Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 15:2

Εύλογα, λοιπόν, η φύλαξη θα μπορούσε να αναφερθεί και στο δικό Του πρόσωπο. Είπα στον Κύριο, Εσύ είσαι ο Θεός μου. Και πάλι, τούτο το αναφέρει ως προς τη μορφή του δούλου· ταυτόχρονα δε, φανερώνει και τη δικαιοσύνη της πίστεως δια της ομολογίας. Διότι δεν έχεις ανάγκη από τα αγαθά μου. Με τη λέξη «αγαθά», σε αυτά τα λόγια, εννοεί τις θυσίες που προσφέρονταν σύμφωνα με τον Νόμο· διότι ο λόγος της πίστεως αναιρεί εκείνη την πρακτική, καθώς λέει: Μήπως θα φάω κρέατα ταύρων και θα πιω αίμα τράγων;

Γι' αυτό και ο ίδιος συνομιλούσε με τους Ιουδαίους, και μάλιστα τους καλούσε κοντά του λέγοντας: «Εάν κάποιος διψά, ας έρθει σε μένα και ας πιει. Εκείνος που πιστεύει σε εμένα, όπως είπε η Γραφή, ποτάμια ζωντανού νερού θα ρεύσουν από την κοιλιά του.» Απευθύνοντας δε τον λόγο προς τη γυναίκα από τη Σαμάρεια, πάλι λέει τα εξής: «Καθένας που πίνει από αυτό το νερό θα διψάσει ξανά. Όποιος όμως πιει από το νερό που εγώ θα του δώσω, θα γίνει μέσα του πηγή νερού που θα αναβλύζει για την αιώνια ζωή.» Επομένως, εάν κάποιος διψά, λέει, ας προσέλθει στον Χριστό, και μάλιστα ας πιει λαμβάνοντας άφθονη την παρηγορία μέσω του Αγίου Πνεύματος, καθώς και τη χάρη και την πλέον καθαρή μυσταγωγία. Και θα τα λάβει όχι αγοράζοντάς τα με χρήματα, αλλά μάλλον απολαμβάνοντας την πλουσιότατη γενναιοδωρία εκείνου που τον καλεί. Προσερχόμενοι δε, λέει, δηλαδή βαδίζοντας και μεταπηδώντας σαν από έναν τόπο σε έναν άλλο, τουτέστιν από την πλάνη προς την επίγνωση της αλήθειας, αγοράστε και πιείτε χωρίς χρήματα και αντίτιμο. Πώς λοιπόν αγοράζουν, και τα λαμβάνουν δωρεάν και χωρίς χρήματα; Διότι δεχόμαστε τη χάρη από τον Χριστό ως αντάλλαγμα της πίστης, χωρίς να καταθέτουμε τίποτα από τα πρόσκαιρα και φθαρτά («Διότι είπα στον Κύριό μου», λέει, «Εσύ είσαι ο Κύριός μου, διότι δεν έχεις ανάγκη από τα αγαθά μου»), αλλά προσκομίζοντας στον Χριστό την ομολογία της πίστης σε αυτόν στη θέση δώρων και τιμημάτων.

Ζητά δε να διαφυλαχθεί ο ίδιος για χάρη της Εκκλησίας, η οποία είναι η σάρκα του. Διότι η Εκκλησία είναι η σάρκα του· και ευλόγως ζητά να διαφυλαχθεί αυτή· και στο δικό του πρόσωπο ανάγεται και η Εκκλησία και η διαφύλαξη. Παραθέτει δε και την αιτία για την οποία πρέπει να διαφυλαχθεί: Διότι γι' αυτό, λέει, ω Πατέρα, ζητώ από εσένα να διαφυλαχθώ, επειδή σε εσένα ήλπισα· και λέγοντας τον εαυτό του, εννοεί την Εκκλησία. <Είπα προς τον Κύριο: Εσύ είσαι ο Κύριός μου, διότι δεν έχεις ανάγκη από τα αγαθά μου.> (A f. 88. b.) Και στο Ευαγγέλιο έλεγε: «Ανεβαίνω προς τον Πατέρα μου και Πατέρα σας, και Θεό μου και Θεό σας». Και τώρα, επειδή έγινε εκ φύσεως άνθρωπος, αποκαλεί τον Πατέρα Κύριό του.

