Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 24:6

Λυπήσου με, Κύριε, λυπήσου με, εύσπλαχνε, λυπήσου με, φιλάνθρωπε, λυπήσου με, μόνε αγαθέ, και μη με κρίνεις ανάξιο των οικτιρμών σου. Μη με ελέγξεις με τον θυμό σου. Μη θυμηθείς τις παλιές μου ανομίες, ούτε και τις πρόσφατες. Σε εσένα, Κύριε, τον Θεό ανήκει η δικαιοσύνη, ενώ σε εμένα η ντροπή του προσώπου. Θυμήσου, Κύριε, ότι τα ελέη σου υπάρχουν από τον αιώνα σε κάθε γενιά, σε όλο τον λαό σου. Θυμήσου ότι εσύ έγινες για όλους μας καταφυγή και σωτηρία εκείνων που ελπίζουν σε εσένα. Σπλαχνίσου και ελέησέ με μόνο για τη δική σου αγαθότητα. Στήριξε την παραλυμένη μου ψυχή από τη ραθυμία της αμέλειάς μου, εσύ που ανορθώνεις τους πεσμένους και θεραπεύεις τους συντριμμένους. Διότι, ιδού, οι ανομίες μου είναι μεγάλες και ισχυρές, και το πλήθος των αμαρτιών μου πολύ και άπειρο, και η προσευχή μου είναι αδύναμη, και η σκληρότητα της καρδιάς μου στέγνωσε τα μάτια μου. Η ανάγκη του σώματος με κάνει να προφασίζομαι δικαιολογίες για τις αμαρτίες, και η απώλεια με πιέζει να εγκαταλείψω τον δρόμο. Εσύ όμως γνωρίζεις, Δέσποτα, την ολιγωρία της ταλαιπωρίας μου, και πόσες πονηρές προλήψεις με πολεμούν, και εσύ βλέπεις την εναντίον μου πολυμήχανη κακία του Εχθρού.

Σώσε με ένεκα του ελέους σου, και όχι εξαιτίας των έργων μου· διότι είναι πονηρά. Θυμήσου, Κύριε, ότι τα ελέη σου από αιώνος είναι απλωμένα πάνω στους αμαρτωλούς. Διότι, εάν παρατηρήσεις τις ανομίες, θα αφανιστώ σαν να μην υπάρχω. Ας μη νικήσει η δική μου ραθυμία και αφροσύνη την ανείκαστη φιλανθρωπία σου. Μη με κατατάξεις με τα ερίφια στα αριστερά, εμένα τον τραχύ στην αμαρτία, τον άθλιο, τον ανάξιο ελέους.

Γιατί αποστρέφεις το πρόσωπό σου από εμάς; Ανάστηθι, και μην μας αποδιώξεις έως τέλους· μην μας παραβλέψεις εντελώς. Θυμήσου τον σταυρό σου, θυμήσου τον λαό σου, θυμήσου τους οικτιρμούς σου. Εσύ που επί σαράντα ημέρες πειράστηκες εκουσίως για εμάς, Δέσποτα, θυμήσου τους λαούς σου που πειράζονται στις ερήμους, σε άβατους και άνυδρους τόπους· εκείνους θυμήσου μαζί με εμάς, και πριν από εμάς, αγαθέ φιλάνθρωπε.

