Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 17:51

Επειδή επιτέλεσες αυτά και αυτά, εγώ, λέει ο προφήτης, όταν εσύ ο ίδιος ο Κύριος καλέσεις τα έθνη, μέσω αυτών θα σε δοξολογήσω, καθώς εκείνα θα ψάλλουν τους ύμνους που εγώ έχω συνθέσει. Και όχι μόνο αυτό, αλλά και θα μεγαλύνω, λέει, τις σωτηρίες του βασιλιά των ίδιων των εθνών· τη σωτηρία που επιτέλεσε στο μέσο της γης.

«Γι' αυτό θα σε δοξολογήσω ανάμεσα στα έθνη, Κύριε, και στο όνομά σου θα ψάλω. Εσύ που μεγαλύνεις τις σωτηρίες του βασιλιά σου, και δείχνεις έλεος στον χρισμένο σου Δαβίδ, και στο σπέρμα του, εις τον αιώνα». Μεταβαίνει στο άλλο, όπως θα έλεγε κανείς, στο δεξιό τάγμα, και αυτό μπορεί κανείς να το αντιληφθεί με τα ίδια τα έργα και με τα μάτια του· όπως ακριβώς ο Δαβίδ, μετά την παρουσία του Σωτήρα μας, σαν να ζει ακόμη και τώρα και να συναναστρέφεται με τους ανθρώπους, μέσα από τα δικά του κείμενα, τις ωδές και τους ύμνους, ψάλλει ανάμεσα σε όλα τα έθνη προς τον Θεό των όλων· και Εκείνος που γεννήθηκε από το σπέρμα του, στο πρόσωπο του οποίου αναφέρονται τα προκείμενα, έχοντας αποδειχθεί ομοίως ανώτερος από αυτούς που τον επιβουλεύτηκαν, θα μπορούσε να πει: «Και πάνω από εκείνους που ξεσηκώνονται εναντίον μου, θα με υψώσεις». Εκείνους, λοιπόν, τους εγκαταλείπει· ενώ τη χάρη που πηγάζει από αυτόν και την αλήθεια, τη μεταδίδει σε όλα τα έθνη· και ακόμη και τώρα, όντας ο ίδιος παρών παντού στη γη, και στεκόμενος ανάμεσα σε αυτούς που έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους σε αυτόν, δοξολογεί τον Πατέρα μέσα από την Εκκλησία του· γι' αυτό λέει: «Γι' αυτό θα σε δοξολογήσω ανάμεσα στα έθνη, Κύριε, και στο όνομά σου θα ψάλω».

Λέει επίσης ότι και ο άνθρωπος προέρχεται από τον διάβολο. «Γι' αυτό»: Δηλαδή όταν τα έθνη προσέδραμαν στον Θεό με εξομολόγηση. «Και στο όνομα - μεγαλύνοντας»: Δοξάζοντας τον Χριστό οι πιστοί με ύμνους και ψαλμούς, διότι αυτός είναι ο βασιλιάς των αιώνων και ο σωτήρας όλων. «Και κάνοντας»: Το αναφέρει δε στον Δαβίδ ειδικά, επειδή από αυτόν προέρχεται ο Χριστός κατά σάρκα. Σπόρος δε του Χριστού είναι ο πιστός λαός, δηλαδή δημιούργημα του Χριστού· πάνω σε αυτούς, λοιπόν, αναπαύεται το έλεος του Χριστού.

«Ζει ο Κύριος και είναι ευλογητός», αξιέπαινος, «ο Θεός και ας υψωθεί», ας δοξαστεί, «ο Θεός της σωτηρίας μου, αυτός που μου δίνει την εκδίκηση, και υπέταξε λαούς κάτω από εμένα, ο λυτρωτής μου από τους οργισμένους εχθρούς μου και αυτός που με ύψωσε από εκείνους που επαναστατούν εναντίον μου» υψηλότερα. «Γι' αυτό θα σε δοξολογήσω και στο όνομά σου θα ψάλω», «μεγαλύνοντας τις σωτηρίες του βασιλιά, και δείχνοντας έλεος στον χρισμένο σου Δαβίδ», τόσο στον αισθητό όσο και στον νοητό, «και στους απογόνους του» προς θεογνωσία «έως τον αιώνα».