Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 24:11

«Ένεκα του ονόματος»: Διότι η αμαρτία είχε διογκωθεί σε όλη τη γη, καθώς η πλάνη επικρατούσε μέσω της αθεΐας. «Ποιος είναι ο άνθρωπος»: Εκείνος που υπακούει στον νόμο, εφαρμόζει τις εντολές του και λέει την αλήθεια στον πλησίον του. «Νομοθετήσεις»: Διότι εκείνος που επέλεξε την οδό της αλήθειας και ρύθμισε τον εαυτό του σύμφωνα με αυτήν, αυτός κατευθύνεται και οδηγείται μέσα σε αυτήν από τον Θεό. «Η ψυχή αυτού»: Του ανθρώπου που έζησε κατά Θεόν και όλων εκείνων που πίστεψαν στην επιφάνεια του Χριστού (του Κυρίου). «Και το σπέρμα»: Το συγγενικό σπέρμα του Κυριακού ανθρώπου που κάθεται στους ουρανούς, δηλαδή οι πιστοί, κληρονομούν (θα κληρονομήσουν) τη γη της επαγγελίας. «Κραταίωμα»: Δηλαδή των πιστών (στους πιστούς), τους οποίους ο Ίδιος ενδυναμώνει ενάντια στην αμαρτία. «Και η διαθήκη»: Διότι όσοι μελετούν τον νόμο του Θεού διδάσκονται από αυτόν πώς πρέπει να λατρεύουν τον Θεό. «Οι οφθαλμοί μου»: Τα μάτια της καρδιάς του πιστού και εκείνου που αγωνίζεται κατά Θεόν ατενίζουν διαρκώς προς τον Θεό. «Ότι Αυτός»: Για να μην πέσει ξανά ο άνθρωπος στην παγίδα του διαβόλου πλανώμενος. «Επίβλεψον»: Ο Χριστός, επιβεβαιώνοντας την ενανθρώπηση, προσεύχεται ως μονογενής, ο μονογενής άνω και κάτω, αλλά και φτωχός, μη έχοντας πού να κλίνει το κεφάλι του. «Οι θλίψεις»: Διότι οι θλίψεις των πιστών (των δικαίων) είναι αλλεπάλληλες. Αναφέρεται δε και στον Χριστό, ως προς το Πάθος.

Έτσι και ο Δαβίδ όλα αυτά τα συλλογιζόταν μέσα του· διότι, όταν αναλογιζόταν τις ευεργεσίες του Θεού, έλεγε: «Τι είναι ο άνθρωπος, ώστε να τον ενθυμείσαι, ή ο υιός του ανθρώπου, ώστε να τον επισκέπτεσαι; Τον έκανες λίγο κατώτερο από τους αγγέλους, με δόξα και τιμή τον στεφάνωσες». Και τα δικά του κατορθώματα τόσο πολύ τα είχε λησμονήσει, ώστε μετά από εκείνη την απέραντη σοφία να λέει: «Ποιος είμαι εγώ, Κύριέ μου, Κύριε, και ποιος είναι ο οίκος του πατέρα μου, ώστε να με αγαπήσεις έως αυτό το σημείο; Και αυτά θεωρήθηκαν μικρά ενώπιόν σου, Κύριέ μου, και μίλησες για τον οίκο του δούλου σου για το μακρινό μέλλον. Αυτός δε είναι ο νόμος του ανθρώπου, Κύριέ μου, Κύριε, προς εσένα. Και τι παραπάνω να προσθέσει πλέον ο Δαβίδ για να σου πει;» Επίσης, αναλογιζόμενος συνεχώς την αρετή των προγόνων του, συγκρίνοντας τον εαυτό του με εκείνους, θεωρούσε ότι είναι ένα τίποτα. Διότι, αφού είπε, «Σε εσένα ήλπισαν οι πατέρες μας», αναφερόμενος στον εαυτό του πρόσθεσε: «Εγώ όμως είμαι σκουλήκι και όχι άνθρωπος». Και είχε τόσο πολύ μπροστά στα μάτια του το άδηλο του μέλλοντος, ώστε να λέει: «Φώτισε τα μάτια μου, μήπως τυχόν κοιμηθώ τον ύπνο του θανάτου». Αλλά και για τόσα πολλά αμαρτήματα θεωρούσε τον εαυτό του υπόλογο, ώστε να λέει: «Συγχώρησε την αμαρτία μου, διότι είναι μεγάλη». Σε εσάς λοιπόν, τους μεγάλους, αρκούν και αυτά· για εμάς όμως, ακόμη και μετά από αυτά τα φάρμακα, υπάρχει ισχυρή και ικανή ανάγκη να καταρρίψουμε το υψηλό φρόνημα και κάθε αλαζονεία. Τι είναι λοιπόν αυτό;

«Τους πράους θα οδηγήσει με κρίση» ορθή, και «θα διδάξει τις οδούς του», οι οποίες είναι «έλεος και αλήθεια», εντελώς απαλλαγμένες από αστοργία και ψεύδος, «σε όσους εκζητούν τη διαθήκη του και τα μαρτύριά του. Ένεκεν του ονόματός σου, Κύριε, συγχώρησε την αμαρτία μου, διότι είναι μεγάλη», αλλά το έλεος του ονόματός σου είναι άμετρο. «Ποιος είναι ο άνθρωπος που φοβάται τον Κύριο; Σε αυτόν θα δώσει νόμο ο Κύριος στην οδό του φόβου, όπως ακριβώς επέλεξε». Και έπειτα «η ψυχή του θα αναπαυθεί σε αγαθά» έργα, «και το σπέρμα του», ως ένδοξο, «θα κληρονομήσει τη γη. Ο Κύριος είναι το στήριγμα όσων τον φοβούνται, και η διαθήκη του θα τους φανερώσει» τα θελήματά του. «Οι οφθαλμοί μου είναι διαπαντός στραμμένοι προς τον Κύριο, και αυτός θα γλιτώσει τα πόδια μου από την παγίδα».