Προσθέτοντας δε, «Ότι δεν έχεις ανάγκη από τα αγαθά μου», έδειξε το ανώφελο της νομικής λατρείας. Διότι αγαθά εδώ ονόμασε τις θυσίες που προσφέρονταν σύμφωνα με τον Νόμο, τις οποίες φαίνεται να μην αποδέχεται· επειδή ο λόγος της πίστεως τις καταργεί. «Μήπως θα φάω κρέατα ταύρων και θα πιω αίμα τράγων;» Και πάλι: «Θυσία και προσφορά δεν θέλησες, αλλά μου ετοίμασες σώμα.» Δες δε ότι το απροσδεές ανήκει μόνο στον Θεό· ενώ οι άλλοι που ονομάζονται κύριοι έχουν ανάγκη από όσα τους προσφέρουν οι υφιστάμενοί τους, όπως από τη γεωργική εργασία των υπηρετών, από την οικοδομή και από τα άλλα. Αυτό λοιπόν και ο Χριστός το θέτει ως τεκμήριο ότι ο Πατέρας είναι αληθινά Κύριος, ότι δηλαδή δεν έχει ανάγκη από τα αγαθά που προσφέρονται από αυτόν, δηλαδή από τη σάρκα του, την Εκκλησία. Και βέβαια, έστω κι αν ο Υιός προσεύχεται, έστω κι αν δακρύζει, έστω κι αν παρακαλεί, ο Πατέρας δεν έχει ανάγκη από τέτοια αγαθά· διότι γνωρίζοντας τα πάντα, ούτε από προσευχή έχει ανάγκη, ούτε χρειάζεται προφητικούς λόγους. <«Στους αγίους που βρίσκονται στη γη του.»> (C f. 26. b.) Αγίους, λέει, εννοεί αυτούς που έχουν αγιαστεί εν Πνεύματι· και γη, την Εκκλησία του Χριστού.

Φύλαξέ με, Κύριε, διότι σε σένα στήριξα την ελπίδα μου. Είπα στον Κύριο: «Εσύ είσαι ο Θεός μου, διότι δεν έχεις ανάγκη από τα αγαθά μου». Το ότι, λοιπόν, μέσω του Δαβίδ έχουν διακηρυχθεί τα όσα περιέχονται στην προφητεία, θα πρέπει να είναι σε όλους σαφές. Εφόσον όμως αναζητείται το σε ποιον άραγε πρέπει να αναφέρονται τα λεγόμενα, αξιόπιστος δάσκαλός μας θα μπορούσε να αποτελέσει ο απόστολος Πέτρος, ο οποίος μνημόνευσε στις Πράξεις των Αποστόλων τα όσα αναφέρονται σε αυτήν.

Διότι δεν έχεις ανάγκη τα αγαθά μου. Όχι για να μας χαρίσει τα αντάξια αντί εκείνων που του προσφέραμε. Άλλοι πάλι λέγουν ότι ο ψαλμός έχει ειπωθεί εκ προσώπου του Σωτήρος· έχει ειπωθεί δε κατά την ανθρώπινη φύση, όπως ακριβώς και εμείς οι ίδιοι βρίσκουμε πολλά παρόμοια στα ιερά Ευαγγέλια· ένα τέτοιο είναι το: «Πατέρα, εάν είναι δυνατόν, ας παρέλθει από εμένα το ποτήριον τούτο».

«Όμως όχι όπως θέλω εγώ, αλλ' όπως εσύ»· και, «Πηγαίνω προς τον Πατέρα μου και Πατέρα σας, και Θεό μου και Θεό σας». Έτσι τον βρίσκουμε να προσεύχεται συνεχώς, και να κάμπτει τα γόνατα. Έτσι λοιπόν και σε τούτον τον ψαλμό ζητά να διαφυλαχθεί, και διαφυλάσσεται από τον ίδιο του τον εαυτό. Διότι ζητά μεν ως άνθρωπος, εκπληρώνει δε το αίτημα ως Θεός· με την ευδοκία προφανώς και τη συνεργία του δικού του Πατέρα. «Διότι δεν έχεις ανάγκη τα αγαθά μου». Αυτό ο Σύμμαχος το ερμήνευσε διαφορετικά: «Δεν υπάρχει αγαθό για εμένα χωρίς εσένα». Κάθε προσφορά αγαθών, λέγει, μου παρέχεται μέσω της δικής σου χάριτος. Και τα δύο όμως συνάδουν με την ευσέβεια. Διότι και εμείς απολαμβάνουμε τα αγαθά από τον Θεό, και ο ίδιος δεν έχει ανάγκη τη δική μας δικαιοπραγία· ωστόσο, τη νομοθετεί προς χάριν της δικής μας ωφέλειας.

