Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 17:43

«Και θα τους συντρίψω σαν το χώμα». Άφαντοι, λέει, θα γίνουν εντελώς, με τη συνέργεια της δικής σου χάριτος σε εμένα. «Λύτρωσέ με από τις αντιλογίες του λαού». Εδώ παρουσιάζεται και πάλι το πρόσωπο του Κυρίου, το οποίο αφενός αποστρέφεται τους Ιουδαίους εξαιτίας της απείθειάς τους, και αφετέρου ζητά τα έθνη ως κληρονομιά του. «Θα με καταστήσεις κεφαλή των εθνών». Αλλά δεν γνωρίζουμε τον Δαβίδ να έχει βασιλεύσει στα έθνη· επομένως, η προφητεία εκπληρώνεται διαμέσου Εκείνου που γεννήθηκε από αυτόν κατά σάρκα. Διότι Εκείνος που γεννήθηκε από τον Δαβίδ κατά σάρκα, ο οποίος ονομάζεται και ο ίδιος Δαβίδ σύμφωνα με τον θείο Ιεζεκιήλ, ο Δεσπότης δηλαδή Χριστός, βασίλευσε σε όλα τα έθνη· δεσπόζοντας μεν πάντοτε στα πάντα ως Θεός, αποδεχόμενος δε μετά την ενανθρώπηση την εκούσια δουλεία εκείνων που πίστεψαν σε αυτόν.

Παρακαλώ, Κύριε, παρακαλώ, μην με απορρίψεις από το πρόσωπό σου, ούτε να απομακρυνθείς από εμένα, για να μην χαθώ. Διότι, αν η χάρη σου δεν με είχε σκεπάσει, θα είχα ήδη χαθεί και θα ήμουν τώρα σαν το χώμα μπροστά στον άνεμο· και θα ήμουν σαν να μην είχα εμφανιστεί ποτέ σε αυτήν τη ζωή. Διότι από τότε που εγκατέλειψα τον δρόμο σου, δεν συνάντησα καμία καλή ημέρα. Επειδή, μέσα στις αμαρτίες, μια ημέρα που φαίνεται καλή, αποδεικνύεται η πιο πικρή από τις πικρές. Και από εδώ και πέρα ελπίζω στη χάρη σου, ότι θα με ενδυναμώσεις ώστε να φροντίσω για τη δική μου σωτηρία. Και τώρα προσπίπτω παρακαλώντας, βοήθησέ με που πλανήθηκα από τον δρόμο της δικαιοσύνης· έκχεε επάνω μου το πλήθος των οικτιρμών σου, όπως στον άσωτο υιό, διότι ντρόπιασα τη ζωή μου σκορπίζοντας τον πλούτο της χάριτός σου. Ελέησέ με, Θεέ, και μην κρατήσεις κακία για την εξευτελισμένη μου ζωή. Όπως την πόρνη και τον τελώνη και τον ληστή, σπλαγχνίσου με. Διότι αυτοί, ενώ βρίσκονταν στη γη, θεωρήθηκαν χαμένοι από όλους· εσύ όμως, Κύριε, τους προσέλαβες και τους έκανες κατοίκους της τρυφής του παραδείσου. Δέξου λοιπόν και τη μετάνοια εμού του αχρείου δούλου σου, διότι και εγώ θεωρήθηκα χαμένος από όλους. Διότι ήλθες, Κύριε, να καλέσεις όχι τους δικαίους, αλλά τους αμαρτωλούς σε μετάνοια. Διότι σε εσένα πρέπει η δόξα στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

Θα καταδιώξω: Ο Χριστός μετά την ανάσταση σκόρπισε τους Ιουδαίους. Και δεν θα επιστρέψω: Διότι ούτε στους Ιουδαίους ούτε στους δαίμονες επιτράπηκε πλέον να επανέλθουν στο αρχαίο τους αξίωμα. Θα συνθλίψω: Ο Χριστός τους δαίμονες· διότι αφότου καταργήθηκαν, δεν έχουν πλέον καμία υπόσταση. Θα πέσουν: Τα πλήθη των δαιμόνων και τα τέκνα των Ιουδαίων, ως εχθροί θα πέσουν κάτω από τα πόδια του Χριστού και Θεού. Και με περιέζωσες: Διότι ο Χριστός ενίσχυσε τον εναντίον τους πόλεμο πάνω στον σταυρό. Εμπόδισα: Διότι αφού έδεσε τον εχθρό και τους δαίμονες, ο Χριστός τους υπέταξε κάτω από τα πόδια των ανθρώπων. Και τους εχθρούς: Διότι οι δαίμονες φεύγουν πανταχόθεν ως εχθροί, όταν δουν το σημείο του σταυρού και να ονομάζεται ο Χριστός. Και αυτούς που μισούν: Τους Ιουδαίους· διότι, επειδή μίσησαν τον Χριστό, εξέπεσαν και από τον νόμο και από τον τόπο και από τη χάρη και από το να είναι λαός του Θεού. Κραύγασαν: Διότι μετά την πτώση τους δεν μπόρεσαν να σηκωθούν· διότι δεν εισακούονταν πλέον στις προσευχές τους. Μάταια προσεύχονται στον Πατέρα, εφόσον δεν έχουν τον Υιό. Και θα κομματιάσω: Διότι στάχτη, δηλαδή σκόνη, απέβησαν για αυτούς τα του νόμου και του τόπου που διασκορπίστηκαν, σαν το χνούδι απέναντι στον άνεμο. Σαν πηλό: Διότι, όπως ο πηλός γίνεται αφανής όταν πατιέται στις πλατείες της πόλης, έτσι και οι Ιουδαίοι χάθηκαν από παντού.