«Θυμήσου τους οικτιρμούς σου, Κύριε, και τα ελέη σου, διότι υπάρχουν ανέκαθεν. Τις αμαρτίες της νεότητάς μου και της άγνοιάς μου μην τις θυμηθείς». Δεν θεωρώ ότι αυτά ταιριάζουν τόσο στον Δαβίδ, όσο σε εκείνους που διδάσκονται να εξομολογούνται για τα προηγούμενα αμαρτήματά τους. Διότι δεν βρίσκουμε τον Δαβίδ να έχει αμαρτήσει κατά τη νεότητά του, ούτε κατά την παιδική του ηλικία· αλλά ούτε και να έχει βρεθεί σε κατάσταση άγνοιας. Μήπως, λοιπόν, αυτή η διδασκαλία παραδίδεται ως φάρμακο, σαν από ιατρό, προς εκείνους που έχουν νοσήσει, και οι οποίοι, μολονότι κατά την ακμή της ηλικίας τους βρέθηκαν εντός της γνώσης του Θεού, είχαν κυλιστεί σε νεανικά αμαρτήματα; Ώστε, αφού διδαχθούν, να εξομολογούνται τα σφάλματα που διέπραξαν εν αγνοία τους, αποκαλύπτοντάς τα στον Θεό, και φανερώνοντας σε Αυτόν τα παλαιά τραύματα της ψυχής τους, παρακαλώντας να τύχουν ίασης και θεραπείας διά του ελέους Του, «ένεκεν της χρηστότητός σου, Κύριε».

«Και σε υπέμεινα»: Πάνω στον σταυρό ο Χριστός είναι εκτεταμένος για τον άνθρωπο· διότι τα πάντα τα υπέμεινε εκ μέρους του ανθρώπου. «Μνήσθητι»: Διότι, αφού έπλασες τον άνθρωπο, από τότε του υποσχέθηκες ζωή και ετοίμασες για αυτόν τη σωτηρία, την οποία ως αγαθός σπεύσε να επισπεύσεις. «Αμαρτίας νεότητος»: Διότι γνωρίζεις ως Θεός, λέει ο Αδάμ, τι έχω υποστεί. Παραπλανήθηκα άκων, άλλοι είναι εκείνοι που με παγίδευσαν. Γι' αυτό μην μου μνησικακήσεις. «Κατά το έλεός σου»: Διότι ως Θεός διαθέτεις μεγάλα ελέη και σύμφωνα με αυτά (κατ' αυτό) έτσι να με θυμηθείς. «Ένεκα της χρηστότητος»: Για τη χρηστότητα και την ευσπλαχνία σου οικτίρησέ με, επειδή το δικό μου τραύμα (πταίσμα) είναι ασυγχώρητο. «Χρηστός»: Ως Θεός, ως αγαθός, ως συμπαθής. «Διά τούτο»: Επειδή είναι ο μόνος αναμάρτητος έχει τη δύναμη να συγχωρεί τους αμαρτωλούς (τις αμαρτίες) και να τους επιστρέφει στην οδό της μετανοίας. «Οδηγήσει»: Προανήγγειλε τους αποστόλους, στους οποίους ο Κύριος έλεγε: γίνεστε [φρόνιμοι σαν τα φίδια και] ακέραιοι σαν τα περιστέρια. Διότι σε αυτούς υπέδειξε κάθε οδό αλήθειας και δίδαξε τα μυστήρια της θεότητάς του, καθώς επρόκειτο μέσω αυτών να επιστρέψει τα έθνη. «Πάσαι αι οδοί»: Διότι δεν υπάρχει σε αυτές (σε αυτήν) τίποτα το διεστραμμένο, αλλά είναι από παντού ομαλές (λείες) καθώς είναι γεμάτες έλεος. «Τοις εκζητούσιν»: Σε εκείνους που μελετούν τον νόμο του και εκζητούν τις εντολές του.

