Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 21:9

Όλοι όσοι με έβλεπαν με χλεύασαν, κίνησαν τα χείλη, κούνησαν το κεφάλι: «Ήλπισε στον Κύριο, ας τον λυτρώσει· ας τον σώσει, εφόσον τον θέλει». Βλέπετε, αγαπητοί άνδρες, ποιο είναι το υπόδειγμα που μας δόθηκε; Διότι, εάν ο Κύριος ταπεινώθηκε κατ' αυτόν τον τρόπο, τι πρέπει να κάνουμε εμείς, οι οποίοι εισήλθαμε υπό τον ζυγό της χάριτός του μέσω αυτού;

Επιπλέον αυτών, ας πουν και τα υπόλοιπα που αναφέρονται στον Ψαλμό, αν μπορούν να τα εφαρμόσουν σε κάποιον από τους άγιους άνδρες· διότι, ποιος υπήρξε τέτοιος, όπως προδιατύπωσε ο λόγος: «όλοι όσοι με έβλεπαν με χλεύασαν»; Ή για ποιον μίλησαν με τα χείλη τους και κούνησαν το κεφάλι, λέγοντας: «ήλπισε στον Κύριο, ας τον λυτρώσει, ας τον σώσει, διότι τον θέλει»; Σε ποιον επίσης επιτέθηκαν πολλοί μόσχοι, και ποταποί στη φύση σκύλοι, και τον περικύκλωσαν παχείς ταύροι; Και άνοιξαν το στόμα τους εναντίον του, «σαν λιοντάρι που αρπάζει και ωρύεται»; Και επιπλέον αυτών, ποιον περικύκλωσε η συναγωγή των πονηρών; Και μάλιστα τον περικύκλωσε έτσι, ώστε να του τρυπήσουν τα χέρια και τα πόδια, και να απαριθμήσουν όλα τα οστά του, και να μοιράσουν μεταξύ τους τα ιμάτιά του, ρίχνοντας κλήρο για τον ιματισμό του; Διότι τέτοια περίπου αναφέρει το πρόσωπο του ψαλμού, το οποίο, μετά από τόσα που έπαθε, προσθέτει λέγοντας: «Θα διηγηθώ το όνομά σου στους αδελφούς μου, στο μέσο της εκκλησίας θα σε υμνήσω». Ας δώσουν λοιπόν λύση σε αυτά, ερμηνεύοντας ταυτόχρονα και τα υπόλοιπα του ψαλμού, ιδιαίτερα από το σημείο: «Θα θυμηθούν και θα επιστρέψουν προς τον Κύριο όλα τα πέρατα της γης, και θα προσκυνήσουν ενώπιόν του όλες οι πατριές των εθνών», μέχρι το: «Θα αναγγελθεί στον Κύριο η επερχόμενη γενεά, και θα αναγγείλουν τη δικαιοσύνη του στον λαό που πρόκειται να γεννηθεί, τον οποίο δημιούργησε ο Κύριος».

Αυτόν, λοιπόν, τον Σωτήρα και Κύριό μας, που προσέλαβε σάρκα και εξαιτίας της ονομάστηκε σκουλήκι, τον οποίο, αφού έλαβε μορφή ανθρώπων και έγινε εξουθένωμα του λαού, «όλοι όσοι με έβλεπαν, με χλεύασαν», ιδιαίτερα κατά τον καιρό του πάθους, όταν, καθώς εκπληρώνονταν όσα αναφέρονταν στην προφητεία, οι περαστικοί τον βλασφημούσαν και τον χλεύαζαν λέγοντας, «άλλους έσωσε, ας σώσει τον εαυτό του»· τότε δε «και μίλησαν με τα χείλη και κούνησαν το κεφάλι τους» εναντίον του, λέγοντας με τα ίδια ακριβώς λόγια: «ήλπισε στον Κύριο, ας τον γλιτώσει, ας τον σώσει, επειδή τον θέλει»· διότι ακριβώς αυτά έχει καταγραφεί στα Ευαγγέλια ότι ειπώθηκαν γι' αυτόν κατά τη διάρκεια του πάθους. Σε αυτόν, επομένως, και μόνο αρμόζει να λέει προς τον Πατέρα: «Εσύ είσαι εκείνος που με έβγαλε από την κοιλιά· εσύ είσαι η ελπίδα μου από τους μαστούς της μητέρας μου· σε εσένα παραδόθηκα από τη μήτρα· από την κοιλιά της μητέρας μου, εσύ είσαι ο Θεός μου».

