Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 20:6

Εις το τέλος, Ψαλμός του Δαβίδ, Κ'. Υπόθεση. Και αυτόν τον ψαλμό αναπέμπουν οι προαναφερθέντες σύντροφοι του βασιλέως, καθώς αυτός ήδη ευφραίνεται για το σωτήριο που γεννήθηκε στον κόσμο από το σπέρμα του. Διότι αυτό ήταν που επιθυμούσε βαθιά στην ψυχή του, και παρακαλούσε να λάβει. Και αυτό που του δόθηκε έγινε για αυτόν σαν στεφάνι από πολύτιμο λίθο που δοξάζει την κεφαλή του· διότι ο Δαβίδ δοξάζεται σε όλα τα έθνη μαζί με τον Κύριό του και υιό του κατά σάρκα. Και το σωτήριο δεν έγινε μόνο στεφάνι για αυτόν, αλλά και ζωή, και μακροημέρευση, και δόξα, και μεγαλοπρέπεια, και ευφροσύνη, και χαρά, και ελπίδα, και ακλόνητο έλεος.

Στο Λουκ. 9, 43 εξ. Όλα όσα έκανε ο Ιησούς, ήταν άξια θαυμασμού από όλους. Διότι σε κάθε ενέργειά του έλαμπε κάτι το εξαιρετικό και θείο, ώστε να αληθεύει η Γραφή που λέει: «Δόξα και μεγαλοπρέπεια θα επιθέσεις επάνω του». Αν και «όλοι» βέβαια «θαύμαζαν με όλα όσα έκανε» ο Ιησούς, ο ίδιος ωστόσο δεν είπε τα όσα ακολουθούν σε όλους, αλλά «στους μαθητές του», ότι: Αν και είναι τέτοια όλα όσα κάνω, ώστε όλοι να τα θαυμάζουν, εντούτοις κατανοήστε, σε πόσο βαθμό «πρόκειται να ταπεινώσω» τον εαυτό μου «παραδιδόμενος» υπέρ όλων, για να σηκώσω την αμαρτία του κόσμου. Για να γνωρίσουν λοιπόν με ακρίβεια το μυστήριό του οι μυσταγωγοί της οικουμένης, χρήσιμα και αναγκαία κάνει την προαναγγελία και λέει: «Βάλτε εσείς στις καρδιές σας τους λόγους αυτούς· διότι ο Υιός του Ανθρώπου πρόκειται να παραδοθεί σε χέρια ανθρώπων». Και ποια είναι η αφορμή που προετοίμασε τον Χριστό να πει αυτά, θεωρώ αναγκαίο να το πω. Ανέβασε λοιπόν «στο όρος τον Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη και μεταμορφώθηκε μπροστά τους· έλαμψε το πρόσωπό του σαν τον ήλιο». Τους έδειξε τη δόξα, με την οποία θα λάμψει στον κόσμο στους κατάλληλους καιρούς, και έπειτα, «αφού κατέβηκε από το όρος», ελευθέρωσε κάποιον από πονηρό και σκληρό πνεύμα. Αλλά έπρεπε οπωσδήποτε αυτός να υπομείνει το σωτήριο για εμάς πάθος και να ανεχτεί τη σκληρότητα των Ιουδαίων.

Του έδωσες την επιθυμία της καρδιάς του, και δεν του στέρησες τη δέηση των χειλέων του. Διάψαλμα. Διότι τον προϋπάντησες με ευλογίες χρηστότητας, έθεσες στο κεφάλι του στεφάνι από πολύτιμο λίθο. Ζωή σού ζήτησε, και του έδωσες μακρότητα ημερών στον αιώνα του αιώνα. Μεγάλη είναι η δόξα του χάρη στη σωτηρία σου· δόξα και μεγαλοπρέπεια θα επιθέσεις σε αυτόν.

