Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 20:7

Εις το τέλος, Ψαλμός του Δαβίδ, Κ'. Υπόθεση. Και αυτόν τον ψαλμό αναπέμπουν οι προαναφερθέντες σύντροφοι του βασιλέως, καθώς αυτός ήδη ευφραίνεται για το σωτήριο που γεννήθηκε στον κόσμο από το σπέρμα του. Διότι αυτό ήταν που επιθυμούσε βαθιά στην ψυχή του, και παρακαλούσε να λάβει. Και αυτό που του δόθηκε έγινε για αυτόν σαν στεφάνι από πολύτιμο λίθο που δοξάζει την κεφαλή του· διότι ο Δαβίδ δοξάζεται σε όλα τα έθνη μαζί με τον Κύριό του και υιό του κατά σάρκα. Και το σωτήριο δεν έγινε μόνο στεφάνι για αυτόν, αλλά και ζωή, και μακροημέρευση, και δόξα, και μεγαλοπρέπεια, και ευφροσύνη, και χαρά, και ελπίδα, και ακλόνητο έλεος.

Κύριε, με τη δύναμή σου θα ευφρανθεί ο βασιλιάς. Διότι θα του δώσεις ευλογία στον αιώνα του αιώνος. Σε όλες, λέει, τις γενεές θα είναι υμνούμενος και πολυθρύλητος, έχοντας αποκτήσει από εσένα τόση παρρησία. Διότι τη φράση «μετὰ τοῦ προσώπου σου», ο Σύμμαχος την απέδωσε ως «παρὰ τῷ προσώπῳ σου». Θα έχει λοιπόν, λέει, ευφροσύνη και συνεχή αγαλλίαση από το πρόσωπό σου, δηλαδή επειδή τυγχάνει της δικής σου ευμένειας. Η αιτία δε αυτών για εκείνον υπήρξε το ότι εναπόθεσε την πεποίθησή του σε εσένα. Θα τον ευφράνεις με χαρά μαζί με το πρόσωπό σου. Πρόσωπο του Πατρός είναι ο Υιός. Εκείνος που έχει δει εμένα, λέει, έχει δει τον Πατέρα. Μαζί με Αυτόν πρόκειται να ευφρανθούμε στον ουρανό, όπως οι παράνυμφοι μαζί με τον νυμφίο.

Και με τη σωτηρία σου θα αγαλλιάσει σφόδρα. Διότι, λέγει, τον ευφραίνει ο Θεός με χαρά, όταν τον καταστήσει επόπτη της δόξας Του πρόσωπο με πρόσωπο. Γι' αυτό λέγει ο Σύμμαχος: Θα τον χαροποιήσεις με ευφροσύνη ενώπιον του προσώπου σου. Διότι κατά τον καιρό της κρίσεως, όταν ο Δαβίδ, στεκόμενος ανάμεσα στους σεσωσμένους, θα αντικρίσει το πρόσωπο του μεγάλου Βασιλέως, και έχοντας το κεφάλι στεφανωμένο με πολύτιμο λίθο, στολισμένος με δόξα και μεγαλοπρέπεια, θα πληρωθεί με ένθεη χαρά και ουράνια ευφροσύνη.

Διότι θα του δώσεις ευλογία. Αφού ο λόγος θέσπισε τις προαναφερθείσες υποσχέσεις στον Δαβίδ, ακολούθως διδάσκει την αιτία για την οποία θα επιτύχει τόσα πολλά. Και ποια ήταν η αιτία, παρά η ελπίδα στον Κύριο, διά της οποίας, αφού έλαβε έλεος, δεν θα εκπέσει από την ελπίδα προς τον Ύψιστο Θεό, ούτε θα κλονιστεί από αυτή τη σταθερή στάση; Διότι η ελπίδα δεν καταισχύνει.

