Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 19:4

Γι' αυτόν τον λόγο επικαλέστηκαν τον Θεό του Ιακώβ, τον αληθινό Θεό, τον υπάρχοντα, τον ζωντανό, τον επουράνιο, για να μην πουν πάλι οι Ισραηλίτες χορεύοντας όπως στην έρημο: «Αυτοί είναι οι θεοί σου, Ισραήλ, οι οποίοι σε ανέβασαν από τη γη της Αιγύπτου». Ή επειδή έλεγε προς τον αλλόφυλο ο Δαβίδ: «Εσύ έρχεσαι προς εμένα με ρομφαία και με δόρυ και με ασπίδα· εγώ όμως έρχομαι προς εσένα στο όνομα του Κυρίου της παρατάξεως του Ισραήλ», σε συμφωνία με τον Δαβίδ οι προφήτες προσεύχονται: «Είθε να σε υπερασπιστεί το όνομα του Θεού του Ιακώβ. Είθε να θυμηθεί κάθε θυσία σου», όχι αυτήν που γίνεται δι' αιμάτων· διότι για αυτές ο ίδιος ο Δαβίδ έλεγε στον Θεό: «Θυσία και προσφορά δεν θέλησας».

«Ολοκαυτώματα δεν θα ευαρεστηθείς, διότι αν ήθελες θυσία, θα την είχα προσφέρει.» Αλλά ποιες θυσίες; Αυτές που γίνονται μέσω των αίνων και της νεκρώσεως των μελών, άκουσέ τον να λέει: «Θυσία στον Θεό είναι το συντετριμμένο πνεύμα. Και το ολοκαύτωμά σου ας γίνει ευπρόσδεκτο.» Λες μαζί με τον Παύλο: «Για εμένα ο κόσμος έχει σταυρωθεί, και εγώ για τον κόσμο.»

ΨΑΛΜΟΣ ΙΘ΄. <Είθε να σε εισακούσει ο Κύριος σε ημέρα θλίψεως.> (A f. 116 b.) Πάντοτε ο σκοπός των αγίων είναι στραμμένος προς τον Θεό, και, αποβλέποντας μόνο σε Αυτόν, ζητούν τη δική Του βοήθεια, ακόμη και αν κάπου σαλεύει κάποιο κύμα και εγείρεται σφοδρή τρικυμία από την επιβουλή των δαιμόνων. Γνωρίζοντας αυτό, και ο Ιερεμίας έλεγε: «Κύριε, ισχύ μου, και βοηθέ μου, και καταφυγή μου, σε ημέρα των συμφορών μου.» Διότι η μεν ανθρώπινη συνδρομή είναι σαθρή, ενώ ασφαλής είναι η άνωθεν βοήθεια. Εξαιτίας αυτού ακριβώς και οι άγιοι λένε ότι είναι ταλαίπωρος ο άνθρωπος, ή μάλλον καταραμένος, εκείνος που εναποθέτει την ελπίδα του σε άνθρωπο και απομακρύνει την καρδιά του από τον Κύριο. Φαίνεται δε τώρα ότι ο Δαβίδ ονομάζει ημέρα θλίψεως, ιστορικά μεν εκείνη κατά την οποία ο Σενναχηρείμ έστειλε μέσω του Ραψάκη εκείνα τα αλαζονικά γράμματα: «Ας μην σας εξαπατά ο Εζεκίας ότι ο Θεός θα γλυτώσει την Ιερουσαλήμ από τα χέρια μου.» Αλληγορικά δε, την ημέρα του πάθους, όταν έλεγε ο Σωτήρας: «Περίλυπη είναι η ψυχή μου.» Προσεύχονται λοιπόν και οι περί τον Εζεκία να τον εισακούσει ο Θεός, καθώς θλίβεται για όσα βλασφήμησε ο Σενναχηρείμ· και οι μαθητές του Σωτήρα, ώστε να Τον εισακούσει ο Θεός και Πατέρας. Μαθαίνουμε δε και εμείς σε καιρό θλίψεως να μην καταπτοούμαστε, αλλά να προσευχόμαστε, και να μην εμπιστευόμαστε τη σωτηρία μας σε ανθρώπους, αλλά στον Θεό που τα πάντα δύναται. <Είθε να θυμηθεί κάθε θυσία σου.> (C f. 38 b.)

