Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 17:39

«Θα τους συντρίψω, και δεν θα δύνανται να σταθούν». Τη σύντριψη των εχθρών την κατεργάζεται η απάθεια. «Και με περιέζωσες με δύναμη». Πάλι, αποδίδει το παν της νίκης σε Εκείνον που του έδωσε την ισχύ. «Και τους εχθρούς μου τους έκανες να μου στρέψουν τα νώτα». Αντί του: τους έτρεψες σε φυγή. Διότι είναι γνώρισμα αυτών που φεύγουν το να στρέφουν τα νώτα τους. Και στρέφουν τα νώτα τους οι εχθροί μας οι δαίμονες, όταν πλέον δεν δύνανται να εμβάλουν εμπαθείς λογισμούς στην ψυχή. «Και αυτούς που με μισούν τους εξολόθρευσες».

Διότι δεν θα ταίριαζε σε κανέναν άλλον να πρέπει να δοξολογείται, παρά μόνο σε εκείνον που είναι αληθινά και αναγνωρίζεται ως Θεός. Διότι, παρόλο που εμφανίστηκες ως άνθρωπος και κένωσες τον εαυτό σου, εντούτοις θα είσαι γνωστός, σεβαστός και εξυμνούμενος. Οι δε αδελφοί, εξαιτίας της ανθρώπινης φύσης, δεν θα σε προσεγγίζουν ως άνθρωπο, αλλά, παρόλο που τέθηκες ανάμεσα σε αδελφούς, θα σε επευφημήσουν ως Δεσπότη, θα σε υμνήσουν ως δημιουργό, και καίτοι συγκαταλέγεσαι μαζί τους στα κτίσματα, θα αναγνωρίσουν τον βασιλιά και Κύριο των όλων, αν και είναι επισκιασμένος με τη μορφή του δούλου. Και ότι θα κυριαρχήσει σε όλους όσους ανθίστανται, και ο Εμμανουήλ θα υπερισχύσει εύκολα των εχθρών, το προαναφωνεί λέγοντας: «Τα χέρια σου θα είναι στα νώτα των εχθρών σου». Αυτό και ο ίδιος ο Χριστός το προφήτευσε μέσω της φωνής του Δαβίδ. Διότι είπε: «Θα καταδιώξω τους εχθρούς μου και θα τους φτάσω, και δεν θα επιστρέψω μέχρι να εκλείψουν. Θα τους συνθλίψω, και δεν θα μπορούν να σταθούν· θα πέσουν κάτω από τα πόδια μου». Επομένως, «στα νώτα των εχθρών θα είναι τα χέρια», λέει, ως κάποιου που καταδιώκει μάλλον παρά που φεύγει· όχι ως κάποιου που δέχεται τα χτυπήματα, αλλά ως εκείνου που ο ίδιος τα καταφέρει. Διότι είναι αληθινό αυτό που υμνείται στο βιβλίο των Ψαλμών, ότι «Δεν θα ωφεληθεί ο εχθρός εναντίον του, και ο γιος της ανομίας δεν θα καταφέρει να τον βλάψει ξανά.»

Θα καταδιώξω τους εχθρούς μου και θα τους προφτάσω, και δεν θα επιστρέψω μέχρι να εκλείψουν. Θα τους συντρίψω και δεν θα μπορούν να σταθούν, θα πέσουν κάτω από τα πόδια μου. Και πόσους εχθρούς και πολεμίους νίκησε με τη βοήθεια του Θεού! Και αυτό επίσης, λέγει, μου δόθηκε από τη δική Σου χάρη, το να μην περιοριστούν τα βήματά μου, και το να μην παγιδευτώ στα δίχτυα των εχθρών και στις παγίδες που αυτοί είχαν στήσει.

Διότι, αφού αφαίρεσες όλα αυτά Εσύ ο ίδιος ο Θεός μου, κατέστησες ομαλή την πορεία μου. Το δε «θα πέσουν κάτω από τα πόδια μου», θα το κατανοήσεις επαξίως του προφητικού πνεύματος, εάν ενθυμηθείς την υπόσχεση του Σωτήρος προς τους αποστόλους, διά της οποίας τους έλεγε: «Ιδού, σας δίδω εξουσία να πατάτε επάνω σε όφεις και σκορπιούς, και επάνω σε κάθε δύναμη του εχθρού».

Θα καταδιώξω: Ο Χριστός μετά την ανάσταση σκόρπισε τους Ιουδαίους. Και δεν θα επιστρέψω: Διότι ούτε στους Ιουδαίους ούτε στους δαίμονες επιτράπηκε πλέον να επανέλθουν στο αρχαίο τους αξίωμα. Θα συνθλίψω: Ο Χριστός τους δαίμονες· διότι αφότου καταργήθηκαν, δεν έχουν πλέον καμία υπόσταση. Θα πέσουν: Τα πλήθη των δαιμόνων και τα τέκνα των Ιουδαίων, ως εχθροί θα πέσουν κάτω από τα πόδια του Χριστού και Θεού. Και με περιέζωσες: Διότι ο Χριστός ενίσχυσε τον εναντίον τους πόλεμο πάνω στον σταυρό. Εμπόδισα: Διότι αφού έδεσε τον εχθρό και τους δαίμονες, ο Χριστός τους υπέταξε κάτω από τα πόδια των ανθρώπων. Και τους εχθρούς: Διότι οι δαίμονες φεύγουν πανταχόθεν ως εχθροί, όταν δουν το σημείο του σταυρού και να ονομάζεται ο Χριστός. Και αυτούς που μισούν: Τους Ιουδαίους· διότι, επειδή μίσησαν τον Χριστό, εξέπεσαν και από τον νόμο και από τον τόπο και από τη χάρη και από το να είναι λαός του Θεού. Κραύγασαν: Διότι μετά την πτώση τους δεν μπόρεσαν να σηκωθούν· διότι δεν εισακούονταν πλέον στις προσευχές τους. Μάταια προσεύχονται στον Πατέρα, εφόσον δεν έχουν τον Υιό. Και θα κομματιάσω: Διότι στάχτη, δηλαδή σκόνη, απέβησαν για αυτούς τα του νόμου και του τόπου που διασκορπίστηκαν, σαν το χνούδι απέναντι στον άνεμο. Σαν πηλό: Διότι, όπως ο πηλός γίνεται αφανής όταν πατιέται στις πλατείες της πόλης, έτσι και οι Ιουδαίοι χάθηκαν από παντού.