Ορθώς, λοιπόν, διέκρινε η νύμφη τη διαφορά της σε σχέση με τον Δεσπότη, ότι εκείνος μεν γίνεται για εμάς και χάρη των οφθαλμών, αφού γίνεται φως, και μύρο στην όσφρηση και ζωή για εκείνους που τον τρώνε (διότι όποιος τον φάει θα ζήσει, όπως αναφέρει κάπου το Ευαγγέλιο), ενώ η ανθρώπινη φύση, αφού τελειωθεί διά της αρετής, γίνεται μόνο άνθος, που δεν τρέφει τον γεωργό αλλά καλλωπίζει τον εαυτό της· διότι εκείνος δεν έχει ανάγκη τα δικά μας αγαθά, αλλά εμείς έχουμε ανάγκη τα δικά του, όπως λέει ο προφήτης: «Διότι δεν έχεις ανάγκη τα αγαθά μου».

Διότι από το μέγεθος και την ωραιότητα των κτισμάτων αναλογικώς, όπως λέει η Σοφία, θεωρείται ο Δημιουργός των πάντων· και στη θεία ουσία, η οποία υπερέχει από κάθε νου, αποδίδουμε τέτοιες προσωνυμίες, όχι αγάλλοντάς την με όσα ονομάζουμε, αλλά οδηγώντας τους εαυτούς μας μέσω των λεγομένων προς την κατανόηση των κρυφών μυστηρίων. «Είπα στον Κύριο», λέει ο προφήτης, «εσύ είσαι ο Θεός μου, διότι δεν έχεις ανάγκη από τα αγαθά μου». Πώς, λοιπόν, εμείς με αυτόν τον τρόπο 〈αγάλλουμε〉 〈τη μακαριότατη ζωή του Θεού〉, όπως ισχυρίζεται αυτός, την οποία ο προφήτης λέει ότι δεν έχει καμία ανάγκη από τα ανθρώπινα αγαθά; Ή μήπως εξέλαβε το 〈αγάλλειν〉 αντί του «ονομάζειν»; Και όμως ακούμε από όσους χρησιμοποιούν ορθά τη λέξη και έχουν εκπαιδευτεί στην ακριβή χρήση των ονομάτων, ότι η λέξη 〈αγάλλειν〉 δεν έχει ταχθεί για την απλή δήλωση, αλλά ότι κάτι τέτοιο λέγεται «γνωρίζειν» ή «δηλούν» ή «σημαίνειν» ή κάτι άλλο παρόμοιο, ενώ το 〈αγάλλειν〉 είναι ισοδύναμο με το να καυχιέται κανείς και να ευφραίνεται και με οτιδήποτε περιέχει τέτοιου είδους έμφαση. Αυτός όμως ισχυρίζεται ότι εμείς 〈με τα ονόματα της επίνοιας αγάλλουμε τη μακάρια ζωή〉. Εμείς, αντίθετα, θεωρούμε ότι το να προσθέσουμε κάποια τιμή στη θεία φύση, η οποία βρίσκεται πάνω από κάθε τιμή, ξεπερνά την ανθρώπινη ασθένεια· δεν αρνούμαστε όμως ότι επιχειρούμε να γνωρίσουμε κάτι από όσα την αφορούν μέσω των λέξεων και των ονομάτων που επινοούνται με ευσέβεια.

