Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 25:7

«Και απέστειλε τους νεανίσκους των υιών του Ισραήλ, οι οποίοι προσέφεραν, λέει, ολοκαυτώματα και θυσίασαν σωτήρια θυσία στον Θεό, μοσχάρια.» Το θυσιαστήριο, λοιπόν, αποτελεί ξεκάθαρα τύπο της Εκκλησίας του Χριστού, η οποία βρίσκεται σαν να λέμε πάνω σε όρος. Διότι λέμε ότι σε ύψος, όπως σε όρος, βρίσκεται η άλλη, η μητρόπολη των πρωτοτόκων, της οποίας τεχνίτης και δημιουργός είναι ο Θεός. Απεικονίζει, επομένως, το θυσιαστήριο σε εμάς την Εκκλησία. Γύρω από αυτό, μάλιστα, με πολλή σοφία στο πλαίσιο της θείας οικονομίας, τοποθετεί ο Μωυσής τους δώδεκα λίθους για τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ, σχεδόν προτρέποντας προκαταβολικά με αυτόν τον τρόπο όσους κατάγονται εξ αίματος από τον Ισραήλ, ότι ο πιο κατάλληλος χώρος για αυτούς είναι η Εκκλησία του Χριστού. Και ίσως χρειαστεί να αναφωνήσουν δυνατά: «Θα περικυκλώσω το θυσιαστήριό σου, Κύριε, για να ακούσω φωνή αινέσεως.» Το ότι, μάλιστα, ο Πατέρας απέστειλε τον Υιό ως Σωτήρα και Λυτρωτή κυρίως σε αυτούς και πριν από όλους τους άλλους, το αποσαφηνίζει ο Ίδιος λέγοντας: «Δεν απεστάλην, παρά μόνο για τα χαμένα πρόβατα του οίκου του Ισραήλ.» Επειδή όμως, αφού γλίστρησαν σε αλλόκοτες παραφροσύνες, συμπεριφέρθηκαν με ασέβεια απέναντί Του, ο Χριστός στράφηκε αναγκαστικά προς τα έθνη. Το γεγονός, λοιπόν, ότι ο πιο ταιριαστός χώρος γι' αυτούς ήταν, όπως μόλις είπα, το θυσιαστήριο του Χριστού, το προεσήμανε ο Μωυσής τοποθετώντας γύρω του τους δώδεκα λίθους, που αντιστοιχούσαν στις δώδεκα φυλές του Ισραήλ.

Κατανοείς λοιπόν ότι προπορεύονται και τιμώνται πάρα πολύ εκείνοι που προέρχονται από την ελεύθερη γυναίκα, ενώ ακολουθούν εκείνοι που προέρχονται από τις δούλες. Ή μήπως δεν είναι ξεκάθαρο αυτό, το οποίο και ο ίδιος ο θεσπέσιος Παύλος μας γράφει; «Διότι όταν», λέει, «εισέλθει το πλήρωμα των εθνών, τότε όλος ο Ισραήλ θα σωθεί.» ΠΑΛΛΑΔΙΟΣ: Ορθά μίλησες, διότι η παρατήρηση είναι πολύ λεπτή. ΚΥΡΙΛΛΟΣ: Και βέβαια ότι το πράγμα δεν είναι ψευδές, θα το διαπιστώσεις πάρα πολύ εύκολα. Διότι ο λόγος μάς το επιβεβαιώνει αμέσως και από άλλες έννοιες. Επειδή ο Θεός καθόριζε τυπολογικά ότι έπρεπε να γίνονται με την πρέπουσα τάξη και οι αναχωρήσεις, αλλά και οι εγκαταστάσεις, δηλαδή οι στρατοπεδεύσεις των υιών του Ισραήλ, και έχει προστάξει ρητά να κινούνται κυκλικά γύρω από τη σκηνή, σύμφωνα με αυτό που νομίζω ότι ψάλλεται τόσο ωραία από τον μακάριο Δαβίδ: «Και θα κυκλώσω το θυσιαστήριό σου, Κύριε, για να ακούσω τη φωνή της αινέσεώς σου», ή το «Περικύκλωσα και προσέφερα στη σκηνή του θυσία αλαλαγμού». Υποδηλώνεται όμως και κάτι άλλο από αυτό που είχε προσταχθεί να πράξουν τυπολογικά. Διότι πρέπει εμείς να μην απομακρυνόμαστε από τον Θεό, αλλά τρόπον τινά να στεκόμαστε κοντά και γύρω του, χωρίς να μεσολαβεί η αμαρτία, χωρίς να μας χωρίζει η κοσμική ηδονή, αλλά το ορθό φρόνημα της διάνοιας και η ετοιμότητα προς καθετί το θαυμαστό να μας συγκεντρώνει στην πνευματική ενότητα. Διότι αρμόζει πάρα πολύ σε όσους έχουν επιλέξει να ευδοκιμούν κατ' αυτόν τον τρόπο, το να οφείλουν να καρποφορούν.