Όλοι όσοι με βλέπουν με χλευάζουν, κινούν τα χείλη τους, κουνούν το κεφάλι: «Ήλπισε στον Κύριο, ας τον λυτρώσει· ας τον σώσει, αφού τον θέλει». Διότι εσύ είσαι εκείνος που με έβγαλε από την κοιλιά, η ελπίδα μου από τους μαστούς της μητέρας μου· σε σένα αφέθηκα από τη μήτρα. Από την κοιλιά της μητέρας μου εσύ είσαι ο Θεός μου· μην απομακρυνθείς από εμένα, διότι η θλίψη πλησιάζει, διότι δεν υπάρχει κανείς για να με βοηθήσει. Με περικύκλωσαν πολλοί μόσχοι, παχείς ταύροι με έζωσαν· άνοιξαν εναντίον μου το στόμα τους, σαν λιοντάρι που αρπάζει και βρυχάται. Σαν νερό χύθηκα και σκορπίστηκαν όλα μου τα οστά, η καρδιά μου έγινε σαν κερί που λιώνει μέσα στα σωθικά μου. Ξεράθηκε σαν κεραμίδι η δύναμή μου, και η γλώσσα μου κόλλησε στον λάρυγγά μου, και στο χώμα του θανάτου με κατέβασες. Διότι με περικύκλωσαν πολλά σκυλιά, συναγωγή κακοποιών με έζωσε· τρύπησαν τα χέρια και τα πόδια μου. Μέτρησαν όλα μου τα οστά· αυτοί δε με παρατήρησαν και με περιεργάστηκαν. Μοιράστηκαν τα ιμάτιά μου μεταξύ τους, και για τον ιματισμό μου έριξαν κλήρο. Εσύ όμως, Κύριε, μην απομακρύνεις τη βοήθειά σου, πρόστρεξε στην προστασία μου. Λύτρωσε από τη ρομφαία την ψυχή μου, και από το χέρι του σκύλου τη μοναδική μου ζωή· σώσε με από το στόμα του λιονταριού, και από τα κέρατα των μονοκέρων την ταπεινωμένη μου ύπαρξη. Θα διηγηθώ το όνομά σου στους αδελφούς μου, στο μέσο της εκκλησίας θα σε υμνήσω.

Αν και εκφράζοντας απορία λέω «θα φωνάξω και δεν θα εισακούσεις;», ωστόσο ο λόγος μου δεν προφέρεται «από ανοησία». Γνωρίζω βέβαια πώς να αναπέμπω την προσευχή, χωρίς να υπερηφανεύομαι ούτε να καυχώμαι, αλλά ταπεινοφρονώντας. Επειδή δηλαδή «είμαι πράος και ταπεινός στην καρδιά», μιλώ για τον εαυτό μου ταπεινά, με ταπείνωση και ανάλογα με τη δική μου πραότητα· έτσι λοιπόν ονομάζω τον εαυτό μου και «σκώληκα». Διότι τι θα μπορούσε να υπάρξει πιο ταπεινό από τον σκώληκα; Γι' αυτό ούτε καν άνθρωπο δεν θα αποκαλούσα τον εαυτό μου, έχοντας κατέλθει από το δικό μου μεγαλείο σε τόσο μεγάλη ταπείνωση, ώστε να φαίνεται πως σε τίποτα δεν διαφέρω από τον σκώληκα, επειδή έφτασα μέχρι τον θάνατο και τη φθορά του σώματος. Άλλωστε, από πού αλλού θα μπορούσε να γεννηθεί σκώληκας παρά από τη φθορά των σωμάτων; Στην οποία αφού κατήλθα και εγώ, εύλογα αναγνωρίζω τον εαυτό μου ως σκώληκα και όχι ως άνθρωπο. Γι' αυτό και έγινα «όνειδος των ανθρώπων και εξουθένημα του λαού», ενώ δεν θα γινόμουν ούτε «όνειδος ανθρώπων» ούτε «εξουθένημα», εάν δεν είχα φτάσει μέχρι την κατάσταση του σκώληκα κατά τον καιρό του πάθους. Τότε λοιπόν, βλέποντάς με κρεμασμένο πάνω στον σταυρό, «με χλεύασαν» και «μίλησαν με τα χείλη, κούνησαν το κεφάλι» λέγοντας: «ήλπισε στον Κύριο, ας τον λυτρώσει· ας τον σώσει, διότι τον θέλει».

