Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 24:12

Ποιος είναι ο άνθρωπος που φοβάται τον Κύριο; Θα τον καθοδηγήσει στον δρόμο που εξέλεξε. Η ψυχή του θα αναπαυθεί μέσα σε αγαθά, και οι απόγονοί του θα κληρονομήσουν τη γη. Ας ακούσει, λέει, καθένας που φοβάται τον Κύριο και διαβαίνει τον έναν δρόμο που επέλεξε, τι τον περιμένει. Τώρα μεν θα κακοπαθήσει, όπως είναι φυσικό, ασκούμενος στους άθλους της θεοσέβειας· θα έλθει όμως ο καιρός κατά τον οποίο η ψυχή του θα αναπαυθεί ανάμεσα σε αγαθά. Και σε ποια αγαθά παρά σε εκείνα για τα οποία έχει ειπωθεί: «Αυτά που μάτι δεν είδε», και τα εξής;

«Ένεκα του ονόματος»: Διότι η αμαρτία είχε διογκωθεί σε όλη τη γη, καθώς η πλάνη επικρατούσε μέσω της αθεΐας. «Ποιος είναι ο άνθρωπος»: Εκείνος που υπακούει στον νόμο, εφαρμόζει τις εντολές του και λέει την αλήθεια στον πλησίον του. «Νομοθετήσεις»: Διότι εκείνος που επέλεξε την οδό της αλήθειας και ρύθμισε τον εαυτό του σύμφωνα με αυτήν, αυτός κατευθύνεται και οδηγείται μέσα σε αυτήν από τον Θεό. «Η ψυχή αυτού»: Του ανθρώπου που έζησε κατά Θεόν και όλων εκείνων που πίστεψαν στην επιφάνεια του Χριστού (του Κυρίου). «Και το σπέρμα»: Το συγγενικό σπέρμα του Κυριακού ανθρώπου που κάθεται στους ουρανούς, δηλαδή οι πιστοί, κληρονομούν (θα κληρονομήσουν) τη γη της επαγγελίας. «Κραταίωμα»: Δηλαδή των πιστών (στους πιστούς), τους οποίους ο Ίδιος ενδυναμώνει ενάντια στην αμαρτία. «Και η διαθήκη»: Διότι όσοι μελετούν τον νόμο του Θεού διδάσκονται από αυτόν πώς πρέπει να λατρεύουν τον Θεό. «Οι οφθαλμοί μου»: Τα μάτια της καρδιάς του πιστού και εκείνου που αγωνίζεται κατά Θεόν ατενίζουν διαρκώς προς τον Θεό. «Ότι Αυτός»: Για να μην πέσει ξανά ο άνθρωπος στην παγίδα του διαβόλου πλανώμενος. «Επίβλεψον»: Ο Χριστός, επιβεβαιώνοντας την ενανθρώπηση, προσεύχεται ως μονογενής, ο μονογενής άνω και κάτω, αλλά και φτωχός, μη έχοντας πού να κλίνει το κεφάλι του. «Οι θλίψεις»: Διότι οι θλίψεις των πιστών (των δικαίων) είναι αλλεπάλληλες. Αναφέρεται δε και στον Χριστό, ως προς το Πάθος.

«Τους πράους θα οδηγήσει με κρίση» ορθή, και «θα διδάξει τις οδούς του», οι οποίες είναι «έλεος και αλήθεια», εντελώς απαλλαγμένες από αστοργία και ψεύδος, «σε όσους εκζητούν τη διαθήκη του και τα μαρτύριά του. Ένεκεν του ονόματός σου, Κύριε, συγχώρησε την αμαρτία μου, διότι είναι μεγάλη», αλλά το έλεος του ονόματός σου είναι άμετρο. «Ποιος είναι ο άνθρωπος που φοβάται τον Κύριο; Σε αυτόν θα δώσει νόμο ο Κύριος στην οδό του φόβου, όπως ακριβώς επέλεξε». Και έπειτα «η ψυχή του θα αναπαυθεί σε αγαθά» έργα, «και το σπέρμα του», ως ένδοξο, «θα κληρονομήσει τη γη. Ο Κύριος είναι το στήριγμα όσων τον φοβούνται, και η διαθήκη του θα τους φανερώσει» τα θελήματά του. «Οι οφθαλμοί μου είναι διαπαντός στραμμένοι προς τον Κύριο, και αυτός θα γλιτώσει τα πόδια μου από την παγίδα».