«Εις το τέλος»: Η προφητεία του ψαλμού προκηρύχθηκε για τα μυστήρια που επρόκειτο να τελεστούν στον άνθρωπο από τον Χριστό στους έσχατους χρόνους. «Κύριε, εν τη δυνάμει»: Ο Χριστός βρίσκεται στη δύναμη του Πατρός· διότι ο Χριστός είναι δύναμη Θεού και σοφία Θεού, λέει ο απόστολος. Ευφραίνονται δε και οι επί γης βασιλείς, όταν με τη δύναμη του Χριστού κατορθώνουν τα έργα της βασιλείας. «Και επί τω σωτηρίω»: Και αυτό αφορά τον Χριστό· «σφόδρα»: διότι αγαλλίασε πολύ για τη σωτηρία που έγινε για τον άνθρωπο, την οποία πραγματοποίησε ο ίδιος με τη θέλησή του. «Την επιθυμίαν»: Και αυτό αφορά τον Χριστό· διότι με το δικό του θέλημα και, τρόπον τινά, με επιθυμία έσπευσε προς αναζήτηση του ανθρώπου. «Και την δέησιν»: Και αυτό είναι ο Χριστός· όταν προσευχόταν για τους αποστόλους προς τον Πατέρα λέγοντας: «Πατέρα, αγίασέ τους στο όνομά σου». «Ότι προέφθασας»: Διότι προ πάντων των αιώνων υπήρχε ο Υιός, αγιασμένος στη δόξα του Πατρός. «Έθηκας»: Και αυτό είναι ο Χριστός· με δόξα και τιμή τον στεφάνωσες. Αναφέρεται δε και στον κυριακό άνθρωπο, ο οποίος είναι εστεμμένος με τη θεότητα [η οποία είναι ο τίμιος λίθος]. «Ζωήν ητήσατο»: Διότι συνέγειρε και συνεκάθισε στα επουράνια τον άνθρωπο, ώστε πλέον να ζει στους αιώνες των αιώνων. «Μεγάλη η δόξα» [του κυριακού ανθρώπου]· διότι με μεγάλη δόξα δοξάστηκε με το να συγκαθίσει με τον Θεό. «Δόξαν»: Τη χάρη και τη σφραγίδα του βαπτίσματος· διότι έτσι μεγαλοπρεπής πάνω σε όλη την κτίση αναδείχθηκε ο άνθρωπος.

Ψαλμός 20ός. Εις το τέλος· ψαλμός του Δαβίδ. «Κύριε, με τη δύναμή σου θα ευφρανθεί ο βασιλιάς και με τη σωτηρία που του δίνεις θα αγαλλιάσει πάρα πολύ. Την επιθυμία της καρδιάς του τού την έδωσες», δηλαδή τη νίκη κατά των εχθρών, «και το αίτημα των χειλιών του δεν του το στέρησες», αλλά «τον πρόλαβες με ευλογίες αγαθότητας, έθεσες στο κεφάλι του στεφάνι από πολύτιμο λίθο». Και αυτά μεν αναφέρονται μερικώς στον Χριστό, κυρίως όμως στον Δαβίδ, από εδώ και πέρα όμως αναφέρονται κυρίως στον Χριστό: «Ζωή σου ζήτησε», λέει, «και του έδωσες μακρότητα ημερών στους αιώνες των αιώνων. Μεγάλη είναι η δόξα του για τη σωτηρία που προσφέρεις», δηλαδή, εξαιτίας της σωτηρίας του κόσμου η δόξα του θα γίνει γνωστή στον κόσμο. «Διότι θα του δώσεις ευλογία», έπαινο και δόξα αιώνια από αυτούς που σώζονται, «θα τον ευφράνεις με χαρά μπροστά στο πρόσωπό σου», δηλαδή επειδή θα είναι μαζί σου παντοτινά, ως Θεός και άνθρωπος. «Διότι ο βασιλιάς ελπίζει στον Κύριο και χάρη στο έλεός του δεν θα κλονιστεί» από τη θεότητά του. «Ας βρει το χέρι σου όλους τους εχθρούς σου και το δεξί σου χέρι» εγκαίρως «ας βρει όλους αυτούς που σε μισούν», διότι: «Θα τους κάνεις σαν καμίνι φωτιάς τον καιρό της παρουσίας σου», κατά τη δεύτερη έλευσή σου, «θα τους συνταράξεις και θα τους καταφάει η φωτιά». «Τον καρπό τους θα τον εξαφανίσεις από τη γη και το σπέρμα τους από τους γιους των ανθρώπων».