Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 26:4

Το να κατοικώ στον οίκο του Κυρίου. Διότι πράγματι το αίτημα αυτό είναι αγιοπρεπές και άξιο να παραχωρηθεί από τον Θεό. Το να ατενίζω την τερπνότητα του Κυρίου. Σε αυτήν, λέγει, εύχομαι να κατοικώ παντοτινά, στην οποία και επέτυχα τη σωτηρία.

Γι' αυτό και ο Σωτήρας λέει: «Όταν προσεύχεστε, (αναφέρει) μη βαττολογείτε, όπως οι εθνικοί· διότι νομίζουν ότι με την πολυλογία τους θα εισακουστούν. Μην γίνετε, λοιπόν, όμοιοί τους». Και το ρητό αναφέρει: «Από την πολυλογία δεν θα αποφύγεις την αμαρτία». Πρέπει, λοιπόν, να ζητούμε τη βασιλεία του Θεού και τη δικαιοσύνη, και όχι τα σωματικά και τα επίγεια. Γι' αυτό ο Ψαλμός λέει: «Ένα ζήτησα από τον Κύριο, αυτό θα επιζητήσω, το να κατοικώ στον οίκο του Κυρίου».

Ας ακούσουν δε και αυτές που υπόσχονται την παρθενία στον Κύριο, ότι ως παρθένες θα οδηγηθούν στον βασιλιά· παρθένες δε, είναι αυτές που βρίσκονται πλησίον της Εκκλησίας, αυτές που την ακολουθούν και δεν αποπλανώνται από την εκκλησιαστική ευταξία. Θα οδηγηθούν δε οι παρθένες με ευφροσύνη και αγαλλίαση, θα εισαχθούν στον ναό του βασιλιά. Όχι αυτές που με καταναγκασμό ανέλαβαν την παρθενία, ούτε αυτές που από λύπη ή από ανάγκη αποδέχθηκαν τον σεμνό βίο, αλλά αυτές που με ευφροσύνη και αγαλλίαση χαίρονται για ένα τέτοιο κατόρθωμα· αυτές θα οδηγηθούν στον βασιλιά και θα φερθούν όχι σε οποιονδήποτε τυχαίο τόπο, αλλά στον ναό του βασιλιά. Διότι τα ιερατικά σκεύη, τα οποία δεν μόλυνε η ανθρώπινη χρήση, θα εισαχθούν στα Άγια των Αγίων και θα έχουν το δικαίωμα της εισόδου στα άδυτα, όπου δεν πρόκειται να περπατήσουν βέβηλα πόδια. Το πόσο σπουδαίο είναι δε το να οδηγηθεί κανείς στον ναό του βασιλιά, το δείχνει ο Προφήτης, προσευχόμενος για τον εαυτό του και λέγοντας: Ένα πράγμα ζήτησα από τον Κύριο, και αυτό θα επιζητώ· το να κατοικώ στον οίκο του Κυρίου όλες τις ημέρες της ζωής μου, για να βλέπω την τερπνότητα του Κυρίου και να επισκέπτομαι τον ναό Του.

Εάν λοιπόν συμβεί να επιτύχουμε και αυτό, θα θεωρήσουμε άξιους κάθε επαίνου αυτούς που μας κάλεσαν σε αυτό, λέγοντας πάλι εκείνο: «Ευφράνθηκα με αυτούς που μου είπαν: Στον οίκο του Κυρίου θα πορευτούμε». Διότι το γεγονός αυτό θα μπορούσε εύλογα να θεωρηθεί καρπός της ύψιστης τέρψης για εμάς. Γι' αυτό, πάλι θα πούμε σύμφωνα με τον άγιο ψαλμωδό: «Ένα ζήτησα από τον Κύριο, και αυτό θα επιζητήσω: το να κατοικώ στον οίκο του Κυρίου όλες τις ημέρες της ζωής μου, το να θεωρώ την τερπνότητα του Κυρίου και να επισκέπτομαι τον άγιο ναό του». ΤΟΜΟΣ Α΄.

