Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 25:6

Και προς αυτόν ας πει ο Σωτήρας: Έκτεινε το χέρι σου, καθώς λέγει ο Απόστολος: «Θέλω να προσεύχονται οι άνδρες, υψώνοντας σε κάθε τόπο όσια χέρια». Αφού δε οι λόγοι μας προχώρησαν επαρκώς, ας εγερθούμε και εμείς και ας εκτείνουμε τα χέρια μας, και όχι μόνο κατά την ημέρα, αλλά και κατά τη νύχτα: «Τις νύχτες υψώστε τα χέρια σας προς τα άγια, και ευλογείτε τον Κύριο». Και ας απλώσουμε χέρια όσια, αφού νιφτούμε με αθωότητα, ώστε, επικαλούμενοι τον Θεό των συμπάντων, να απολαύσουμε τη δική Του βοήθεια, την εν Χριστώ Ιησού τον Κύριό μας, δια του οποίου ανήκει στον Θεό η δόξα, μαζί με το Άγιο Πνεύμα, νυν και αεί και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

Δεν παρακάθησα σε συνέδριο ματαιότητας. Σαφώς, ενώπιον Εκείνου που γνωρίζει να ερευνά τις καρδιές, αποκηρύσσει το συνέδριο των παρανομώτατων αρχόντων του ιουδαϊκού έθνους. Θα νίψω τα χέρια μου ανάμεσα στους αθώους. Θα είμαι καθαρός, λέει, από τις μιαιφόνες πράξεις τους. Και θα κυκλώσω το θυσιαστήριό σου, Κύριε. Σαφώς μέσα από αυτά τα λόγια ανακηρύσσει τη λογική λατρεία.

Θα ευφρανθεί ο δίκαιος, όταν δει την εκδίκηση. Οι δίκαιοι, λέγει, βλέποντας τους αλιτήριους δαίμονες να εξολοθρεύονται κατά τον καιρό της δικαιοκρισίας, θα ευφρανθούν για τη δίκαιη κρίση του Θεού, επειδή ακριβώς οι ίδιοι βρέθηκαν αθώοι και απαλλάχθηκαν από την τιμωρία του θανάτου. Διότι το «θα νίψει» πρέπει να εκληφθεί ότι αναφέρεται στον αθώο, σύμφωνα με το: «Θα νίψω τα χέρια μου μαζί με τους αθώους». Άρα υπάρχει Θεός που τους κρίνει πάνω στη γη.

Αντίθετα, εκείνη τη νηστεία που γίνεται με ραθυμία και αμέλεια, τον τρόπο της τον αποδοκιμάζει. Και λέμε ότι αγιοπρεπής νηστεία είναι αυτή που επιτελείται με καθαρή συνείδηση. αυτήν που θα έκανε κάποιος έχοντας προηγουμένως απομακρυνθεί σθεναρά από τους τρόπους της φαυλότητας, και έχοντας αποβάλει κάθε κηλίδα από τη διάνοιά του, και έχοντας αποκαθάρει τους ρύπους της φιλοσαρκίας, και έχοντας νίψει τα χέρια του με αθωότητα, σύμφωνα με το γεγραμμένο· και με μια λέξη, έχοντας αναδειχθεί εργάτης κάθε αγαθοεργίας. Εκείνη όμως που δεν είναι τέτοια, αλλά πλανεμένη κατά κάποιον τρόπο, και που ενώ έχει τη μορφή νηστείας, δεν διαθέτει απολύτως τίποτα από όσα της αρμόζουν, προκαλεί τον γέλωτα και ασχημονεί. Διότι εκείνοι που αδιαφόρησαν παντελώς στο να είναι χρηστοί και αγαθοί, και δεν κατόρθωσαν προηγουμένως κανένα από τα άριστα κατορθώματα της αρετής, και έπειτα επιτηδεύονται την ανώφελη και άσκοπη αποχή από την τροφή σαν να είναι κάτι σπουδαίο και πολύτιμο ενώπιον του Θεού, αυτοί πυγμαχούν μάταια και χτυπούν τον αέρα· διότι ο κόπος τους δεν έχει μισθό, επειδή είναι και απαράδεκτος στον Θεό. «Γιατί λοιπόν μου νηστεύετε», λέει, «ώστε μέσα σε μία ημέρα να ακουστεί η κραυγή της φωνής σας;» Και με τον όρο «κραυγή» εννοεί είτε την προσευχή που γίνεται μαζί με την ανώφελη νηστεία, είτε την κραυγή που προέρχεται από την ίδια την πράξη.

