανό και θεμελίωσε τη γη και έπλασε τον άνθρωπο και παρήγαγε ολόκληρο τον κόσμο. Διότι δεν βρίσκεται τίποτα πιο τερπνό από αυτά.