Αυτοί όμως θα διαπιστωνόταν ότι πλέκουν αυτό το πράγμα στα κεφάλια τους σαν ένα είδος στεφανιού, και μάλιστα το θεωρούν ως τρόπο ευημερίας. Γι' αυτόν τον λόγο λένε, πότε μεν: «Ευφράνθηκα για εκείνους που μου είπαν: Ας πορευτούμε στον οίκο του Κυρίου», πότε πάλι: «Ένα πράγμα ζήτησα από τον Κύριο, και αυτό θα επιζητώ.» Και ποιο είναι το αίτημα; Και ποια είναι αυτή η μία χάρη; «Το να κατοικώ, λέει, στον οίκο του Κυρίου όλες τις ημέρες της ζωής μου, για να αντικρίζω την τερπνότητα του Κυρίου, και να επισκέπτομαι τον άγιο ναό του.» Ακούς πώς αναφέρει ότι συγκαταλέγεται στην τάξη μιας λαμπρής και εξαιρετικής χάρης το να κατοικεί κανείς στον οίκο του Θεού και να διατρίβει στις θείες αυλές; Αυτή δε η κατοίκηση δεν νοείται σωματικά, αλλά μάλλον ως σταθερότητα του φρονήματος και της ενάρετης ζωής. Αλλά, «Ο Ισαάκ», λέει, «αγαπούσε τον Ησαύ, επειδή το κυνήγι του ήταν τροφή γι' αυτόν.» Διότι ο πρωτότοκος Ισραήλ είχε αξιωθεί της άνωθεν αγάπης, επειδή προσέφερε στον Θεό, σαν ένα είδος τροφής, τα κατορθώματα της κατά τον νόμο πολιτείας και τους κόπους που συνδέονταν με αυτήν. Επειδή έχουν αναδειχθεί άγιοι και μέσα στον Ισραήλ, φιλόθεοι και τηρητές του νόμου. Και βέβαια ο προφήτης Ησαΐας θρηνούσε για την Ιερουσαλήμ ως εκπορνευμένη. Είπε όμως ότι η δικαιοσύνη κατά καιρούς αναπαύθηκε μέσα σε αυτήν, δηλαδή εγκαταστάθηκε και διέμεινε, εξαιτίας του γεγονότος ότι υπήρξαν σε αυτήν πολλοί που είχαν οικειοποιηθεί τα καυχήματα της κατά τον νόμο πολιτείας.

Διότι δεν μας ταιριάζει καθόλου να εξοπλιζόμαστε με μαχαίρια εναντίον των εχθρών μας, εμείς που έχουμε επιλέξει να αγωνιζόμαστε για την ευσέβεια προς τον Θεό. Αντίθετα, πρέπει να υπομένουμε τα δεινά, και αν κάποιοι επιλέξουν να μας διώκουν, να τους ευλογούμε όταν μας λοιδορούν, να μην ανταποδίδουμε τα ίσα όταν υποφέρουμε, αλλά μάλλον να αφήνουμε την κρίση σε Εκείνον που κρίνει δίκαια. Πρέπει δε να προσέχουν όσοι θέλουν να αποφύγουν την καταστροφή, να μην απομακρυνθούν καθόλου από την πατρική σκηνή, δηλαδή από τον οίκο του Θεού, ούτε να σμίγουν με τις αγέλες των αλλοφύλων, δηλαδή των ετεροφρόνων. Διότι η Δείνα, αφού βγήκε από την πατρική σκηνή, οδηγήθηκε στον οίκο του Συχέμ. Αλλά ποτέ δεν θα είχε ατιμαστεί, εάν παρέμενε στα δωμάτια του πατέρα της και κατοικούσε στις σκηνές των αγίων. Το ότι πράγματι αυτό είναι καλό και εξαιρετικά ωφέλιμο, μας το βεβαιώνει ο μακάριος Δαβίδ ψάλλοντας: «Ένα πράγμα ζήτησα από τον Κύριο, και αυτό θα επιζητώ, το να κατοικώ στον οίκο του Κυρίου όλες τις ημέρες της ζωής μου, για να αντικρίζω την τερπνότητα του Κυρίου, και να επισκέπτομαι τον άγιο ναό του. Διότι με έκρυψε στη σκηνή του, σε ημέρα των συμφορών μου με σκέπασε στο απόκρυφο μέρος της σκηνής του.» Επειδή λοιπόν ο Ιακώβ είχε κυριευθεί από μεγάλο φόβο και αθυμία, ο Θεός τον πρόσταξε να αναχωρήσει. Έχει δε ως εξής: «Είπε δε ο Θεός προς τον Ιακώβ: Σήκω και ανέβα στον τόπο Βαιθήλ, και κατοίκησε εκεί, και φτιάξε εκεί θυσιαστήριο στον Θεό που σου εμφανίστηκε, όταν διέφευγες από το πρόσωπο του Ησαύ του αδελφού σου.»