Διότι αυτό νομίζω πως είπε και ο προφήτης Ησαΐας: «Από τη νύχτα ορθρίζει το πνεύμα μου προς εσένα, Θεέ, διότι τα προστάγματά σου είναι φως πάνω στη γη.» Το ότι, λοιπόν, σηκώθηκε νωρίς το πρωί ο Μωυσής σημαίνει κάτι τέτοιο. Αλλά για να ακολουθήσουμε τη σειρά του νοήματος, θα προχωρήσουμε τώρα στην τάξη του ζητουμένου. Στήνει το θυσιαστήριο όχι πάνω στο όρος, αλλά κάτω από το όρος, πράγμα που δείχνει την ακόμη ταπεινή διάνοια όσων υπολείπονται της τελειότητας, οι οποίοι δεν μπορούν ακόμη να αναβούν, σαν σε όρος, στο αποκορύφωμα των τέλειων παραγγελμάτων, αλλά βρίσκονται κοντά σε αυτά· ωστόσο βρίσκονται σε χαμηλότερο επίπεδο, πλησιάζοντας τον Θεό όχι πάνω στο όρος, αλλά κάτω από το όρος. Έπειτα, θεώρησε ότι έπρεπε να τοποθετηθούν δώδεκα λίθοι γύρω από το θυσιαστήριο, για τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ· για να μάθουμε και μέσα από αυτό ότι οφείλουμε πάντοτε να παραμένουμε προσηλωμένοι στον Θεό, χωρίς σε καμία περίπτωση να εκπίπτουμε στην άσωτη αμαρτία. Πράγμα που, αναγγέλλοντάς το με μεγαλύτερη σαφήνεια σε εμάς ο Ψαλμωδός, έλεγε: «Και θα κυκλώσω το θυσιαστήριό σου, Κύριε.» Και μετά από αυτό πάλι: «Εξαπέστειλε», λέει, «τους νεανίσκους από τους γιους του Ισραήλ, και ανέφεραν ολοκαυτώματα, και προσέφεραν θυσία σωτηρίου στον Θεό μοσχάρια.» Θα πούμε, λοιπόν, ότι δεν είναι έργο μιας οκνηρής ή με άλλο τρόπο ασθενούς διάνοιας το να μπορεί να αναφέρει θυσίες στον Θεό, αλλά έργο ενός νεανικού και γενναίου φρονήματος.

«Και απέστειλε τους νεανίσκους των υιών του Ισραήλ, οι οποίοι προσέφεραν, λέει, ολοκαυτώματα και θυσίασαν σωτήρια θυσία στον Θεό, μοσχάρια.» Το θυσιαστήριο, λοιπόν, αποτελεί ξεκάθαρα τύπο της Εκκλησίας του Χριστού, η οποία βρίσκεται σαν να λέμε πάνω σε όρος. Διότι λέμε ότι σε ύψος, όπως σε όρος, βρίσκεται η άλλη, η μητρόπολη των πρωτοτόκων, της οποίας τεχνίτης και δημιουργός είναι ο Θεός. Απεικονίζει, επομένως, το θυσιαστήριο σε εμάς την Εκκλησία. Γύρω από αυτό, μάλιστα, με πολλή σοφία στο πλαίσιο της θείας οικονομίας, τοποθετεί ο Μωυσής τους δώδεκα λίθους για τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ, σχεδόν προτρέποντας προκαταβολικά με αυτόν τον τρόπο όσους κατάγονται εξ αίματος από τον Ισραήλ, ότι ο πιο κατάλληλος χώρος για αυτούς είναι η Εκκλησία του Χριστού. Και ίσως χρειαστεί να αναφωνήσουν δυνατά: «Θα περικυκλώσω το θυσιαστήριό σου, Κύριε, για να ακούσω φωνή αινέσεως.» Το ότι, μάλιστα, ο Πατέρας απέστειλε τον Υιό ως Σωτήρα και Λυτρωτή κυρίως σε αυτούς και πριν από όλους τους άλλους, το αποσαφηνίζει ο Ίδιος λέγοντας: «Δεν απεστάλην, παρά μόνο για τα χαμένα πρόβατα του οίκου του Ισραήλ.» Επειδή όμως, αφού γλίστρησαν σε αλλόκοτες παραφροσύνες, συμπεριφέρθηκαν με ασέβεια απέναντί Του, ο Χριστός στράφηκε αναγκαστικά προς τα έθνη. Το γεγονός, λοιπόν, ότι ο πιο ταιριαστός χώρος γι' αυτούς ήταν, όπως μόλις είπα, το θυσιαστήριο του Χριστού, το προεσήμανε ο Μωυσής τοποθετώντας γύρω του τους δώδεκα λίθους, που αντιστοιχούσαν στις δώδεκα φυλές του Ισραήλ.