«Πλάτυνας τα βήματά μου κάτω από εμένα, και δεν εξασθένησα» καθώς έτρεχα στους δρόμους σου. Και έχοντας δυναμώσει έτσι, «θα καταδιώξω τους εχθρούς μου και θα τους προφτάσω και δεν θα επιστρέψω, μέχρι να εκλείψουν· θα τους συντρίψω και δεν θα μπορέσουν να σταθούν, θα πέσουν κάτω από τα πόδια μου», διότι: «Με έζωσες με δύναμη για πόλεμο, υπέταξες κάτω από εμένα όλους όσοι επαναστατούσαν εναντίον μου». «Και τους εχθρούς μου τους έκανες να μου γυρίσουν την πλάτη», δηλαδή να μην αντιστέκονται κατά πρόσωπο, αλλά να τραπούν σε φυγή. Αξιοθαύμαστη είναι, Δαβίδ, η ευγνωμοσύνη σου, καθώς και στον εαυτό σου και σε όλους διδάσκεις έμπρακτα να μη νομίζουν ότι με τη δική τους δύναμη νικούν τους εχθρούς και τα πάθη, αλλά δικαιολογημένα να ομολογούν ότι η χάρη της νίκης ανήκει στον Θεό. Οι δε εχθροί: «κραύγασαν και δεν υπήρχε κανείς να τους σώσει· προς τον Κύριο, και δεν τους εισάκουσε» εξαιτίας του ότι είναι εχθροί· γι' αυτό «και θα τους θρυμματίσω σαν σκόνη απέναντι στον άνεμο, σαν τη λάσπη των πλατειών θα τους λιώσω». Έπειτα, μεταφέρει τα λόγια στο πρόσωπο του Χριστού, λέγοντας: «Ρύσαι με (Γλίτωσέ με) από την αντιλογία του λαού, θα με καταστήσεις κεφαλή των εθνών», για τα οποία είπες: «Και θα σου δώσω τα έθνη ως κληρονομιά σου» και: ο μεν «λαός» από τα έθνη, «που δεν τον γνώριζα, με υπηρέτησε, με το που άκουσε με το αυτί», δηλαδή υπακούοντας στο κήρυγμα πίστεψε σε εμένα, ενώ «γιοι αλλότριοι με ξεγέλασαν». «Πάλιωσαν» μέσα στην κακία «και χώλαναν μακριά από τα μονοπάτια τους», βαδίζοντας παράνομα. «

20. Τόση δε παρρησία είχε αποκτήσει προς τον Θεό και τόσο μεγάλος ήταν στην πίστη, ώστε πολλές φορές να πατά πάνω σε φίδια και σκορπιούς και να παραμένει αβλαβής. Ακόμη και κροκόδειλους στους ποταμούς χρησιμοποιούσε συνεχώς για να περνά απέναντι, οι οποίοι τον μετέφεραν με κάθε ταχύτητα. Ευχαριστώντας λοιπόν που ο δεσπότης Χριστός τον φύλαγε από τις αντίπαλες δυνάμεις, προσευχόταν λέγοντας: «Ευλογημένος είσαι, Κύριε, διότι δεν παρέβλεψες την ταπείνωσή μου, ούτε επέτρεψες στην αδυναμία μου να πλανηθεί από τον εχθρό, δείχνοντας συγκατάβαση στην άγνοιά μου και διδάσκοντάς με το θέλημά σου. Διότι εγώ είμαι ταπεινός και άφρων· εσύ όμως, Δέσποτα, με συνέτισες προς τον φόβο σου». Βλέποντας πάλι την ανυποχώρητη επίθεση των δαιμόνων που γινόταν εναντίον του σε πολύ μεγάλο βαθμό, ως γενναίος και τέλειος αγωνιστής της αλήθειας, παρακαλούσε τον Κύριο να απομακρύνει τον ύπνο από αυτόν, ώστε μένοντας άυπνος νύχτα και μέρα, όσο περνούσε από το χέρι του, να μπορέσει να κατατροπώσει τους αντιπάλους, σύμφωνα με το γεγραμμένο: «Δεν θα στραφώ προς τα πίσω μέχρι να εκλείψουν· θα τους συντρίψω και δεν θα μπορέσουν να σταθούν· θα πέσουν κάτω από τα πόδια μου, και με έζωσες με δύναμη για πόλεμο».