Διότι θεωρώ ότι πρέπει εκείνοι που έχουν κληθεί σε οικειότητα με τον Θεό, απαλλάσσοντας τον νου τους από άτοπες αντιλήψεις και μάταιους λογισμούς, εννοώ αυτούς που οδηγούν στην αμαρτία, και από κάθε ρύπο, και, όπως γράφει ο θεσπέσιος Παύλος, έχοντας αποβάλει «τον παλαιό άνθρωπο, ο οποίος φθείρεται σύμφωνα με τις απατηλές επιθυμίες», να παραμένουν προσηλωμένοι απερίσπαστα στον Θεό που τους έχει διαφυλάξει και τους έχει δεχθεί στην πατρική οικειότητα. Διότι το να προσεδρεύει κανείς απερίσπαστα υποδηλώνει, νομίζω, το ρητό «να καθίσεις στον οίκο σου». Γι' αυτό άλλωστε και ο μακάριος Δαβίδ, γνωρίζοντας ότι το πράγμα αυτό είναι άριστο και αληθινά ωφέλιμο, λέει: «Ένα ζήτησα από τον Κύριο, αυτό θα εκζητήσω: το να κατοικώ στον οίκο του Κυρίου όλες τις ημέρες της ζωής μου· για να θεωρώ την τερπνότητα του Κυρίου και να επισκέπτομαι τον άγιο ναό του». Και θα ήταν πολύ σαφές σημείο του ότι ο νους έχει στερεωθεί και έχει πληρωθεί από την αγάπη προς τον Θεό, το να θεωρεί κανείς αναγκαίο το να διαμένει πάντοτε στις θείες αυλές. Πλην όμως, ο Δημιουργός δεν αγνόησε το μέτρο της ανθρώπινης διάνοιας.

Επειδή όμως βγήκε έξω από την πατρική σκηνή και, αφού εγκατέλειψε τον ιερό χώρο, συναναστρεφόταν με ξένες γυναίκες, αμέσως εξαναγκάστηκε σε ασυνήθιστη βεβήλωση και δεν ήταν πλέον παρθένος, έχοντας υποταχθεί στην αρχή στις ηδονές των άλλων χωρίς τη θέλησή της, αλλά έχοντας πάθει μετά από αυτό και το να θέλει να συζεί με αυτόν που την εκμεταλλεύτηκε. Διότι, «μίλησε», λέει, «στην καρδιά της παρθένου». ΠΑΛΛ. Έτσι έχουν τα πράγματα. ΚΥΡ. Επομένως, παραβάλλοντας το αισθητό ως εικόνα των νοητών, ας πούμε ότι η ψυχή που κατοικεί σε μια εξαίρετη πολιτεία σαν σε άλλη σκηνή, θα είναι πάναγνη και καθαρή, και απαλλαγμένη από κάθε βδελυγμία. Εάν όμως απομακρυνθεί κάπου και στραφεί προς τις κόρες των αλλοφύλων, δηλαδή εάν ερευνά και περιεργάζεται τον κοσμικό τρόπο ζωής, θα διαφθαρεί ως προς τον ευφυή και ευγενή νου της· διότι δεν είναι χωρίς ζημία η συναναστροφή με τους φαύλους για εκείνους που έχουν σκοπό να ζήσουν ενάρετα. Αντίθετα, ο θείος Δαβίδ ποτέ δεν διαπιστώθηκε να θέλει να βγει έξω από την ιερή σκηνή, αλλά μάλλον το να παραμένει και να κατοικεί εκεί το καθιστούσε το κατεξοχήν αντικείμενο της προσευχής του, λέγοντας: «Ένα ζήτησα από τον Κύριο, αυτό θα επιζητήσω: το να κατοικώ στον οίκο του Κυρίου όλες τις ημέρες της ζωής μου, για να αντικρίζω την τερπνότητα του Κυρίου, και να επισκέπτομαι τον άγιο ναό του».