Κατανοείς λοιπόν ότι προπορεύονται και τιμώνται πάρα πολύ εκείνοι που προέρχονται από την ελεύθερη γυναίκα, ενώ ακολουθούν εκείνοι που προέρχονται από τις δούλες. Ή μήπως δεν είναι ξεκάθαρο αυτό, το οποίο και ο ίδιος ο θεσπέσιος Παύλος μας γράφει; «Διότι όταν», λέει, «εισέλθει το πλήρωμα των εθνών, τότε όλος ο Ισραήλ θα σωθεί.» ΠΑΛΛΑΔΙΟΣ: Ορθά μίλησες, διότι η παρατήρηση είναι πολύ λεπτή. ΚΥΡΙΛΛΟΣ: Και βέβαια ότι το πράγμα δεν είναι ψευδές, θα το διαπιστώσεις πάρα πολύ εύκολα. Διότι ο λόγος μάς το επιβεβαιώνει αμέσως και από άλλες έννοιες. Επειδή ο Θεός καθόριζε τυπολογικά ότι έπρεπε να γίνονται με την πρέπουσα τάξη και οι αναχωρήσεις, αλλά και οι εγκαταστάσεις, δηλαδή οι στρατοπεδεύσεις των υιών του Ισραήλ, και έχει προστάξει ρητά να κινούνται κυκλικά γύρω από τη σκηνή, σύμφωνα με αυτό που νομίζω ότι ψάλλεται τόσο ωραία από τον μακάριο Δαβίδ: «Και θα κυκλώσω το θυσιαστήριό σου, Κύριε, για να ακούσω τη φωνή της αινέσεώς σου», ή το «Περικύκλωσα και προσέφερα στη σκηνή του θυσία αλαλαγμού». Υποδηλώνεται όμως και κάτι άλλο από αυτό που είχε προσταχθεί να πράξουν τυπολογικά. Διότι πρέπει εμείς να μην απομακρυνόμαστε από τον Θεό, αλλά τρόπον τινά να στεκόμαστε κοντά και γύρω του, χωρίς να μεσολαβεί η αμαρτία, χωρίς να μας χωρίζει η κοσμική ηδονή, αλλά το ορθό φρόνημα της διάνοιας και η ετοιμότητα προς καθετί το θαυμαστό να μας συγκεντρώνει στην πνευματική ενότητα. Διότι αρμόζει πάρα πολύ σε όσους έχουν επιλέξει να ευδοκιμούν κατ' αυτόν τον τρόπο, το να οφείλουν να καρποφορούν.

Βλέπατε λοιπόν τον διάκονο να δίνει νερό για να νιφθεί ο ιερέας και οι πρεσβύτεροι που στέκονται γύρω από το θυσιαστήριο του Θεού. Δεν το έδινε βέβαια αυτό για σωματικό ρύπο· δεν πρόκειται γι’ αυτό. Διότι ούτε εισερχόμασταν εξαρχής στην Εκκλησία έχοντας σωματικό ρύπο. Αλλά το νίψιμο είναι σύμβολο του ότι πρέπει να είμαστε καθαροί από όλα τα αμαρτήματα και τα ανομήματα. Επειδή λοιπόν τα χέρια είναι σύμβολο της πράξεως, όταν τα νίπτουμε, φανερώνουμε συμβολικά την καθαρότητα και το άμωμο των πράξεών μας. Δεν άκουσες τον μακάριο Δαβίδ να σε μυσταγωγεί σε αυτό ακριβώς και να λέει: «Θα νίψω μέσα σε αθωότητα τα χέρια μου και θα κυκλώσω το θυσιαστήριό σου, Κύριε»; Επομένως, το να νίπτει κανείς τα χέρια του σημαίνει να είναι ανεύθυνος αμαρτημάτων.