«Ο Χριστός, ο βασιλιάς του Ισραήλ, ας κατέβει τώρα από τον σταυρό, για να δούμε και να πιστέψουμε σε αυτόν.» Διότι, σε τι θα διέφεραν αυτά από όσα έχουν προφητευθεί στον ψαλμό που λέει: «Εγώ όμως είμαι σκουλήκι και όχι άνθρωπος, όνειδος των ανθρώπων και εξουθένωμα του λαού. Όλοι όσοι με βλέπουν με χλεύασαν, μίλησαν με τα χείλη τους, κούνησαν το κεφάλι: Έλπισε στον Κύριο, ας τον γλιτώσει· ας τον σώσει, αφού τον θέλει». Και μην απορήσεις αν αυτά ελέχθησαν και εκπληρώθηκαν κατά το πάθος του Σωτήρα μας, αφού ακόμη και μέχρι σήμερα θεωρείται «όνειδος των ανθρώπων» από όλους τους ανθρώπους που δεν έχουν ακόμη ασπαστεί την πίστη σε αυτόν. Διότι, τι θα μπορούσε να είναι πιο αισχρό και χειρότερο από κάθε όνειδος από τη σταύρωση; Αλλά είναι και «εξουθένωμα του λαού» της περιτομής, αφού ολόκληρο το έθνος τους ακόμη και τώρα και σήμερα συνηθίζει να τον χλευάζει, να τον εξουθενώνει και να τον φτύνει. Γι' αυτό και εύλογα λέει ο απόστολος: «Εμείς όμως κηρύσσουμε Χριστό εσταυρωμένο, που για τους Ιουδαίους είναι σκάνδαλο και για τα έθνη μωρία». Αλλά και όσα αναφέρονται στη συνέχεια του ψαλμού, θα διαπίστωνε κανείς ότι λέγονται ακόμη και τώρα από τους πολλούς για αυτόν. Αυτά, λοιπόν, προσευχόταν σχετικά με τη δοκιμασία που τον είχε τότε περιβάλει.

Ανακαλώντας λοιπόν στη μνήμη μου όλα αυτά, και θέτοντας διαρκώς τον Θεό μου και Πατέρα μου μπροστά στα μάτια μου, εύλογα και κατά τον παρόντα καιρό του πάθους που με περιβάλλει, όταν, έχοντας γίνει υπάκουος σε εσένα τον Πατέρα, με δική μου επιλογή και θεληματικά έγινα «σκουλήκι και όχι άνθρωπος, όνειδος των ανθρώπων και περιφρόνημα του λαού», και τώρα που «όλοι όσοι βλέπουν» το σώμα μου προσηλωμένο στον σταυρό, θεωρώντας ότι αντικρίζουν ένα αποτρόπαιο θέαμα, «με χλεύασαν», εξαπολύοντας εναντίον μου τόση χλεύη και διασυρμό, ώστε όχι μόνο να συλλογίζονται με τον νου τους και να σκέφτονται ασεβή πράγματα για εμένα, αλλά και να τα ξεστομίζουν άφοβα και να τα ομιλούν φανερά («μίλησαν» δηλαδή «με τα χείλη τους, κούνησαν το κεφάλι», λέγοντας «ήλπισε στον Κύριο, ας τον γλιτώσει»), και τώρα λοιπόν που με έχουν περικυκλώσει τέτοια δεινά, εσένα τον Πατέρα μου, που με έβγαλες «από την κοιλιά της μητέρας μου», στον οποίο «εναποτέθηκα από τη μήτρα», στον οποίο ήλπισα «από τους μαστούς», τον Θεό που μου είναι γνωστός και τον γνωρίζω ήδη από την κοιλιά της μητέρας μου, ικετεύω και παρακαλώ «να μην απομακρυνθείς από εμένα, διότι η θλίψη είναι κοντά». Διότι, λέει, επίκειται, και μάλιστα πολύ σύντομα παρίσταται και πλησιάζει, σφίγγοντάς με ήδη και πέφτοντας επάνω μου, το έσχατο από όλα νέφος της υπερβολικής μου θλίψης.