Σε ορισμένα χειρόγραφα υπάρχει η επιγραφή: Ψαλμός του Δαβίδ πριν χρισθεί. Ένα πράγμα ζήτησα από τον Κύριο, και αυτό θα επιζητήσω: το να κατοικώ στον οίκο του Κυρίου όλες τις ημέρες της ζωής μου, το να θεωρώ την τερπνότητα του Κυρίου και να επισκέπτομαι τον ναό του. Το κάλλος του Κυρίου, η ευπρέπεια και η τερπνότητα θεωρούνται στον οίκο του Θεού, δηλαδή στην Εκκλησία του, μέσω των θεόπνευστων και ιερών διδασκαλιών, στις οποίες υπάρχει το αληθινό κάλλος του λόγου και η αληθινή ευπρέπεια, με την οποία και ο ίδιος ο Θεός τέρπεται και αναστρέφεται. Δεν θα έκανες λάθος, εξάλλου, αν ονόμαζες ευπρέπεια και τον σώφρονα και σεμνό βίο, καθώς και όλη την ενάρετη διαγωγή εκείνων που διαπρέπουν στη θεοσέβεια.

Εκείνος, λοιπόν, που είναι εφοδιασμένος με αγαθές ελπίδες και έχει αποκτήσει τον Θεό ως «πύργο ισχύος», ή, σύμφωνα με τον Ακύλα, «πύργο κράτους», ή «πύργο οχυρό», σύμφωνα με τον Σύμμαχο, θα πει: «Θα παροικήσω στο σκήνωμά σου στους αιώνες· θα σκεπαστώ κάτω από τη σκέπη των πτερύγων σου». Διότι, λέει, δεν θα λάβω θάρρος στηριζόμενος στον εαυτό μου, αλλά στη σκέπη των δικών σου πτερύγων. Έτσι συνηθίζει ο Λόγος να ονομάζει τις προνοητικές δυνάμεις του Θεού, κάτω από τις οποίες σκεπάζεται ο θεοφιλής, χωρίς ποτέ να αναχωρεί από τη σκέπη του Θεού, αλλά κατοικώντας αιώνια μέσα σε αυτήν· και απολαμβάνοντας ήδη την Εκκλησία Του και την ευπρέπεια του οίκου Του, ώστε να λέει: «Κύριε, αγάπησα την ευπρέπεια του οίκου σου και τον τόπο του σκηνώματος της δόξας σου»· και, «Ένα ζήτησα από τον Κύριο, αυτό θα επιζητώ, το να κατοικώ στον οίκο του Κυρίου όλες τις ημέρες της ζωής μου, για να θεωρώ την τερπνότητα του Κυρίου και να επισκέπτομαι τον ναό του». Εάν δε υπάρχει και επουράνια σκηνή, την οποία έστησε ο Κύριος και όχι άνθρωπος, την εικόνα της οποίας κατασκεύαζε ο Μωυσής κατόπιν προσταγής, αναφερόμενος σε εκείνη τη σκηνή, θα μπορούσε να πει το: «Θα παροικήσω στο σκήνωμά σου στους αιώνες». Διότι αυτή την υπόσχεση έχει λάβει ο τέλειος, ο οποίος δεν προσβλέπει στα ορατά, αλλά στα αόρατα· διότι τα ορατά είναι πρόσκαιρα, ενώ τα αόρατα είναι αιώνια. «Διότι εσύ, Θεέ, εισάκουσες τις προσευχές μου, έδωσες κληρονομιά σε όσους φοβούνται το όνομά σου».

