Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 24:20

Δες την ταπείνωσή μου και τον κόπο μου, και συγχώρησε όλες τις αμαρτίες μου. Δες τους εχθρούς μου, ότι πλήθυναν, και με μίσησαν με άδικο μίσος. Φύλαξε την ψυχή μου και λύτρωσέ με· ας μη ντροπιαστώ, επειδή ήλπισα σε εσένα.

Αυτά μεν εκ μέρους μου επιδιώκονται με ζήλο, τα δε από εσένα αξιώνω να τα αποκτήσω. Εγώ, λοιπόν, παιδεύω τον εαυτό μου, και σαν να επιβάλλω την ποινή για τα προηγούμενα σφάλματά μου, τον τιμωρώ, ταπεινώνοντάς τον με κόπους και πόνους· εσύ δε, ο Θεός, σαν αγωνοθέτης, παρατηρώντας τον αγώνα μου και τους κόπους μου, χάριζε την άφεση των αμαρτημάτων, και συγχώρεσε όσα ποτέ διέπραξα αμαρτάνοντας. Αλλά και βλέποντας τους εχθρούς μου, πόσο πολλοί είναι αυτοί που με επιβουλεύονταν και με πόσο άδικο μίσος με μίσησαν, γίνε φύλακας της ψυχής μου και λύτρωσέ με από την επιβουλή των πολεμίων. Έχοντας δε πράξει τόσα και έχοντας δεηθεί τόσα, παρακαλώ να μην καταισχυνθώ. Διότι, αφού έθεσα εσένα ως ελπίδα μου, γνωρίζω καλά και είμαι πεπεισμένος ότι η ελπίδα δεν καταισχύνει.

«Από τις θλίψεις», τις οποίες, λέει ο Χριστός, μου προξενούν οι Ιουδαίοι. «Δες την ταπείνωσή μου»: Τώρα ακούγεται η φωνή του ανθρώπου, δηλαδή του Αδάμ· δες πώς, έχοντας ταπεινωθεί από την πλάνη, κοπιάζω μέσα στις θλίψεις. «Και συγχώρεσε»: Δεν λέει να συγχωρήσεις κάτι και κάτι άλλο να μην το συγχωρήσεις, αλλά ανακαίνισέ με ολόκληρο [και ελέησέ με], ως Θεός συμπαθής. «Δες τους εχθρούς»: Δες, Δέσποτα, ότι πολλοί και από παντού στρατεύονται εναντίον μου οι δαίμονες, λέει ο άνθρωπος· όμως αναφέρεται εξ ολοκλήρου στον Χριστό και στους Ιουδαίους. «Και με μίσος»: Διότι ο Χριστός δεν σταμάτησε να ευεργετεί τους Ιουδαίους· αυτοί όμως τον μισούσαν, σαν να αδικούνταν τα μέγιστα από αυτόν. «Φύλαξε»: Ο Χριστός προσεύχεται ως άνθρωπος, αλλά τα λέει όλα αυτά υπέρ του ανθρώπου. «Ας μην καταισχυνθώ»: Διότι η ελπίδα δεν ντροπιάζει ποτέ αυτούς που την έχουν διαρκώς. «Άκακοι και ευθείς»: Οι Πατριάρχες και οι προφήτες και οι απόστολοι και οι μάρτυρες, γνωρίζοντας το πάθος του Χριστού, υπέμειναν και αυτοί, παίρνοντας δύναμη [με την πίστη]. «Λύτρωσε, ω Θεέ»: Τον λαό των πιστών· διότι το όνομα Ισραήλ ερμηνεύεται ως «εκείνος που βλέπει τον Θεό»· και ο λαός που προέρχεται από τα έθνη βλέπει τον Θεό.

Από εδώ και στο εξής, λοιπόν, αρχίζει πάλι να ονομάζεται μεσίτης Θεού και ανθρώπων αυτός που πτώχευσε μέχρι την πρόσληψη της σάρκας, αυτός που σήκωσε επάνω του και οικειοποιήθηκε την αμαρτία του κόσμου και αναρίθμητες φορές στους Ψαλμούς ονομάζει τον εαυτό του αμαρτωλό, λέγοντας προς τον Πατέρα: «Επίβλεψε σε εμένα και ελέησέ με, διότι εγώ είμαι μονογενής και φτωχός» λαμβάνοντας τη μορφή του δούλου. «Οι θλίψεις της καρδιάς μου πληθύνθηκαν» από παράνομους άνδρες· «βγάλε με από τις ανάγκες μου» και από την εχθρότητα των εχθρών. «Δες την ταπείνωσή μου και τον κόπο μου» που έφτασε μέχρι αίματος· «και συγχώρεσε όλες τις αμαρτίες μου», τις οποίες ανέλαβα εγώ, ο αναμάρτητος, για να σώσω τον άνθρωπο. «Δες τους εχθρούς μου, ότι πληθύνθηκαν και με μίσησαν με μίσος άδικο. Φύλαξε την ψυχή μου και γλίτωσέ με» από την τυραννία του άδη, «ας μην καταντροπιαστώ, επειδή ήλπισα σε σένα. Άκακοι και ευθείς προσκολλώνταν σε εμένα», οι μαθητές, «διότι» μέχρι τον σταυρό και τον θάνατο «σε υπέμεινα, Κύριε». «Λύτρωσε, ω Θεέ,» τον Ισραήλ που σε βλέπει τώρα ομοούσιο, «από όλες τις θλίψεις του» μετά την τρίτη ημέρα.

Αφού, λοιπόν, τα σήκωσαν με άφθονη δοξολογία, φωταψία, ευωδία και ύμνους, αναχώρησαν για τη Βραγαληνίτζα. Ενώ δε απείχαν από την πόλη απόσταση περίπου είκοσι σταδίων, τους συναντά κάποιος άνδρας που είχε παραμορφωμένα πόδια, φωνάζοντας με δυνατή φωνή: «Ελεήστε με, άγιοι του Θεού, τον ταλαίπωρο, εμένα που εξαιτίας αυτής της σωματικής ασθένειας στερήθηκα τη δυνατότητα να συγκεντρωθώ μαζί με τους άλλους κοντά σας, αλλά που με τη διάνοια και την πίστη πάντοτε σας περιμένω και επικαλούμαι τη δύναμή σας. Εγώ, ο οποίος και τώρα, αψηφώντας την ασθένειά μου, πριν ακόμη έρθετε εσείς στην πόλη, ήρθα ζητώντας τη δική σας προστασία και βοήθεια. Αλλά αν μπορείτε να κάνετε κάτι, βοηθήστε με, δείχνοντας ευσπλαχνία σε εμένα. Γι' αυτό δέομαι και ικετεύω, εγώ που είμαι άξιος πολλών δακρύων, ας μη ντροπιαστώ, επειδή ήλπισα σε εσάς, ούτε ας επιστρέψω ταπεινωμένος και καταντροπιασμένος, ούτε ας στερηθώ την προσδοκία μου και τη δική σας επίσκεψη». Ενώ ο χωλός φώναζε αυτά με κλάματα, αμέσως η χάρις του Κυρίου ενήργησε το έργο της, και ο Κύριος, που είναι θαυμαστός στους αγίους Του, έδειξε τη δική Του δύναμη.