«Ήλπισαν» Διότι αυτοί, έχοντας ολόψυχα την ελπίδα προς τον Θεό, απαλλάχθηκαν από την προς τον Θεό αμφισβήτηση. «Προς σε εκέκραξαν» Διότι σε κάθε δέησή τους δεν τους παράκουσε ο Θεός. «Επί σοι ήλπισαν» Διότι τα έθνη, επιστρέφοντας, απαλλάχθηκαν από την αισχύνη των ειδώλων. «Εγώ δε ειμι» Ο Χριστός, επειδή γεννήθηκε χωρίς σπερματική καταβολή· διότι και ο σκώληκας γεννιέται αυτοφυώς χωρίς σπορά. Εξάλλου, υποδηλώνει και τον ρύπο, επειδή ανέλαβε και ενδύθηκε τον ρυπωμένο Αδάμ. «Όνειδος ανθρώπου» Διότι τον ονείδιζαν τα πλήθη λέγοντας: άλλους έσωσε, τον εαυτό του δεν μπορεί να σώσει. Τον εξουθένωναν δε λέγοντας: άφησε να δούμε, αν θα έρθει ο Ηλίας να τον σώσει. «Πάντες οι θεωρούντες» Οι Ιουδαίοι που έλεγαν: εσύ που καταλύεις τον ναό και σε τρεις ημέρες τον οικοδομείς, σώσε τον εαυτό σου. «Ελάλησαν» Όχι μόνο λοιδορούσαν με τα χείλη, αλλά και κουνούσαν τα κεφάλια τους, επιδεικνύοντας σφοδρότερη την βλασφημία. «Ήλπισεν» Διότι τον περιγελούσαν, επειδή έλεγε ότι είμαι Υιός του Θεού. «Ότι συ ει» Διότι κατά την ευδοκία του Πατρός ο Υιός βρέθηκε σε γαστέρα γυναίκας. «Η ελπίς μου» Διότι θήλασε μαστούς Εκείνος που δημιουργεί τις πηγές του γάλακτος. «Επί σε επερρίφην» Διότι και ενώ βρισκόταν στην μήτρα της Παρθένου, ήταν αχώριστος από τον Πατέρα. «Εκ κοιλίας» Διότι μέσα στην κοιλιά της Παρθένου ευδόκησε να κατοικήσει ο Θεός Λόγος· πατέρας Του επί της γης δεν βρισκόταν, αλλά ο Πατέρας Του ήταν στους ουρανούς.