Εις το τέλος, ψαλμός του Δαβίδ, ΙΘ΄. Είθε να σε εισακούσει ο Κύριος σε ημέρα θλίψεως, ας σε υπερασπιστεί το όνομα του Θεού του Ιακώβ. Ας σου αποστείλει βοήθεια από το Άγιο, και από τη Σιών ας σε στηρίξει. Ας θυμηθεί κάθε θυσία σου, και το ολοκαύτωμά σου ας το κάνει αποδεκτό. Διάψαλμα. Ο ψαλμός αυτός, βέβαια, αποδίδεται στον Δαβίδ, σύμφωνα με την επιγραφή.

Διότι, επειδή για εμάς και υπέρ ημών καταδέχθηκε κάθε ύβρη με το να ενανθρωπήσει, διδασκόμαστε να προσευχόμαστε μαζί του, καθώς εκείνος προσεύχεται και δέεται προς τον Πατέρα υπέρ ημών, ως αυτός δηλαδή που αποκρούει τους πολέμους εναντίον μας, είτε τους ορατούς είτε και τους αόρατους. Γι' αυτό και λέμε νοερά προς αυτόν από τον ψαλμό τα εξής: «Είθε να σε εισακούσει ο Κύριος σε ημέρα θλίψεώς σου, να σε υπερασπιστεί το όνομα του Θεού του Ιακώβ. Να σου αποστείλει βοήθεια από το άγιο κατοικητήριό του, και από τη Σιών να σε στηρίξει». Έπειτα, επειδή αρμόζει σε αυτόν, ως Μέγας Αρχιερέας που είναι, να επιτελεί υπέρ ημών τις πνευματικές ιερουργίες με δοξολογίες και θεολογίες, και επειδή, ως ιερέας, προσέφερε υπέρ ημών ως ολοκαύτωμα στον Θεό και Πατέρα τόσο τον ίδιο τον εαυτό του όσο και τον άνθρωπο που προσέλαβε από τη γη, γι' αυτό του λέμε: «Είθε να θυμηθεί κάθε θυσία σου, και το ολοκαύτωμά σου να το κάνει ευπρόσδεκτο». Και επειδή όλα όσα βουλεύεται είναι σωτήρια και ωφέλιμα για τον κόσμο, εύλογα του απευθύνουμε τη φωνή λέγοντας: «Είθε να σου δώσει ο Κύριος κατά την καρδιά σου, και κάθε βουλή σου να εκπληρώσει». Στη συνέχεια αυτών, ομολογώντας την εκ νεκρών ανάστασή του, λέμε: «Θα αγαλλιάσουμε με το σωτήριό σου». Διότι, τι άλλο θα μπορούσε να νοηθεί ως σωτήριο του Χριστού, εάν όχι η εκ νεκρών ανάστασή του, δια της οποίας ανασταίνει και όλους εκείνους που είχαν προηγουμένως εκπέσει; Γι' αυτό λέμε: «Και στο όνομα του Θεού μας θα μεγαλυνθούμε, και είθε ο Κύριος να εκπληρώσει όλα τα αιτήματά σου».

Εις το τέλος: Η προφητεία ειπώθηκε για τα μυστήρια του Χριστού που επρόκειτο να επιτελεστούν. Επακούσαι: Μιλάει για τον Αδάμ, ότι τον έθλιψαν οι δαίμονες· και αυτά τα εκπληρώνει ο Χριστός πάνω στον σταυρό. Υπερασπίσαι: Και αυτό το κάνει ο Χριστός, ο οποίος ονομάζεται παίδας του Ιακώβ· διότι αυτός μόνος, ως Θεός, έγινε υπερασπιστής του ανθρώπου. Εξαποστείλαι: Ο Πατέρας έστειλε τον Υιό από τους ουρανούς, από τα άγια κατοικητήρια, ως βοήθεια στο γένος των ανθρώπων. Και εκ Σιών: Δηλαδή από τον ουρανό. Μνησθείη: Εννοεί τη θυσία, την οποία ο Κύριος προσέφερε ως ολοκαύτωμα στον σταυρό υπέρ του ανθρώπου και η οποία έγινε ευπρόσδεκτη, δηλαδή με το αίμα του Χριστού διά του οποίου σώζονται πολλοί.