Γι' αυτό ονομάστηκε Κύριος των δυνάμεων. Και ποιος ήταν ο Αγαπητός του Θεού παρά ο Μονογενής Υιός του Θεού; Στον οποίο έδωσε μαρτυρία η πατρική φωνή λέγοντας: «Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, στον οποίο ευδόκησα». Αυτός, λοιπόν, ο βασιλιάς των δυνάμεων του Αγαπητού, όπως ακριβώς χορηγούσε τις ευεργεσίες του στις επουράνιες δυνάμεις, έτσι και σε όσους ευαγγελίζονται επί της γης δίνει τον ευαγγελικό λόγο με πολλή δύναμη. Και αυτές οι ίδιες οι επί της γης στρατιές ήταν δικές του και δυνάμεις δικές του. Γι' αυτό, σύμφωνα με τον Σύμμαχο, έχει λεχθεί: «Οι βασιλείς των στρατιών αγαπήθηκαν» ή έγιναν αγαπητοί. Σε αυτούς, όμως, δώρισε και ένα άλλο χάρισμα· και αυτό ήταν το να διαμοιράζουν λάφυρα για την ωραιότητα του οίκου. Ωραιότητα, βέβαια, του οίκου θα μπορούσαν να είναι τα τάγματα που διαπρέπουν στην Εκκλησία του Θεού· τα οποία ομολογεί κάποιος ότι τα επιθύμησε, λέγοντας: «Κύριε, αγάπησα την ευπρέπεια του οίκου σου και τον τόπο του σκηνώματος της δόξας σου». Και πάλι: «Ένα πράγμα ζήτησα από τον Κύριο, και αυτό θα επιδιώξω, το να κατοικώ στον οίκο του Κυρίου όλες τις ημέρες της ζωής μου, για να βλέπω την τερπνότητα του Κυρίου και να επισκέπτομαι τον ναό του». Τα Άγια των αγίων, λοιπόν, θα μπορούσαν να είναι η τερπνότητα και η ωραιότητα του οίκου του Θεού. Και αυτά είναι τα τάγματα της Εκκλησίας του Θεού που διαλάμπουν με σωφροσύνη και αγνεία, με δικαιοσύνη και με τις υπόλοιπες αρετές.

97. Ποιος, χωρίς να έχει ακόμη θεωρήσει, όπως αξίζει να θεωρεί κανείς, την τερπνότητα του Κυρίου και χωρίς να έχει επισκεφθεί τον ναό Του, ή μάλλον χωρίς να έχει γίνει ο ίδιος ναός του ζώντος Θεού και ζωντανό κατοικητήριο του Χριστού εν Πνεύματι; Ποιος, χωρίς να έχει ακόμη γνωρίσει τη συγγένεια και τη διάκριση μεταξύ των τύπων και της αλήθειας, και χωρίς να έχει απομακρυνθεί από τους πρώτους και να έχει προσηλωθεί στη δεύτερη, ώστε, αποφεύγοντας την παλαιότητα του γράμματος, να υπηρετήσει την καινότητα του Πνεύματος, και να μεταβεί καθαρά στη χάρη από τον νόμο, ο οποίος εκπληρώνεται πνευματικά με την κατάργηση του σώματος;

Του Δαβίδ, πριν χριστεί. Αναφέρεται στον Χριστό, διότι αυτός κατά σάρκα αναγνωρίζεται ως ικανός στα έργα. Το δε «πριν χριστεί», δηλαδή πριν από το πάθος, δόθηκε η προφητεία του. «Κύριος φωτισμός μου»: Ο Πατέρας προς τον Υιό, ως φως εκ φωτός και σωτήρας του κόσμου. Διότι αφότου ο Χριστός προσέλαβε την ανθρώπινη φύση, δεν φοβάται τον φόβο των δαιμόνων, διότι αυτή η φωνή ανήκει με ακρίβεια στον Αδάμ. «Κύριος υπερασπιστής»: Διότι ο άνθρωπος δεν φοβάται πλέον τον διάβολο, αφότου έστειλε την απαρχή του στους ουρανούς και έχει τον Χριστό να τον υπερασπίζεται. «Εν τω εγγίζειν»: Τα τέκνα των Ιουδαίων, διότι ζητούσαν να καταπιούν τον Χριστό. Διότι έχει γραφτεί για όταν ο ασεβής καταπίνει τον φτωχό, αλλά σε εμάς δόθηκε να εσθίομεν τον Χριστό, ως πιστοί του Θεού. «Οι θλίβοντές με»: Τα τέκνα των Ιουδαίων, ενώ νόμιζαν ότι θα θλίψουν τον Χριστό, ασθένησαν στα σχέδιά τους και έπεσαν. Διότι δεν κατόρθωσαν τίποτα από όσα ήθελαν, διότι ο Θεός είναι απρόσιτος. «Εάν παρατάξηται»: Διότι εκείνοι που παρατάσσονται εναντίον του Θεού, πέφτουν. «Εάν επαναστή»: Εννοεί τον πόλεμο εναντίον του άδη και του διαβόλου, διότι ενώ ο διάβολος νόμιζε ότι πολεμά, καταπολεμήθηκε. Και το «εν ταύτη ελπιώ» το λέει έχοντας θάρρος, επειδή νικά. Γι' αυτό λέει: «Θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον». «Μίαν ητησάμην»: Την ψυχή του Αδάμ, διότι για αυτήν ήρθα στη γη, λέει ο Χριστός.