Τι κάνει λοιπόν αυτός που βρέχει επί δικαίων και αδίκων, που ανατέλλει τον ήλιο επί πονηρών και αγαθών; Μοίρασε σε αυτούς, λέει, τον βίο. Βλέπεις ότι αυτός ο άνθρωπος και πατέρας είναι ανενδεής; Διότι δεν θα τα μοίραζε μόνο στους δύο, ούτε μόνο σε δύο μέρη, αλλά θα κρατούσε και ένα τρίτο μερίδιο του βίου για τον εαυτό του. Εκείνος όμως, ως Θεός, όπως ακριβώς λέει και ο προφήτης Δαβίδ, μη έχοντας ανάγκη από τα δικά μας αγαθά, μοίρασε, λέει, τον βίο μόνο σε αυτά τα δύο παιδιά, δηλαδή ολόκληρο τον κόσμο. Διότι, όπως ακριβώς η μία φύση διαιρείται από τη διαφορετική προαίρεση, έτσι και ο ένας κόσμος διαιρείται από τη διαφορετική χρήση. Ο ένας λέει προς τον Θεό: «όλη την ημέρα άπλωσα προς εσένα τα χέρια μου», και «επτά φορές την ημέρα σε δοξολόγησα», και «τα μεσάνυχτα σηκωνόμουν», και «έκραξα μέσα στη νύχτα», και «ήλπισα στους λόγους σου», και «τα πρωινά εξολόθρευα όλους τους αμαρτωλούς της γης», δηλαδή απέκοπτα τις ορέξεις της σάρκας που κινούνταν προς την ηδυπάθεια· ο άλλος όμως περνάει τη μέρα του στο κρασί και ψάχνει πού γίνεται οινοποσία και ξενυχτά με άσεμνες και άνομες πράξεις και σπεύδει προς κρυφούς δόλους, ή φανερές επιβουλές και αρπαγές χρημάτων και πονηρές σκέψεις. Άραγε δεν μοίρασαν αυτοί τη μία νύχτα και τον έναν ήλιο και, πριν από αυτά, την ίδια τους τη φύση, χρησιμοποιώντας τα με ασύμφωνο μεταξύ τους τρόπο; Ο Θεός όμως μοίρασε αδιαίρετα σε όλους όλη την κτίση, προσφέροντάς την για χρήση σύμφωνα με τη βούληση του καθενός. «

Στηλογραφία: Δηλαδή η προφητεία φανερώνει και περιγράφει στον Δαβίδ τα όσα πρόκειται να συμβούν στους έσχατους χρόνους, την εκλογή της Εκκλησίας και την ανάσταση του σώματος του Χριστού. Φύλαξόν με: Ο Υιός ομιλεί προς τον Πατέρα εκ προσώπου της ανθρώπινης φύσης, επιβεβαιώνοντας ταυτόχρονα την οικονομία της σαρκώσεως. Είπα τω Κυρίω: Διότι ο Θεός, χαρίζοντας τέτοια δωρεά στον άνθρωπο, δεν έχει ανάγκη από τίποτα το ανθρώπινο· επειδή δεν στερείται τίποτα, παρά μόνο αποζητά την προαίρεση του ανθρώπου. Τοις αγίοις: Στους αποστόλους, τους αληθινά αγίους· διότι σε αυτούς γνώρισε τα μυστήρια της βασιλείας των ουρανών και το δικό Του θέλημα, και μέσω αυτών σε όλους τους αγίους, όσοι ακολούθησαν τη διδασκαλία των αποστόλων. Επληθύνθησαν: Διότι ήταν πολλές οι θλίψεις και οι ασθένειες των αποστόλων, οι οποίοι στερούνταν και κακουχούνταν, αλλά μετά από αυτά έγιναν γενναιότεροι στο κήρυγμα. Ου μη συναγάγω: Διότι ούτε μέσω αίματος ούτε μέσω πολέμου ή με κάποια βίαιη εξουσία πραγματοποιούσαν την κλήση των εθνών, αλλά με την πίστη και την αγάπη τους συγκέντρωσαν όλους. Ουδέ μη μνησθώ: Ο λόγος αναφέρεται στους Ιουδαίους και τους Εθνικούς και σε όλους τους κακόπιστους, όσους δεν πίστεψαν στο κήρυγμα των αποστόλων· αυτούς ο Θεός δεν τους μνημονεύει. Κύριος η μερίς: Κληρονομιά του Θεού ονομάστηκαν τα έθνη που επέστρεψαν στην πίστη, και μερίδα δική σου είναι ο Κύριος, και μυσταγωγούνται στο ποτήριο του αίματος του Χριστού.