«ότι θα δώσεις» Το σώμα και το αίμα του Χριστού, μέσω του οποίου τρέφεται και σώζεται ο πιστός άνθρωπος αιώνια. «θα ευφράνεις» Διότι μεγάλη ευφροσύνη για τον άνθρωπο είναι το να βρίσκεται μαζί με τον Θεό. «ότι ο βασιλιάς» Ο Χριστός, ως αληθινός βασιλιάς, όντας αχώριστος από την αγάπη προς τον Πατέρα, δεν κλονίστηκε. «στο έλεος» Δηλαδή δεν μετάνιωσε που ελέησε τον άνθρωπο. «ας βρεθεί» Για τους Ιουδαίους είναι οφθαλμοφανές· διότι αυτοί είναι εχθροί του Χριστού, και αυτοί υπέπεσαν στην καταδίκη, η οποία είναι το χέρι του Θεού. «το δεξί σου χέρι» Ομοίως και τα τέκνα των Ιουδαίων· διότι, επειδή καταφρόνησαν το δεξί χέρι του Χριστού, από αυτό συντρίφθηκαν. «θα τους θέσεις» Διότι την εποχή των θαυμάτων του Χριστού οι Ιουδαίοι άναψαν σαν καμίνι από τον φθόνο και τη ζήλια. Μιλάει όμως και για τον καιρό της συντέλειας. «Κύριε, εν οργή» Διότι η φωτιά τους δεν θα σβήσει, λέει ο Ησαΐας. Διότι τότε θα έλθει προς αυτούς με οργή. Τότε. Πότε; Στη συντέλεια. «τον καρπό» Διότι μέσω της αναστάσεως ο Χριστός κατήργησε από αυτούς τις απαρχές, τις προσφορές, τις νουμηνίες και τις θυσίες. «και το σπέρμα» Διότι από όλους τους υιούς των ανθρώπων οι Ιουδαίοι έγιναν βδελυροί και μισητοί, επειδή σήκωσαν τα χέρια τους εναντίον του Θεού. «ότι έκλιναν» Έχοντας σκεφτεί πονηρά (κάνοντας πονηρό λογισμό) εναντίον του Χριστού και Θεού τους· διότι πότε μπορεί (θα μπορέσει) να σταθεί όρθιος κάποιος που μηχανεύεται σχέδια εναντίον του Θεού;

Ψαλμός 20ός. Εις το τέλος· ψαλμός του Δαβίδ. «Κύριε, με τη δύναμή σου θα ευφρανθεί ο βασιλιάς και με τη σωτηρία που του δίνεις θα αγαλλιάσει πάρα πολύ. Την επιθυμία της καρδιάς του τού την έδωσες», δηλαδή τη νίκη κατά των εχθρών, «και το αίτημα των χειλιών του δεν του το στέρησες», αλλά «τον πρόλαβες με ευλογίες αγαθότητας, έθεσες στο κεφάλι του στεφάνι από πολύτιμο λίθο». Και αυτά μεν αναφέρονται μερικώς στον Χριστό, κυρίως όμως στον Δαβίδ, από εδώ και πέρα όμως αναφέρονται κυρίως στον Χριστό: «Ζωή σου ζήτησε», λέει, «και του έδωσες μακρότητα ημερών στους αιώνες των αιώνων. Μεγάλη είναι η δόξα του για τη σωτηρία που προσφέρεις», δηλαδή, εξαιτίας της σωτηρίας του κόσμου η δόξα του θα γίνει γνωστή στον κόσμο. «Διότι θα του δώσεις ευλογία», έπαινο και δόξα αιώνια από αυτούς που σώζονται, «θα τον ευφράνεις με χαρά μπροστά στο πρόσωπό σου», δηλαδή επειδή θα είναι μαζί σου παντοτινά, ως Θεός και άνθρωπος. «Διότι ο βασιλιάς ελπίζει στον Κύριο και χάρη στο έλεός του δεν θα κλονιστεί» από τη θεότητά του. «Ας βρει το χέρι σου όλους τους εχθρούς σου και το δεξί σου χέρι» εγκαίρως «ας βρει όλους αυτούς που σε μισούν», διότι: «Θα τους κάνεις σαν καμίνι φωτιάς τον καιρό της παρουσίας σου», κατά τη δεύτερη έλευσή σου, «θα τους συνταράξεις και θα τους καταφάει η φωτιά». «Τον καρπό τους θα τον εξαφανίσεις από τη γη και το σπέρμα τους από τους γιους των ανθρώπων».