«Πλάτυνας τα βήματά μου κάτω από εμένα, και δεν εξασθένησα» καθώς έτρεχα στους δρόμους σου. Και έχοντας δυναμώσει έτσι, «θα καταδιώξω τους εχθρούς μου και θα τους προφτάσω και δεν θα επιστρέψω, μέχρι να εκλείψουν· θα τους συντρίψω και δεν θα μπορέσουν να σταθούν, θα πέσουν κάτω από τα πόδια μου», διότι: «Με έζωσες με δύναμη για πόλεμο, υπέταξες κάτω από εμένα όλους όσοι επαναστατούσαν εναντίον μου». «Και τους εχθρούς μου τους έκανες να μου γυρίσουν την πλάτη», δηλαδή να μην αντιστέκονται κατά πρόσωπο, αλλά να τραπούν σε φυγή. Αξιοθαύμαστη είναι, Δαβίδ, η ευγνωμοσύνη σου, καθώς και στον εαυτό σου και σε όλους διδάσκεις έμπρακτα να μη νομίζουν ότι με τη δική τους δύναμη νικούν τους εχθρούς και τα πάθη, αλλά δικαιολογημένα να ομολογούν ότι η χάρη της νίκης ανήκει στον Θεό. Οι δε εχθροί: «κραύγασαν και δεν υπήρχε κανείς να τους σώσει· προς τον Κύριο, και δεν τους εισάκουσε» εξαιτίας του ότι είναι εχθροί· γι' αυτό «και θα τους θρυμματίσω σαν σκόνη απέναντι στον άνεμο, σαν τη λάσπη των πλατειών θα τους λιώσω». Έπειτα, μεταφέρει τα λόγια στο πρόσωπο του Χριστού, λέγοντας: «Ρύσαι με (Γλίτωσέ με) από την αντιλογία του λαού, θα με καταστήσεις κεφαλή των εθνών», για τα οποία είπες: «Και θα σου δώσω τα έθνη ως κληρονομιά σου» και: ο μεν «λαός» από τα έθνη, «που δεν τον γνώριζα, με υπηρέτησε, με το που άκουσε με το αυτί», δηλαδή υπακούοντας στο κήρυγμα πίστεψε σε εμένα, ενώ «γιοι αλλότριοι με ξεγέλασαν». «Πάλιωσαν» μέσα στην κακία «και χώλαναν μακριά από τα μονοπάτια τους», βαδίζοντας παράνομα. «

Ενώ εσύ καθιστάς άμεμπτη την οδό σου, βλέποντάς τον πάντοτε μπροστά σου στα δεξιά σου για να μη σαλευτείς, και τον υποδέχεσαι γνήσια και πλούσια μέσω των φτωχών και εκείνων που του είναι κατ' άλλον τρόπο αφιερωμένοι, ή μάλλον που τον εικονίζουν, δείχνοντας την αγάπη σου με έργα, είθε να κάνει τους βραχίονές σου χάλκινο τόξο και, περιζώνοντάς σε με δύναμη, να διασκορπίσει μέσω εσένα τα έθνη που επιθυμούν τους πολέμους, συντρίβοντας το τόξο και θρυμματίζοντας το όπλο και κατακαίοντας τις ασπίδες με το πυρ της φλεγόμενης προθυμίας και δραστηριότητάς σου· και όταν σε πλησιάζουν για να σου κάνουν κακό και παρατάσσεται στρατόπεδο των εχθρών του Κυρίου, είθε οι ίδιοι να ασθενήσουν και να αποτύχουν στα διαβολικά τους σχέδια, και εσύ να τους καταδιώξεις και να τους προφτάσεις και να τους συνθλίψεις, και να λιώσεις σαν τη λάσπη των δρόμων αυτούς που αγάπησαν την πλατιά οδό του άθεου Μωάμεθ.