Αυτές δε ήταν εκείνες που αναπέμπονταν μέσω της φωνής και της θεολογίας, των ύμνων και της ευχαριστίας. Στον προηγούμενο, λοιπόν, ψαλμό, αυτός που εκπαιδευόταν στα θεία διδασκόταν να λέει σε μέλλοντα χρόνο: «Θα νίψω τα χέρια μου ανάμεσα στους αθώους και θα κυκλώσω το θυσιαστήριό σου, Κύριε»· εδώ, όμως, καθώς έχει ήδη προχωρήσει και έχει επιτύχει με την προσευχή το αποτέλεσμα της επαγγελίας, προσθέτει λέγοντας: «Κύκλωσα και προσέφερα στη σκηνή του θυσία αλαλαγμού»· και ενώ στα προηγούμενα λεγόταν: «Για να ακούσω φωνή αινέσεως», εδώ αναφέρει: «Θα άσω και θα ψάλω στον Κύριο».

«Και με τους ασεβείς Έλληνες», λέει, «και τους κακόπιστους», όσους διαλογίζονται κακά για τον Θεό. «Θα νιφθώ ανάμεσα στους αθώους». Αυτοί δε είναι όσοι δεν μόλυναν τα δεξιά τους χέρια με δώρα για κακούς σκοπούς και από αρπαγές. Αλλά στην πραγματικότητα είναι ο Χριστός· διότι αυτός είναι ο αθώος. «Και θα περικυκλώσω». Το νοερό (θυσιαστήριο), στο οποίο η ψυχή παρίσταται αδιάλειπτα κυκλώνοντάς το, δηλαδή προσκυνώντας το. «Για να ακούσω». Τον ύμνο των αγγέλων οι δίκαιοι τον έχουν ακατάπαυστα. «Και να διηγηθώ». Δοξάζοντας τον Θεό μέσω της μελέτης του νόμου και της αγγελικής υμνωδίας. «Κύριε, αγάπησα». Της Εκκλησίας· εννοεί όμως και τον οίκο της σάρκας, στον οποίο η ψυχή κατοικεί με καθαρότητα. «Και τον τόπο». Της Σιών και της αναστάσεως· διότι αυτοί είναι τόποι (ή τόπος) δόξας, αφού ο Κύριος κατασκήνωσε σε αυτούς. «Μη με συναπολέσεις». Εννοεί με τους Ιουδαίους και τους Έλληνες και όσους δεν δέχτηκαν τη σφραγίδα του Χριστού· απεύχεται δε ο Χριστός και τους Ιουδαίους ως ασεβείς. «Και με άνδρες». Των οποίων τα χέρια είναι γεμάτα αίμα, κυρίως των Ιουδαίων, οι οποίοι σκότωσαν τον Κύριο της δόξης. «Στα χέρια των οποίων». [Διότι ούτε γι' αυτό δεν μετανόησαν, επειδή ακόμη και τώρα δεν παύουν να χλευάζουν τον Χριστό· γι' αυτό μέχρι τη συντέλεια έχουν την ανομία στα χέρια τους]. «Η δεξιά τους». Διότι γέμισαν τα δεξιά τους χέρια με αργύρια και τα έδωσαν στον Ιούδα και στους στρατιώτες.

Γι' αυτό: «Εμίσησα εκκλησία», δηλαδή συνάθροιση «πονηρευομένων και μαζί με ασεβείς δεν θα καθίσω», αλλά: «Θα νίψω τα χέρια μου ανάμεσα σε αθώους» πρώτα και θα καθαριστώ και έπειτα έτσι «θα κυκλώσω το θυσιαστήριό σου για να ακούσω τη φωνή της αινέσεώς σου». Διότι πρέπει αυτοί που παραστέκονται στο θυσιαστήριο να έχουν αθώα τα χέρια τους και, όσο είναι εφικτό, καθαρή την καρδιά, και με χείλη αγνά να μεταδίδουν τα θαυμάσια του Θεού. «Κύριε, αγάπησα την ευπρέπεια του οίκου σου», του αισθητού καθώς και του νοητού, στους οποίους εσύ ευαρεστείσαι να κατοικείς, εξαιτίας της ευπρέπειας. «Μην καταστρέψεις μαζί με τους ασεβείς την ψυχή μου, και μαζί με άνδρες αιμάτων τη ζωή μου, στα χέρια των οποίων υπάρχουν ανομίες, και η δεξιά τους γέμισε από δώρα». Με αυτούς δεν επέλεξα να καθίσω, αλλά απέφυγα τη συνάθροισή τους, ώστε να μην χαθώ μαζί τους. «Εγώ όμως πορεύθηκα με ακακία, λύτρωσέ με, Κύριε, και ελέησέ με». «Το πόδι μου στάθηκε σε ευθύτητα» στα δικά σου προστάγματα, και από εδώ και στο εξής λοιπόν «στις εκκλησίες θα σε ευλογήσω, Κύριε», δηλαδή, στις συναθροίσεις θα σε κηρύξω και θα σε μεγαλύνω, Κύριε.