Το Ερμωνιείμ ερμηνεύεται ανάθημα (αφιέρωμα). Στον Ιορδάνη, λοιπόν, υπέδειξε το λουτρό της αφθαρσίας. Μέσω δε του όρους αφιέρωσε στον εαυτό του τον άνθρωπο. Αινιγματωδώς, λοιπόν, ο προφήτης φανέρωσε και τα δύο. «Άβυσσος»: Άβυσσος είναι ο Υιός ως ακατάληπτος· άβυσσος είναι ο Πατέρας ως ανεξιχνίαστος· επικαλέστηκε δε ο Υιός στον σταυρό τον Πατέρα, όταν έκραξε «Ελωί, Ελωί» εις επήκοον των ουρανίων δυνάμεων, οι οποίες είναι οι καταρράκτες. «Πάντες»: Οι πειρασμοί και τα ανθρώπινα πάθη, όσα επιτέθηκαν στον Χριστό για χάρη του ανθρώπου. «Ημέρας εντελείται»: Διότι όλη την ημέρα πάνω στον σταυρό κατεργαζόταν την σωτηρία του ανθρώπου (του κόσμου). «Και νυκτός δηλώσει»: Διότι τη νύχτα έγινε η ανάσταση· επειδή συνέβη όταν ήταν βαθύς όρθρος. Και ψάλλεται από τους πιστούς εις τον αιώνα. «Παρ’ εμοί προσευχή»: Διότι όλοι περνούν εκείνη τη νύχτα με ύμνους και προσευχές. «Ερώ τω Θεώ»: Διότι ως άνθρωπος προσεύχεται εκ προσώπου του Αδάμ, για να βεβαιώσει την σάρκα. «Ίνα τι σκυθρωπάζων»: Διότι, όταν έπασχε ο Χριστός, όλοι οι του Χριστού βρίσκονταν σε θλίψη (σκυθρωποί). «Εν τω καταθλάσθαι»: Ενώ τρυπιούνταν (συντρίβονταν) από τα καρφιά τα οστά των χεριών και των ποδιών μου πάνω στον σταυρό, οι Ιουδαίοι ονείδιζαν τον Σωτήρα. «Εν τω λέγειν»: Διότι έλεγαν: Αν είναι Υιός του Θεού, ας κατεβεί από τον σταυρό· ας τον σώσει, εφόσον τον θέλει.

Ανάφερε τον φθόνο των Ιουδαίων: Με μίσησαν αναιτίως. Ανάφερε και το δικαστήριό του: Γιατί φρύαξαν τα έθνη, και οι λαοί μελέτησαν μάταια πράγματα; Παρατάχθηκαν οι βασιλιάδες της γης, και οι άρχοντες συγκεντρώθηκαν όλοι μαζί ενάντια στον Κύριο και ενάντια στον Χριστό του. Ανάφερε και τον σταυρό του: Τρύπησαν τα χέρια μου και τα πόδια μου· καταμέτρησαν όλα τα οστά μου. Ανάφερε και το φαγητό και το ποτό του: Έδωσαν για τροφή μου χολή, και στη δίψα μου με πότισαν ξύδι. Ανάφερε και την απόρριψη των Ιουδαίων: Δεν θα δεχθώ από τον οίκο σου μοσχάρια, ούτε από τα ποίμνιά σου τράγους. Ανάφερε και την κλήση των εθνών: Όλα τα έθνη, χτυπήστε τα χέρια, αλαλάξτε στον Θεό με φωνή αγαλλίασης· διότι ο Κύριος είναι ύψιστος, φοβερός, μεγάλος βασιλιάς σε όλη τη γη. Ανάφερε και τις λοιδορίες εκ μέρους των Ιουδαίων: Ήλπισε στον Κύριο, ας τον λυτρώσει, ας τον σώσει, εφόσον τον θέλει. Ανάφερε και τον τάφο του: Με έθεσαν σε λάκκο κατώτατο. Ανάφερε και την ανάστασή του: Διότι δεν θα εγκαταλείψεις την ψυχή μου στον άδη, ούτε θα επιτρέψεις στον όσιό σου να γνωρίσει τη φθορά.