Θα νίψω τα χέρια μου ανάμεσα στους αθώους, και θα κυκλώσω το θυσιαστήριό σου, Κύριε, για να ακούσω φωνή αινέσεως και να διηγηθώ όλα τα θαυμάσιά σου. Κύριε, αγάπησα την ευπρέπεια του οίκου σου και τον τόπο του σκηνώματος της δόξας σου. Κυκλώνοντας το θυσιαστήριό σου, ανέπεμπα ύμνους αντί για θυσίες, και έκανα τη φωνή μου να ακούγεται σε όσους πλησίαζαν, ώστε όλοι να ακούν τη φωνή μου να αινεί εσένα, τον Θεό, και να διηγείται όλα τα θαυμάσιά σου. Διότι, στους ύμνους προς εσένα, συμπεριλάμβανα τις θαυμαστές σου πράξεις, τις οποίες έδειξες στους προπάτορές μας. Και όχι μόνο κύκλωνα το θυσιαστήριό σου, αλλά αγάπησα και ολόκληρο τον οίκο σου, Κύριε· και μάλιστα την ευπρέπειά του, η οποία γίνεται ορατή μέσα από τα ευσεβή δόγματα και τους λόγους, καθώς και στα θεόπνευστα αναγνώσματα. Ευπρέπεια δε του οίκου του Θεού είναι και η ευταξία εκείνων που συνέρχονται, καθώς και ο άμεμπτος βίος, η κοσμιότητα του πλήθους και η ομοφροσύνη των συναθροιζομένων. Αλλά επειδή ακόμη και το ίδιο το έδαφος, λόγω της υπερβολικής αγάπης προς τον Θεό, καθίσταται αγαπητό στις φιλόθεες ψυχές, όντας κάτι το διαφορετικό από την ευπρέπεια του οίκου του Θεού που ερμηνεύσαμε παραπάνω, εύλογα προσθέτει: «Και τον τόπο του σκηνώματος της δόξας σου».

Αυτές δε ήταν εκείνες που αναπέμπονταν μέσω της φωνής και της θεολογίας, των ύμνων και της ευχαριστίας. Στον προηγούμενο, λοιπόν, ψαλμό, αυτός που εκπαιδευόταν στα θεία διδασκόταν να λέει σε μέλλοντα χρόνο: «Θα νίψω τα χέρια μου ανάμεσα στους αθώους και θα κυκλώσω το θυσιαστήριό σου, Κύριε»· εδώ, όμως, καθώς έχει ήδη προχωρήσει και έχει επιτύχει με την προσευχή το αποτέλεσμα της επαγγελίας, προσθέτει λέγοντας: «Κύκλωσα και προσέφερα στη σκηνή του θυσία αλαλαγμού»· και ενώ στα προηγούμενα λεγόταν: «Για να ακούσω φωνή αινέσεως», εδώ αναφέρει: «Θα άσω και θα ψάλω στον Κύριο».

«Και με τους ασεβείς Έλληνες», λέει, «και τους κακόπιστους», όσους διαλογίζονται κακά για τον Θεό. «Θα νιφθώ ανάμεσα στους αθώους». Αυτοί δε είναι όσοι δεν μόλυναν τα δεξιά τους χέρια με δώρα για κακούς σκοπούς και από αρπαγές. Αλλά στην πραγματικότητα είναι ο Χριστός· διότι αυτός είναι ο αθώος. «Και θα περικυκλώσω». Το νοερό (θυσιαστήριο), στο οποίο η ψυχή παρίσταται αδιάλειπτα κυκλώνοντάς το, δηλαδή προσκυνώντας το. «Για να ακούσω». Τον ύμνο των αγγέλων οι δίκαιοι τον έχουν ακατάπαυστα. «Και να διηγηθώ». Δοξάζοντας τον Θεό μέσω της μελέτης του νόμου και της αγγελικής υμνωδίας. «Κύριε, αγάπησα». Της Εκκλησίας· εννοεί όμως και τον οίκο της σάρκας, στον οποίο η ψυχή κατοικεί με καθαρότητα. «Και τον τόπο». Της Σιών και της αναστάσεως· διότι αυτοί είναι τόποι (ή τόπος) δόξας, αφού ο Κύριος κατασκήνωσε σε αυτούς. «Μη με συναπολέσεις». Εννοεί με τους Ιουδαίους και τους Έλληνες και όσους δεν δέχτηκαν τη σφραγίδα του Χριστού· απεύχεται δε ο Χριστός και τους Ιουδαίους ως ασεβείς. «Και με άνδρες». Των οποίων τα χέρια είναι γεμάτα αίμα, κυρίως των Ιουδαίων, οι οποίοι σκότωσαν τον Κύριο της δόξης. «Στα χέρια των οποίων». [Διότι ούτε γι' αυτό δεν μετανόησαν, επειδή ακόμη και τώρα δεν παύουν να χλευάζουν τον Χριστό· γι' αυτό μέχρι τη συντέλεια έχουν την ανομία στα χέρια τους]. «Η δεξιά τους». Διότι γέμισαν τα δεξιά τους χέρια με αργύρια και τα έδωσαν στον Ιούδα και στους στρατιώτες.