«Του να κατοικώ»: Διότι, αφού ανέβασε την ψυχή του Αδάμ μαζί με το σώμα, την εγκατέστησε στους ουρανούς στους αιώνες των αιώνων (στους ουρανούς εις τον αιώνα του αιώνος). «Του να θεωρώ»: Το να βλέπει ο άνθρωπος τις ομορφιές των ουρανών και τις δυνάμεις και εξουσίες μέσα σε αυτούς. «Και να επισκέπτομαι»: Εννοεί το Δεσποτικό σώμα· διότι ο ίδιος ο Κύριος το ονόμασε αυτό ναό, λέγοντας: «γκρεμίστε αυτόν τον ναό». «Ότι με έκρυψε»: Διότι, αφότου ο Λόγος έγινε σάρκα [όπως ο ίδιος θέλησε] και κατασκήνωσε ανάμεσά μας, ο άνθρωπος, σκεπασμένος με αυτή τη σκηνή (αυτής της σκηνής), γλίτωσε από κάθε κακία του διαβόλου. «Με σκέπασε»: Λέει «στο απόκρυφο» εννοώντας το μυστήριο της σάρκωσής του, διότι ο νους του ανθρώπου (των ανθρώπων) δεν μπορεί να το κατανοήσει. «Πάνω σε πέτρα»: Στην πέτρα του Γολγοθά, πάνω στον σταυρό. «Και τώρα ιδού»: Γι' αυτό ονομάζεται Κρανίου Τόπος, επειδή εκεί υψώθηκε το κεφάλι του ανθρώπου, ενάντια στους δαίμονες. «Περικύκλωσα»: Διότι σε εκείνον τον τόπο και ο Αβραάμ θυσίασε τον υιό του σκοπίμως· επειδή εκεί θυσιάστηκε και η Δεσποτική σάρκα, η οποία είναι η σκηνή του Χριστού. Όσο για τον «αλαλαγμό», διότι το πεπραγμένο υμνείται στα πέρατα της οικουμένης. «Θα ψάλω»: Στο εξής ο άνθρωπος, αφού σώθηκε, προσφέρει [στον Κύριο] τη λατρεία του ακατάπαυστα. «Εισάκουσε»: Αυτήν που σου προσφέρω με κραυγή έχοντας ελεηθεί, <ελέησέ μας>, λέει ο άνθρωπος. «Ελέησέ με»: Διότι αυτό το λέει κάθε πιστός από τα βάθη της καρδιάς του. «Εξεζήτησα»: (Διότι αυτό παρομοίως το λέει κάθε πιστός).