ΨΑΛΜΟΣ ΙΕ΄. «Κύριός μου είσαι εσύ». Βλέπεις την ευγνωμοσύνη της Εκκλησίας. Διότι ομολόγησε ταυτόχρονα και τη δική της φτώχεια και τον πλούτο του Νυμφίου. Είπα, λέει, στον Κύριο, δηλαδή στον Χριστό, εσύ είσαι ο Κύριός μου. Δεν είσαι, λέει, απλός άνθρωπος, αλλά Κύριος, επειδή έλαβες σε κοινωνία γάμου μια δούλη, και μάλιστα απορριπτέα. «Ο Κύριος είναι η μερίδα της κληρονομίας μου και του ποτηρίου μου». Κληρονομίας λέει, δηλαδή αυτού του μυστηρίου.

Άκου τον Προφήτη που λέει: «Είπα στον Κύριο: Κύριός μου είσαι εσύ, διότι δεν έχεις ανάγκη από τα αγαθά μου». Αλλά οι αγνώμονες και αναίσθητοι λένε: «Αυτό είναι γνώρισμα της αγαθότητας του Θεού, το να υπάρχει ισοτιμία σε όλους;» Πες μου, αγνώμονα άνθρωπε, ποια λες ότι δεν προέρχονται από την αγαθότητα του Θεού, και τι αποκαλείς ισοτιμία;

Τι σημαίνει, «Της αγιότητός του»; Δηλαδή, της καθαρότητας, ώστε να γίνουμε άξιοί του στο μέτρο των δυνατοτήτων μας. Εκείνος δείχνει ζήλο για να λάβετε, και κάνει τα πάντα για να σας δώσει· εσείς όμως δεν φροντίζετε ώστε να λάβετε. «Είπα», λέει, «στον Κύριο, Κύριός μου είσαι εσύ, διότι δεν έχεις ανάγκη από τα αγαθά μου». Έπειτα, λέει, είχαμε τους σαρκικούς μας πατέρες να μας διαπαιδαγωγούν και τους σεβόμασταν· δεν θα υποταχθούμε, λοιπόν, πολύ περισσότερο στον Πατέρα των πνευμάτων, για να ζήσουμε; «Στον Πατέρα των πνευμάτων»· εννοεί είτε των χαρισμάτων, είτε των προσευχών, είτε των ασώματων δυνάμεων. Εάν πεθαίνουμε με αυτόν τον τρόπο, τότε θα ζήσουμε.

Σε καμία περίπτωση, αλλά για εμάς υπάρχει ένας Κύριος, ο Ιησούς Χριστός, και ένας Θεός. Εδώ, όσοι νοσούν από τις πλάνες του Μαρκίωνα αρπάζονται από αυτό που ειπώθηκε· ας μάθουν όμως ότι αυτό αποτελεί συνήθεια της Γραφής, και σε πολλά σημεία μπορεί να βρει κανείς τη Γραφή να μεταχειρίζεται αυτόν τον τρόπο έκφρασης, όπως όταν λέει: «Είπε ο Κύριος στον Κύριό μου»· και πάλι: «Είπα στον Κύριο, εσύ είσαι ο Κύριός μου»· και αλλού: «Έβρεξε ο Κύριος από τον Κύριο». Αυτό βέβαια είναι δηλωτικό προσώπων ομοουσίων και δεν διαιρεί τη φύση· διότι δεν το λέει αυτό για να κατανοήσουμε δύο ουσίες που διαφέρουν μεταξύ τους, αλλά για να εννοήσουμε δύο πρόσωπα, εκ των οποίων το καθένα είναι της αυτής ουσίας. Πρόσεξε όμως πώς το εξέφρασε: «Είθε να του δώσει ο Κύριος». Τι να του δώσει; Τίποτε άλλο παρά έλεος. Επειδή, δηλαδή, ο ίδιος δέχτηκε το έλεος από τον Ονησιφόρο, εύχεται να τύχει και εκείνος το ίδιο από τον Θεό. Αν όμως ο Ονησιφόρος, ο οποίος εξέθεσε τον εαυτό του σε κινδύνους, σώζεται χάρη στο έλεος, πόσο μάλλον εμείς.