Πες και τα μυστήριά του: Ετοίμασας μπροστά μου τράπεζα απέναντι σε εκείνους που με θλίβουν. Πες και για το ποτήριό του: Το ποτήριό σου με μεθάει σαν να είναι το άριστο. Πες και για την απόρριψη των Ιουδαίων: Δεν θα δεχθώ από τον οίκο σου μόσχους, ούτε από τα ποίμνιά σου τράγους. Λέγε και τις λοιδορίες από τους Ιουδαίους: Ήλπισε στον Κύριο, ας τον γλιτώσει, ας τον σώσει, αφού τον θέλει. Πες και για τη σωτηρία των εθνών: Ζήτησε από εμένα, και θα σου δώσω τα έθνη ως κληρονομιά σου. Πες και για τον τάφο του: Διότι δεν θα εγκαταλείψεις την ψυχή μου στον άδη, ούτε θα επιτρέψεις στον όσιό σου να δει τη φθορά. Πες και για την ανάληψή του στους ουρανούς: Ανέβηκε ο Θεός με αλαλαγμό, ο Κύριος με φωνή σάλπιγγας. Πες και για την εκλογή των αποστόλων: Αντί για τους πατέρες σου γεννήθηκαν σε εσένα υιοί. Πες και για τον χορό των παρθένων: Θα οδηγηθούν στον βασιλιά παρθένες οπίσω του. Πες και για την κλήση της Εκκλησίας: Στάθηκε η βασίλισσα στα δεξιά σου, ντυμένη με ολόχρυσο ένδυμα και ποικιλόχρωμα στολισμένη. Πες και για την καθέδρα στα δεξιά του Θεού: Είπε ο Κύριος στον Κύριό μου: Κάθισε στα δεξιά μου, μέχρι να θέσω τους εχθρούς σου υποπόδιο των ποδιών σου. Ω Δαβίδ, ενώ εξήγγειλες όλη την προφητεία, γιατί αναφωνείς: Καρδιά καθαρή κτίσε μέσα μου, Θεέ, και πνεύμα ευθύ ανανέωσε στα έγκατά μου;

Όταν δε το προφητικό πνεύμα ομιλεί εκ μέρους του προσώπου του Χριστού, λέγει τα εξής: «Εγώ άπλωσα τα χέρια μου σε λαό απειθή και αντιδραστικό, σε αυτούς που πορεύονται σε οδό μη καλή.» Και πάλι: «Την πλάτη μου παρέδωσα σε μαστιγώσεις και τα μάγουλά μου σε ραπίσματα, και δεν απέστρεψα το πρόσωπό μου από την ντροπή των εμπτυσμών. Και ο Κύριος έγινε βοηθός μου· γι' αυτό δεν ντράπηκα, αλλά έθεσα το πρόσωπό μου σαν στερεή πέτρα, και γνώριζα ότι δεν θα καταισχυνθώ, διότι πλησιάζει αυτός που με δικαίωσε.» Και πάλι, όταν λέγει: «Αυτοί έβαλαν κλήρο για τον ιματισμό μου», «και τρύπησαν τα πόδια μου και τα χέρια μου.» «Εγώ δε κοιμήθηκα και ύπνωσα και αναστήθηκα, διότι ο Κύριος με αντιλήφθηκε.» Και πάλι, όταν λέγει: «Μίλησαν με τα χείλη, κούνησαν το κεφάλι», λέγοντας, «Ας σώσει τον εαυτό του» — ότι όλα αυτά έγιναν στον Χριστό από τους Ιουδαίους μπορείτε να το μάθετε. Διότι, όταν σταυρώθηκε, στρέβλωναν τα χείλη και «κουνούσαν τα κεφάλια», λέγοντας: «Αυτός που ανέστησε νεκρούς, ας σώσει τον εαυτό του.» Όταν, όμως, το προφητικό πνεύμα ομιλεί προφητεύοντας τα μέλλοντα να συμβούν, λέγει τα εξής: «Διότι από τη Σιών θα εξέλθει νόμος, και λόγος Κυρίου από την Ιερουσαλήμ· και θα κρίνει ανάμεσα στα έθνη και θα ελέγξει λαό πολύ, και θα μετατρέψουν τα μαχαίρια τους σε άροτρα και τις λόγχες τους σε δρέπανα. Και δεν θα σηκώσει μαχαίρι έθνος εναντίον έθνους και δεν θα μάθουν πλέον να πολεμούν.»

