Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 17:49

Ο Θεός, ο οποίος δίδει εκδίκηση σε εμένα. Από τον άπιστο λαό των Ιουδαίων δηλαδή. Και ο οποίος υπέταξε λαούς σε εμένα. Τα έθνη, λέγει, υποτάχθηκαν στον Χριστό. Ο λυτρωτής μου από τους εχθρούς μου. Από τους άρχοντες του λαού του Ισραήλ, λέγει.

Από εκείνους που εγείρονται εναντίον μου. Αυτό το λέει για τον Ιούδα. [Ο λυτρωτής μου από τους οργίλους εχθρούς μου. Από τον άπιστο λαό. Οργίλοι εχθροί είναι ο ιουδαϊκός λαός, που τον χλεύαζαν ως Σαμαρείτη. Άδικος δε άνδρας είναι ο Ιούδας, ή ο Πιλάτος, ο οποίος τον τιμώρησε αναίτια. Γι' αυτό ή για τις ευεργεσίες προς εμένα, θα σε ευχαριστήσω ενώπιον όλων, είτε Ιουδαίων είτε εθνικών, και θα ανυμνώ το όνομά σου.] Γι' αυτό θα σε δοξολογήσω ανάμεσα στα έθνη, Κύριε.

Ζει ο Κύριος, και ευλογητός είναι ο Θεός μου, και ας υψωθεί ο Θεός της σωτηρίας μου. Ο Θεός, ο οποίος αποδίδει εκδικήσεις για χάρη μου και υπέταξε λαούς κάτω από εμένα, ο λυτρωτής μου από οργισμένους εχθρούς. Διότι, αν και ταπείνωσε τον εαυτό Του, κλίνοντας τους ουρανούς και κατεβαίνοντας, εντούτοις είναι υψηλός, σύμφωνα με το: Ο Θεός Τον υπερύψωσε και Του χάρισε το όνομα που είναι πάνω από κάθε όνομα. Ο Θεός, ο οποίος αποδίδει εκδικήσεις για χάρη μου και υποτάσσει λαούς κάτω από εμένα, ο λυτρωτής μου από τους οργισμένους εχθρούς μου· από εκείνους που εξεγείρονται εναντίον μου θα με υψώσεις, και από άδικο άνδρα λύτρωσέ με.

Διότι, από τη μία πλευρά, έχει λεχθεί ότι θα επιφέρει τις εκδικήσεις και τις τιμωρίες στον απειθή και αντιλέγοντα λαό· ή, σύμφωνα με τον Σύμμαχο: «Ο Θεός που χορηγεί τις εκδικήσεις σε εμένα»· στο δε άλλο τάγμα, για το οποίο έχει γίνει λόγος παραπάνω: «Θα με καταστήσεις κεφαλή των εθνών. Λαός, τον οποίο δεν γνώριζα, με δούλεψε»· σε αυτό χαρίζει την υποταγή υπό την εξουσία του. Γι' αυτό προσθέτει, σύμφωνα με τον Σύμμαχο: «Και υποτάσσοντας λαούς σε εμένα». Αυτός, λέει, έγινε και λυτρωτής μου από τους οργίλους εχθρούς μου, και με ύψωσε πάνω από εκείνους που εξεγείρονται εναντίον μου, και ο ίδιος με έσωσε από άδικο άνδρα. Με αυτά παρουσιάζει σαφώς κάποιους εχθρούς και αντιπάλους του· και, εκτός από αυτούς, κάποιον άλλον άνδρα, πραγματικά γεμάτο από κάθε αδικία. Μέσω αυτών, ο λόγος υποδηλώνει προφητικά τους άρχοντες του ιουδαϊκού έθνους και τον προδότη Ιούδα, ο οποίος αναδείχθηκε χειρότερος από κάθε άδικο άνθρωπο, διότι, ενώ αξιώθηκε τέτοιων αγαθών από τον Σωτήρα, του ανταπέδωσε τα αντίθετα.