Εάν λοιπόν στους δούλους έδινε τέτοια εντολή να επιδεικνύουν τόση υπακοή, σκεφτείτε πώς πρέπει να διακείμεθα εμείς απέναντι στον Δεσπότη, αυτόν που μας έφερε από την ανυπαρξία στην ύπαρξη, αυτόν που μας τρέφει, αυτόν που μας ντύνει. Εάν λοιπόν δεν μπορούμε με κανέναν άλλον τρόπο, ας τον υπηρετήσουμε τουλάχιστον όπως οι δικοί μας υπηρέτες. Δεν έχουν αφιερώσει εκείνοι όλη τους τη ζωή στο να αναπαύουν τους κυρίους τους, και αυτό είναι το έργο τους, και αυτή είναι η ζωή τους, το να μεριμνούν για τα συμφέροντα των κυρίων τους; Δεν μεριμνούν για τις υποθέσεις του κυρίου τους όλη την ημέρα, ενώ για τις δικές τους πολλές φορές μόνο ένα μικρό μέρος της εσπέρας; Εμείς όμως, αντίθετα, μεριμνούμε για τα δικά μας διαρκώς, ενώ για τα του Δεσπότη ούτε καν ένα μικρό μέρος, και μάλιστα ενώ εκείνος δεν έχει ανάγκη τα δικά μας, όπως έχουν ανάγκη οι κύριοι τους δούλους, αλλά και αυτά τα ίδια πάλι αποβαίνουν προς δικό μας όφελος. Διότι εκεί, η υπηρεσία του υπηρέτη ωφελεί τον κύριο· εδώ όμως, η διακονία του δούλου δεν ωφελεί καθόλου τον Δεσπότη, αλλά ωφελεί και πάλι τον ίδιο τον υπηρέτη. Διότι, όπως λέει, «δεν έχεις ανάγκη τα αγαθά μου». Πες μου, λοιπόν, τι κέρδος έχει ο Θεός, εάν εγώ είμαι δίκαιος; Και ποια βλάβη έχει, εάν είμαι άδικος; Δεν είναι άφθαρτη εκείνη η φύση; Δεν είναι αβλαβής; Δεν είναι ανώτερη από κάθε πάθος; Οι υπηρέτες δεν έχουν τίποτα δικό τους, αλλά τα πάντα ανήκουν στον κύριό τους, έστω κι αν πλουτίσουν άπειρες φορές· εμείς όμως έχουμε πολλά δικά μας αγαθά, καθώς δεν απολαμβάνουμε απλώς τόσο μεγάλη τιμή από τον Βασιλέα των πάντων.

Διότι ο Θεός πρέπει να είναι ανενδεής, και να μην έχει ανάγκη από τίποτα, και να αποτελεί για τους πάντες την αιτία όλων των καλών, και να μην εμποδίζεται από κανέναν. Όπως ακριβώς, λοιπόν, αναφέρει για τον Θεό ο Παύλος και ο προφήτης Ησαΐας, ο μεν λέγοντας τα εξής εκ μέρους Του: «Τον ουρανό και τη γη εγώ τα πληρώ», λέει ο Κύριος· και πάλι: «Εγώ είμαι Θεός που βρίσκεται κοντά, και όχι Θεός μακριά»· και πάλι ο Δαβίδ: «Είπα στον Κύριο: Εσύ είσαι ο Κύριός μου, διότι δεν έχεις ανάγκη από τα αγαθά μου». Ο δε Παύλος, φανερώνοντας το ανενδεές Του, και δείχνοντας ότι και τα δύο αυτά αποτελούν κατεξοχήν γνωρίσματα του Θεού, δηλαδή το να μην έχει ανάγκη από τίποτα και το να χορηγεί Αυτός τα πάντα στους πάντες, λέει περίπου τα εξής: «Ο Θεός, ο οποίος δημιούργησε τον ουρανό και τη γη και τη θάλασσα, δεν έχει ο Ίδιος ανάγκη από τίποτα, καθώς δίνει σε όλους ζωή και πνοή και τα πάντα».

Ψαλμός ιε΄. Στηλογραφία, του Δαβίδ. «Φύλαξέ με, Κύριε, διότι σε σένα στήριξα την ελπίδα μου· είπα στον Κύριο: Εσύ είσαι ο Κύριός μου, διότι δεν έχεις ανάγκη από τα αγαθά μου». Σώσε με κατά χάριν. «Στους αγίους που βρίσκονται στη γη του, ο Κύριος φανέρωσε με θαυμαστό τρόπο όλα τα θελήματά του μέσα σε αυτούς».