Θα μπορούσα μάλιστα να απαγγείλω ολόκληρο τον ψαλμό, για να ακούσετε και την ευσέβειά του προς τον Πατέρα, και πώς αναφέρει τα πάντα σε Εκείνον, καθώς ο ίδιος ζητάει να σωθεί από αυτόν τον θάνατο δι' Εκείνου, φανερώνοντας ταυτόχρονα μέσα στον ψαλμό ποιοι ήταν αυτοί που ξεσηκώθηκαν εναντίον του, και αποδεικνύοντας ότι έγινε αληθινά άνθρωπος, επιδεκτικός παθών. Ο ψαλμός είναι ο εξής: Ο Θεός, ο Θεός μου, πρόσεξέ με. Γιατί με εγκατέλειψες; Μακριά από τη σωτηρία μου βρίσκονται τα λόγια των παραπτωμάτων μου. Ο Θεός μου, θα κράζω την ημέρα προς εσένα και δεν θα εισακούσεις, και τη νύχτα, και τούτο δεν θα μου λογαριαστεί ως ανοησία. Εσύ όμως κατοικείς στον άγιο τόπο, εσύ που είσαι ο έπαινος του Ισραήλ. Σε εσένα ήλπισαν οι πατέρες μας, ήλπισαν και τους ελευθέρωσες· προς εσένα έκραξαν και σώθηκαν, σε εσένα ήλπισαν και δεν ντροπιάστηκαν. Εγώ όμως είμαι σκουλήκι και όχι άνθρωπος, όνειδος των ανθρώπων και εξουθένωμα του λαού. Όλοι όσοι με έβλεπαν με χλεύασαν, μίλησαν με τα χείλη τους, κούνησαν το κεφάλι τους λέγοντας: Ήλπισε στον Κύριο, ας τον ελευθερώσει, ας τον σώσει, εφόσον τον θέλει. Διότι εσύ είσαι αυτός που με έβγαλε από την κοιλιά, η ελπίδα μου από τους μαστούς της μητέρας μου· σε εσένα αφέθηκα από τη μήτρα, από την κοιλιά της μητέρας μου εσύ είσαι ο Θεός μου. Μην απομακρυνθείς από εμένα, διότι η θλίψη είναι κοντά, διότι δεν υπάρχει κανείς για να με βοηθήσει.

Διότι δεν ήταν και εκείνων ο θάνατος σωτήριος για τον κόσμο, όπως ήταν ο δικός μου. «Εγώ όμως είμαι σκουλήκι και όχι άνθρωπος», επειδή συλλήφθηκα χωρίς σαρκική συνεύρεση και γεννήθηκα καθ' ομοίωση του σκουληκιού, «όνειδος των ανθρώπων και περιφρόνημα του λαού» που με βλασφημούσε ως νόθο. «Όλοι όσοι με θεωρούν» εσταυρωμένο «με χλεύασαν, μίλησαν με τα χείλη τους» με μανία, «κούνησαν τα κεφάλια τους»· «ήλπισε στον Κύριο, ας τον σώσει, αν τον θέλει». «Εσύ όμως είσαι αυτός που με έβγαλε από τη γαστέρα» της Παρθένου, «η ελπίδα μου από τους μαστούς της μητέρας μου», «σε σένα παραδόθηκα από τη μήτρα» με τρόπο αγνό και άρρητο και κανείς άλλος δεν υπάρχει «που να με βοηθά». «Μην απομακρυνθείς από εμένα, διότι η θλίψη είναι κοντά». «Διότι με περικύκλωσαν πολλοί μόσχοι και σαν παχιοί ταύροι με περιέκλεισαν», θέλοντας με εχθρότητα να με συλλάβουν και να με εξοντώσουν. «Άνοιξαν εναντίον μου το στόμα τους, σαν λιοντάρι που αρπάζει και ωρύεται» για να με καταβροχθίσουν. «Σαν νερό χύθηκα και διασκορπίστηκαν όλα τα οστά μου», όχι στην πραγματικότητα, αλλά σύμφωνα με τη διάθεση των φονευτών μου· γι' αυτό και με κόπο προσπάθησαν να μου σπάσουν τα σκέλη για να αναιρέσουν τη Γραφή που λέει «οστό του δεν θα συντριβεί». «Η καρδιά μου έγινε σαν κερί που λιώνει μέσα στα σπλάχνα μου»· λιώνοντας μεν εξαιτίας του θανάτου, φωτίζοντας δε διά της αναστάσεως. «