Του Χρυσοστόμου και του Ολυμπιοδώρου. Ήταν συνήθεια στους παλαιούς να καθαρίζουν με λουτρά τους μολυσμούς· και αυτό επίσης ήταν παλαιό έθος, όταν ήθελαν να δείξουν ότι δεν συμμετείχαν σε μια αμαρτία, ένιπταν τα χέρια τους λέγοντας: Είμαι αθώος από αυτό το πράγμα. Όπως ακριβώς έπραξε και ο Πιλάτος στην περίπτωση του Σωτήρος· και όπως έψαλλε ο Δαβίδ: «Θα νίψω εν αθωότητι τα χέρια μου». Αυτό, λοιπόν, λέγει, ότι: Όσο και αν είμαι καθαρός, αυτοί οι αυστηροί έλεγχοι και οι τιμωρίες που μου επιβλήθηκαν, εξαιτίας της προκαταλήψεως, με αποδεικνύουν ρυπαρό και ακάθαρτο· ώστε ακόμη και αυτός που αγγίζει τα ενδύματά μου να νομίζει ότι μολύνεται, επειδή ο καθένας υποθέτει ότι τα πάσχω αυτά εξαιτίας του πλήθους των αμαρτιών μου. Και τα λέγει αυτά επειδή οι φίλοι του προβάλλουν όσα του συνέβησαν ως απόδειξη του ότι είναι αμαρτωλός. Αυτό δε που λέγει έχει την εξής έννοια: Έχω καταστεί υπόδειγμα ασεβείας για όλους· γιατί, λοιπόν, δεν πέθανα; Διότι ο πονηρός θα έπρεπε να απομακρυνθεί από τη μέση, ώστε να μην αποτελεί δάσκαλο για τους άλλους. Ακόμη και αν γίνω καθαρότερος από τον ήλιο, φέρω κηλίδα, και μάλιστα όχι την τυχούσα. Αλλά και αυτοί που βρίσκονταν τόσο κοντά μου, όσο η στολή στο σώμα, ακόμη και αυτοί με μίσησαν, όχι εξαιτίας της τιμωρίας μου, αλλά ως εναγή και μιαρό, ως ακάθαρτο, έτσι με αποστράφηκαν.

Και εμείς λοιπόν παρακαλούμε: Συμφιλιωθείτε με τον Θεό, και πες τα εξής, ω παρθένε: Θα νίψω τα χέρια μου με αθωότητα και θα κυκλώσω το θυσιαστήριό σου, Κύριε, διότι ανόρθωσες την πεσμένη, ζωοποίησες τη νεκρωμένη, λάμπρυνες τη μολυσμένη, ανέσυρες με το άγκιστρο της ευσέβειας αυτήν που ήταν βυθισμένη στην αμαρτία, έκανες δική σου την πλανημένη, εξαγόρασες την αιχμάλωτη, δεν εκδικήθηκες αυτήν που σε ύβρισε, ανακάλεσες αυτήν που δραπέτευσε, ξέπλυνες την αιματοβαμμένη, απέσπασας αυτήν που είχε αιχμαλωτιστεί από την ηδονή, έκανες πολίτιδα του ουρανού αυτήν που ήταν άξια για τα τάρταρα, την ελευθέρωσες από τη γέεννα, τη λύτρωσες από τη ρομφαία, την έλυσες από τα δεσμά, την αξίωσες της αιώνιας ζωής, την άρπαξες από τον κίνδυνο, καταντρόπιασες τον διάβολο, διέρρηξες το χειρόγραφο. Ω γεωργέ των αγαθών δακρύων, τι είναι πιο λαμπρό από αυτά τα θαύματα;