ΤΙΤΛΟΣ ΣΤ΄. — Περί της εκκλησίας, και του οίκου του Θεού, και του θυσιαστηρίου, και της ιερατικής θυσίας· και ότι δεν πρέπει να εμπορεύονται [να καπηλεύονται] μέσα στις εκκλησίες. «Το θυσιαστήριο θα είναι άγιο των αγίων· και καθένας που αγγίζει το θυσιαστήριο, θα αγιασθεί.» «Τις απαρχές των πρωτογεννημάτων της γης σου θα τις φέρεις στον οίκο του Θεού σου.» «Δεν θα ανεβείς με σκαλοπάτια στο θυσιαστήριό μου, ώστε να μην αποκαλύψεις την ασχημοσύνη σου πάνω σε αυτό.» «Θα τοποθετείς πάνω στην τράπεζά μου άρτο ενώπιόν μου παντοτινά.» «Καθένας που θα αγγίξει τη θυσία των ιερέων θα αγιασθεί.» «Είπε ο Κύριος προς τον Μωυσή: Μίλησε στον Ααρών τον αδελφό σου, και να μην εισέρχεται οποιαδήποτε ώρα στο άγιο εσωτερικό του καταπετάσματος, ενώπιον του ιλαστηρίου.» «Εγώ όμως με το πλήθος του ελέους σου θα εισέλθω στον οίκο σου· θα προσκυνήσω προς τον άγιο ναό σου με τον φόβο σου, και τα λοιπά.» «Εν μέσω εκκλησίας θα σε υμνήσω. Οι φοβούμενοι τον Κύριο, αινέστε αυτόν.» «Κύριε, αγάπησα την ευπρέπεια του οίκου σου, και τον τόπο του σκηνώματος της δόξας σου.» «Ένα πράγμα ζήτησα από τον Κύριο, αυτό θα αναζητήσω,» και τα λοιπά. «Προσκυνήστε τον Κύριο στην άγια αυλή του.» «Θα χορτάσουμε από τα αγαθά του οίκου σου.» «Στις εκκλησίες ευλογείτε τον Θεό, τον Κύριο, όσοι προέρχεστε από τις πηγές του Ισραήλ.» «Πόσο αγαπητά είναι τα σκηνώματά σου, Κύριε των δυνάμεων, ο βασιλιάς μου. Είναι προτιμότερη μία ημέρα στις αυλές σου παρά χιλιάδες.» «

Ψαλμός 26. <Του Δαβίδ, πριν χριστεί.> Ο οποίος αρμόζει μεν στον Δαβίδ, αρμόζει όμως και σε κάθε άνθρωπο που έχει εμπιστοσύνη στον Θεό και λέγει με θάρρος: «Ο Κύριος είναι ο φωτισμός μου και ο σωτήρας μου, ποιον θα φοβηθώ; Ο Κύριος είναι ο υπερασπιστής της ζωής μου, από ποιον θα δειλιάσω;» Έχοντας τον Θεό ως βοηθό, λέγει, δεν θα φοβηθώ κανέναν ορατό ή αόρατο εχθρό· εκείνοι μάλιστα θα με φοβηθούν εξαιτίας του ακαταμάχητου βοηθού μου. «Όταν πλησιάζουν εναντίον μου οι κακοποιοί για να καταφάγουν τις σάρκες μου», αυτοί μάλλον «ατόνησαν και έπεσαν», έχοντας μάθει από την εμπειρία το ακλόνητο του οχυρού μου. «Εάν παραταχθεί εναντίον μου στρατόπεδο» εχθρών, «δεν θα φοβηθεί η καρδιά μου», εφόσον είναι ως απόρθητο και ασφαλισμένο οχυρό. «Εάν ξεσπάσει εναντίον μου», νοητός και αισθητός πόλεμος, «σε αυτήν εγώ στηρίζω την ελπίδα μου» την πεποίθηση. «Ένα ζήτησα» ως αίτημα «από τον Κύριο, το να κατοικώ στον οίκο του Κυρίου όλες τις ημέρες της ζωής μου, το να ατενίζω την τερπνότητα του Κυρίου και να επισκέπτομαι τον άγιο ναό του», μήπως τυχόν οι θεοκάπηλοι τον κάνουν σπήλαιο ληστών. «Διότι με έκρυψε στη σκηνή του κατά την ημέρα των συμφορών μου, με σκέπασε σε απόκρυφο μέρος της σκηνής του, στηρίζοντας τα πόδια μου επάνω σε πέτρα» αδιάρρηκτης πίστεως. «Ύψωσε το κεφάλι μου πάνω από τους εχθρούς μου.