«Γι' αυτό θα σε δοξολογήσω ανάμεσα στα έθνη, Κύριε, και στο όνομά σου θα ψάλω. Εσύ που μεγαλύνεις τις σωτηρίες του βασιλιά σου, και δείχνεις έλεος στον χρισμένο σου Δαβίδ, και στο σπέρμα του, εις τον αιώνα». Μεταβαίνει στο άλλο, όπως θα έλεγε κανείς, στο δεξιό τάγμα, και αυτό μπορεί κανείς να το αντιληφθεί με τα ίδια τα έργα και με τα μάτια του· όπως ακριβώς ο Δαβίδ, μετά την παρουσία του Σωτήρα μας, σαν να ζει ακόμη και τώρα και να συναναστρέφεται με τους ανθρώπους, μέσα από τα δικά του κείμενα, τις ωδές και τους ύμνους, ψάλλει ανάμεσα σε όλα τα έθνη προς τον Θεό των όλων· και Εκείνος που γεννήθηκε από το σπέρμα του, στο πρόσωπο του οποίου αναφέρονται τα προκείμενα, έχοντας αποδειχθεί ομοίως ανώτερος από αυτούς που τον επιβουλεύτηκαν, θα μπορούσε να πει: «Και πάνω από εκείνους που ξεσηκώνονται εναντίον μου, θα με υψώσεις». Εκείνους, λοιπόν, τους εγκαταλείπει· ενώ τη χάρη που πηγάζει από αυτόν και την αλήθεια, τη μεταδίδει σε όλα τα έθνη· και ακόμη και τώρα, όντας ο ίδιος παρών παντού στη γη, και στεκόμενος ανάμεσα σε αυτούς που έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους σε αυτόν, δοξολογεί τον Πατέρα μέσα από την Εκκλησία του· γι' αυτό λέει: «Γι' αυτό θα σε δοξολογήσω ανάμεσα στα έθνη, Κύριε, και στο όνομά σου θα ψάλω».

«Ρῦσαί με»: Από τον λαό των Ιουδαίων που κραύγαζαν: «άρε άρε» («άρον άρον»), «σταύρωσον αυτόν». «Καταστήσεις με»: Διότι, αφότου οι Ιουδαίοι Τον αρνήθηκαν λέγοντας: «δεν έχουμε βασιλιά», ο Κύριος βασίλευσε στα έθνη, τα οποία δέχθηκαν τη χάρη της πίστεως (του Πνεύματος). «Λαός ον»: Ο λαός που προήλθε από τα έθνη, οι οποίοι δεν γνώριζαν τον Χριστό· αυτοί Τον δέχθηκαν και Τον υπηρετούν με φόβο (Τον υπηρέτησαν με φόβο). «Εις ακοήν»: Διότι με φόβο και προθυμία τα έθνη δέχθηκαν τον λόγο του κηρύγματος [της θεότητος]. «Υιοί αλλότριοι»: Διότι κατά σάρκα τύγχαναν υιοί του Χριστού, αλλά αρνούμενοι Τον αποξενώθηκαν. «Υιοί αλλότριοι»: Ως αρχαίοι και πεπαλαιωμένοι στην κακία έγιναν βδελυκτοί· χώλαναν δε, διότι δεν στάθηκαν στην οδό της αλήθειας, αλλά παρέκκλιναν. «Ζει Κύριος»: Ο Χριστός, αφού αναστήθηκε εκ νεκρών, ως Θεός είναι (έτσι) ευλογημένος από όλους. «Και υψωθήτω»: Διότι, αφού έσωσε το ανθρώπινο γένος, υψώθηκε αναλαμβανόμενος στους ουρανούς. «Ο Θεός ο διδούς»: Ο Πατέρας που έδωσε στον Υιό τη νίκη επί πάντων· διότι όλα τα έθνη υποτάχθηκαν στην πίστη του Χριστού <και Θεού>. «Ο ρύστης»: Από τον ιουδαϊκό λαό· διότι εξοργίζονταν με μεγάλο θυμό εναντίον του Χριστού. «Από των επανισταμένων»: Ο λόγος αναφέρεται στον Αδάμ· διότι τον ύψωσε από τους δαίμονες, ανεβάζοντας τον άνθρωπο στον ουρανό. Και ο Χριστός μπροστά στα μάτια των εχθρών Του ανέβηκε στους ουρανούς. «Από ανδρός»: Τον Δαβίδ από τον Γολιάθ, τον Χριστό από τον Ιούδα.

«Ζει ο Κύριος και είναι ευλογητός», αξιέπαινος, «ο Θεός και ας υψωθεί», ας δοξαστεί, «ο Θεός της σωτηρίας μου, αυτός που μου δίνει την εκδίκηση, και υπέταξε λαούς κάτω από εμένα, ο λυτρωτής μου από τους οργισμένους εχθρούς μου και αυτός που με ύψωσε από εκείνους που επαναστατούν εναντίον μου» υψηλότερα. «Γι' αυτό θα σε δοξολογήσω και στο όνομά σου θα ψάλω», «μεγαλύνοντας τις σωτηρίες του βασιλιά, και δείχνοντας έλεος στον χρισμένο σου Δαβίδ», τόσο στον αισθητό όσο και στον νοητό, «και στους απογόνους του» προς θεογνωσία «έως τον αιώνα».