Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 25:10

Εύχεται να βρεθεί εκτός της κολάσεως η οποία επιφυλάσσεται στους Ιουδαίους. Στα χέρια των οποίων υπάρχουν ανομίες, και η δεξιά τους γέμισε από δώρα. Είτε διότι και οι ίδιοι διαστρέφουν το δίκαιο με δώρα, είτε διότι με δώρα εξαγόρασαν τον προδότη· είτε επειδή άρπαζαν με ανομία· για τον λόγο αυτόν γέμιζαν τη δεξιά τους με δώρα.

Διότι δεν επιτρέπεται να αμφιβάλλουμε ότι οποιοσδήποτε από εκείνους που συγκαταλέγονται στους αγιασμένους, έχοντας την αρετή σαν κάποιο σπίτι, αν τυχόν απομακρυνθεί από τον αγιασμό, θα καταστραφεί μαζί με τους άλλους και θα υποβληθεί στις ίδιες τιμωρίες που επιβάλλονται σε εκείνους οι οποίοι έχουν νοσήσει με την ασελγή και αθεράπευτη ζωή. Γι' αυτόν τον λόγο και ο θεσπέσιος Ψαλμωδός μας λέει: «Μην καταστρέψεις την ψυχή μου μαζί με τους ασεβείς, και τη ζωή μου μαζί με ανθρώπους αιμάτων, στα χέρια των οποίων βρίσκονται οι ανομίες». Πρόσεξε λοιπόν ότι λέει: «Δεν θα βγείτε από την πόρτα του σπιτιού σας μέχρι το πρωί». Διότι η Ιερή Γραφή παρομοιάζει με νύχτα τον παρόντα αιώνα, ενώ με ημέρα που αναμένεται να έρθει, τον μέλλοντα αιώνα. Και γι' αυτό ο μακάριος Παύλος, βλέποντας τον παρόντα αιώνα να φτάνει ήδη στο τέλος του, και τον μέλλοντα αιώνα να είναι πλέον κοντά, σχεδόν προ των πυλών, συμβούλευε λέγοντας: «Η νύχτα προχώρησε και η ημέρα πλησίασε. Ας αποθέσουμε λοιπόν τα έργα του σκότους και ας ενδυθούμε τα όπλα του φωτός, ώστε να περπατήσουμε με ευπρέπεια όπως κατά τη διάρκεια της ημέρας». Συνεπώς, το «μέχρι το πρωί» θα μπορούσε να υποδηλώνει όλη τη διάρκεια του βίου, δηλαδή μέχρι να φανερωθεί ο μέλλων καιρός. Και πώς θα μπορούσε να γίνει αυτό σε σχέση με εμάς; Διότι στο τέλος της ζωής του καθενός έχει σχεδόν ήδη εισέλθει ο μέλλων αιώνας.

«Και με τους ασεβείς Έλληνες», λέει, «και τους κακόπιστους», όσους διαλογίζονται κακά για τον Θεό. «Θα νιφθώ ανάμεσα στους αθώους». Αυτοί δε είναι όσοι δεν μόλυναν τα δεξιά τους χέρια με δώρα για κακούς σκοπούς και από αρπαγές. Αλλά στην πραγματικότητα είναι ο Χριστός· διότι αυτός είναι ο αθώος. «Και θα περικυκλώσω». Το νοερό (θυσιαστήριο), στο οποίο η ψυχή παρίσταται αδιάλειπτα κυκλώνοντάς το, δηλαδή προσκυνώντας το. «Για να ακούσω». Τον ύμνο των αγγέλων οι δίκαιοι τον έχουν ακατάπαυστα. «Και να διηγηθώ». Δοξάζοντας τον Θεό μέσω της μελέτης του νόμου και της αγγελικής υμνωδίας. «Κύριε, αγάπησα». Της Εκκλησίας· εννοεί όμως και τον οίκο της σάρκας, στον οποίο η ψυχή κατοικεί με καθαρότητα. «Και τον τόπο». Της Σιών και της αναστάσεως· διότι αυτοί είναι τόποι (ή τόπος) δόξας, αφού ο Κύριος κατασκήνωσε σε αυτούς. «Μη με συναπολέσεις». Εννοεί με τους Ιουδαίους και τους Έλληνες και όσους δεν δέχτηκαν τη σφραγίδα του Χριστού· απεύχεται δε ο Χριστός και τους Ιουδαίους ως ασεβείς. «Και με άνδρες». Των οποίων τα χέρια είναι γεμάτα αίμα, κυρίως των Ιουδαίων, οι οποίοι σκότωσαν τον Κύριο της δόξης. «Στα χέρια των οποίων». [Διότι ούτε γι' αυτό δεν μετανόησαν, επειδή ακόμη και τώρα δεν παύουν να χλευάζουν τον Χριστό· γι' αυτό μέχρι τη συντέλεια έχουν την ανομία στα χέρια τους]. «Η δεξιά τους». Διότι γέμισαν τα δεξιά τους χέρια με αργύρια και τα έδωσαν στον Ιούδα και στους στρατιώτες.

Άλλοι πάλι είχαν χέρια γεμάτα ανομία, και κατηγορώντας τους έλεγε πάλι: «Στα χέρια τους υπάρχουν ανομίες, και το δεξί τους χέρι γέμισε με δώρα»· αυτός όμως είχε χέρια που δεν είχαν εξασκηθεί σε τίποτε άλλο παρά να υψώνονται προς τον ουρανό· γι' αυτό και για αυτά έλεγε: «Η ανύψωση των χεριών μου θυσία εσπερινή». Και το ίδιο αυτό πάλι μπορεί κανείς να διαπιστώσει σχετικά με την καρδιά· διότι των άλλων η καρδιά ήταν μάταιη, ενώ η δική του αληθινή· γι' αυτό και για εκείνους λέει: «Η καρδιά τους είναι μάταιη»· ενώ για τη δική του: «Ανέβλυσε η καρδιά μου λόγο αγαθό». Και το ίδιο ακριβώς θα μπορούσε να δει κανείς και ως προς την ακοή· διότι οι μεν είχαν ακοή θηρίων, αμείλικτη και ανηλεή, και κατακρίνοντάς τους έλεγε τα εξής: «Σαν την κουφή ασπίδα που βουλώνει τα αυτιά της»· ενώ η δική του ακοή ήταν δοχείο των θείων ρημάτων. Και τούτο πάλι το φανέρωσε λέγοντας: «Θα κλίνω το αυτί μου σε παραβολή, θα φανερώσω με το ψαλτήρι το πρόβλημά μου».