«Θα πέσω, λοιπόν, στα χέρια του Κυρίου, διότι οι οικτιρμοί του είναι πάρα πολλοί. Σε χέρια ανθρώπων, όμως, ας μην πέσω. Και έστειλε ο Κύριος θανατικό στον Ισραήλ από το πρωί έως την ώρα του γεύματος· και πέθαναν από τον λαό, από τη Δαν έως τη Βηρσαβεέ, εβδομήντα χιλιάδες άνδρες. Και άπλωσε ο άγγελος το χέρι του επί της Ιερουσαλήμ για να την καταστρέψει. Και σπλαχνίστηκε ο Κύριος για τη συμφορά. Και είπε στον άγγελο: “Αρκετά, απόσυρε το χέρι σου”.» «Ο Θεός είναι κριτής δίκαιος, και ισχυρός, και μακρόθυμος.» «Σύμφωνα με το μέγεθος της οργής του δεν θα ζητήσει ευθύνες.» «Θυμήσου τους οικτιρμούς σου, Κύριε.» —«Πόσο μεγάλο είναι το πλήθος της αγαθότητάς σου, Κύριε. Από το έλεός σου, Κύριε, είναι γεμάτη η γη.» «Ανθρώπους και κτήνη θα σώσεις, Κύριε· πόσο πλήθυνας το έλεός σου.» «Εσύ, Κύριε, είσαι αγαθός, και επιεικής, και πολυέλεος σε όλους. Εσύ, Κύριε και Θεέ μου, είσαι οικτίρμων και ελεήμων.» «Οικτίρμων και ελεήμων είναι ο Κύριος· μακρόθυμος.» «Ελεήμων και οικτίρμων είναι ο Κύριος, τροφή έδωσε στους....» «Ποιος Θεός είναι σαν κι εσένα, που συγχωρείς τις αδικίες, και παραβλέπεις τις ασέβειες στο υπόλοιπο της κληρονομιάς του; Δεν διατήρησε την οργή του για τιμωρία, διότι επιθυμεί το έλεος. Αυτός θα επιστρέψει, και θα μας σπλαχνιστεί. Θα καταποντίσει τις αμαρτίες μας, και θα απορριφθούν στα βάθη της θάλασσας.» «Ο Κύριος είναι μακρόθυμος, και μεγάλη είναι η ισχύς του.» «Εγώ σας έπλασα, και εγώ θα συγχωρήσω. Και εγώ θα σας αναλάβω, και θα σας σώσω.» «

ΚΑΘΙΣΜΑ ΤΕΤΑΡΤΟ. Ψαλμός κδ'. Ψαλμός του Δαβίδ. Περιεκτικός για καθέναν που καταφεύγει στον Θεό και μπορεί να λέει: «Προς εσένα, Κύριε, ύψωσα την ψυχή μου» μακριά από τα γήινα· «ο Θεός μου. Σε εσένα έχω ελπίσει· ας μη ντροπιαστώ» ούτε στον παρόντα αιώνα ούτε στον μέλλοντα, «ούτε ας με περιγελάσουν οι εχθροί μου» ενώ είμαι υποδουλωμένος στην αμαρτία. «Διότι όλοι όσοι σε υπομένουν», δηλαδή σε προσδοκούν, «δεν πρόκειται να ντροπιαστούν», ούτε και εγώ ο ίδιος. «Ας ντροπιαστούν όσοι παρανομούν μάταια», δηλαδή άσκοπα και χωρίς καμία αιτία. Για να μην ντροπιαστώ λοιπόν κι εγώ, «τις οδούς σου, Κύριε, γνώρισέ μου και τα μονοπάτια σου δίδαξέ με», στα οποία δεν υπάρχει αγκάθι αμαρτίας ούτε λίθος προσκόμματος. «Οδήγησέ με στην αλήθεια σου και δίδαξέ με» τα θελήματά σου, «διότι εσύ είσαι ο Θεός ο σωτήρας μου, και εσένα υπέμεινα», δηλαδή σε προσκαρτέρησα «όλη την ημέρα» της ζωής μου. Και «θυμήσου μεν τους οικτιρμούς σου, Κύριε, και τα ελέη σου» τα αιώνια, «τις αμαρτίες όμως της νεότητάς μου και της άγνοιάς μου μην τις θυμηθείς· σύμφωνα με το έλεός σου να με θυμηθείς» μάλλον «εσύ, ένεκα της αγαθότητάς σου, Κύριε. Αγαθός και ευθύς είναι ο Κύριος, δίνοντας τον νόμο σε όσους αμαρτάνουν στην» οδό «του βίου.