Γι' αυτό: «Εμίσησα εκκλησία», δηλαδή συνάθροιση «πονηρευομένων και μαζί με ασεβείς δεν θα καθίσω», αλλά: «Θα νίψω τα χέρια μου ανάμεσα σε αθώους» πρώτα και θα καθαριστώ και έπειτα έτσι «θα κυκλώσω το θυσιαστήριό σου για να ακούσω τη φωνή της αινέσεώς σου». Διότι πρέπει αυτοί που παραστέκονται στο θυσιαστήριο να έχουν αθώα τα χέρια τους και, όσο είναι εφικτό, καθαρή την καρδιά, και με χείλη αγνά να μεταδίδουν τα θαυμάσια του Θεού. «Κύριε, αγάπησα την ευπρέπεια του οίκου σου», του αισθητού καθώς και του νοητού, στους οποίους εσύ ευαρεστείσαι να κατοικείς, εξαιτίας της ευπρέπειας. «Μην καταστρέψεις μαζί με τους ασεβείς την ψυχή μου, και μαζί με άνδρες αιμάτων τη ζωή μου, στα χέρια των οποίων υπάρχουν ανομίες, και η δεξιά τους γέμισε από δώρα». Με αυτούς δεν επέλεξα να καθίσω, αλλά απέφυγα τη συνάθροισή τους, ώστε να μην χαθώ μαζί τους. «Εγώ όμως πορεύθηκα με ακακία, λύτρωσέ με, Κύριε, και ελέησέ με». «Το πόδι μου στάθηκε σε ευθύτητα» στα δικά σου προστάγματα, και από εδώ και στο εξής λοιπόν «στις εκκλησίες θα σε ευλογήσω, Κύριε», δηλαδή, στις συναθροίσεις θα σε κηρύξω και θα σε μεγαλύνω, Κύριε.

Διότι, εάν κάποιος απέχει από την πόση του δυνατού κρασιού και δεν τρώει καθόλου όλη την ημέρα, αλλά βράζει από θυμό εναντίον του πλησίον, παρόμοια με τη φουρτουνιασμένη θάλασσα, και χτυπά με τις γροθιές του τον ταπεινό, ή αντί να φάει άρτο προτιμά να καταβροχθίζει τον υποταγμένο λαό και δεν λύνει τα δεσμά των άδικων συναλλαγών, τότε ασκεί τη νηστεία χωρίς κανένα όφελος. Διότι αληθινός νηστευτής είναι αυτός που κυριαρχεί στον θυμό του, που δεν κάνει κακό στον πλησίον και δεν ανέχεται κατηγορία εναντίον των οικείων του. Επιπλέον, είναι αυτός που μοιράζει τον άρτο του στους πεινασμένους, που βάζει στο σπίτι του τους αστέγους και ντύνει τους γυμνούς, που πλένει τα χέρια του μαζί με τους αθώους, λούζει το πρόσωπό του με δάκρυα και αλείφει το κεφάλι του σαν με λάδι με την πράξη των καλών έργων, και προκόβει με αυτόν τον τρόπο μέσω μιας άριστης προόδου προς τη μίμηση του Δημιουργού, ο Οποίος ανατέλλει τον ήλιο για όλους και ποτίζει με τις άνωθεν βροχές όλη την έκταση που διατρέχει ο ήλιος με το άρμα του, χωρίς να αφήνει τα τέλματα αφώτιστα ούτε την άνυδρη γη χωρίς βροχή.

Αφού απέφυγες τον ρύπο του βίου, ενδύθηκες την αγνεία και, όπως ψάλλει ο μέγας Δαβίδ εν πνεύματι, έπλυνες τα χέρια σου ως αθώος, θεόφρον, θέλοντας να κυκλώσεις το θυσιαστήριο το σεβαστό σε όλους, στο οποίο, πάτερ, θυσιάζοντας αμέμπτως τον Αμνό του Θεού αναδείχθηκες σε όλη τη γη, ως άλλος Ααρών, όχι πλένοντας τη στολή, αλλά εξαλείφοντας τις συμφορές του πιστότατου λαού σου· γι' αυτό σπεύσε και πρόφθασε, σώσε μας με τις πρεσβείες σου, μέγα μύστα της χάριτος του Θεού.