Ψαλμός κζ'. Του Δαβίδ. Η χάρη του Αγίου Πνεύματος συγκαλεί δια στόματος Δαβίδ κάθε άνθρωπο που επιθυμεί να απευθύνεται προς τον Θεό με αλήθεια: «Προς εσένα, Κύριε, θα κράξω, Θεέ μου, μην αποσιωπήσεις απέναντί μου», διότι, εάν αποσιωπήσεις απέναντί μου, «θα γίνω όμοιος με εκείνους που κατεβαίνουν στον λάκκο» και θα θεωρηθώ ζωντανός νεκρός παρότι ακόμη ζω. Και για να μην το πάθω αυτό, «εισάκουσε, Κύριε, τη φωνή της δέησής μου, όταν σε παρακαλώ, όταν υψώνω τα χέρια μου προς τον άγιο ναό σου». Μην με παραβλέψεις και μην με κρίνεις μαζί με τους αμαρτωλούς: «και μην με συναπολέσεις με αυτούς που εργάζονται την ανομία, οι οποίοι μιλούν ειρηνικά με τους πλησίον τους, αλλά μηχανεύονται κακά στην καρδιά τους». «Δώσε σε αυτούς, Κύριε, σύμφωνα με τα έργα τους και σύμφωνα με την πονηριά των πράξεών τους» δώσε σε αυτούς, διότι εξωτερικά μεν παρουσιάζονται απατηλά, εσωτερικά δε κρύβουν τη δόλια αλεπού. Γι' αυτό: «απόδωσε σε αυτούς την ανταπόδοση, διότι δεν κατανόησαν τα έργα του Κυρίου και τα έργα των χεριών του», ο οποίος καθαρίζει λεπρούς, εκδιώκει δαίμονες και θεραπεύει εύκολα «κάθε νόσο και κάθε αδυναμία».

Μεταβαίνω σε ασφαλείς κατοικίες, σε ασφαλείς και ανενόχλητους τόπους ανάπαυσης, όπου δεν εισχωρεί ο εχθρός με τις ενέδρες της κακίας, όπου θα αντικρίσω την ωραιότητα του Κυρίου, και θα επισκεφθώ τον ναό Του, ως ο ολόλαμπρος ναός Του.

Καλός είναι ο αγώνας σας· ωραίος ο δρόμος· πανέμορφη η προθυμία· θαυμαστές οι ανατάσεις της θεωρίας σας προς τον Θεό. Εσείς δεν είστε από τον κόσμο τούτο, λέει ο Κύριος προς τους αποστόλους του, και προς εσάς τα λέει αυτά, ω τέκνα. Διότι παρήλθε με αποστολικό τρόπο από εσάς το σχήμα τούτου του κόσμου, εφόσον είστε αδέσμευτοι και αμέτοχοι στη φθορά· όπως ακριβώς λέγεται, σαν άσαρκοι και ασώματοι άγγελοι, απερίγραπτοι στον χώρο, καθότι δεσπόζετε στα πάντα. Διότι, «στον πιστό ανήκει όλος ο κόσμος» λέει, ενώ εσείς είστε ακτήμονες και χωρίς μερίδιο στον κόσμο, διότι μερίδα σας και κλήρος σας είναι μόνο ο Θεός· χωρίς πατρίδα και χωρίς πόλη, διότι πατρίδα και πόλη μας είναι η άνω Ιερουσαλήμ, η μητρόπολη του Παύλου και των υπόλοιπων αγίων. Γι' αυτό, μην κοιτάζετε προς τα κάτω, μήτε να εγκαταλείψετε την πηγή της ζωής, τον Κύριο, και σκάψετε για τους εαυτούς σας συντριμμένο λάκκο ανομίας· μήτε να γοητευθείτε από τα χαμερπή και ευχάριστα δημιουργήματα τούτου του αιώνα, εφόσον έχετε την τερπνότητα του Κυρίου, και επισκέπτεστε τον ναό των αρετών του· μήτε να θεωρήσετε ότι υπάρχει κάτι μεγάλο και μακάριο κάτω από τον ουρανό, από τη θεία αφιέρωση που κατέχετε και την οποία έχετε ενδυθεί από τον Δεσπότη των όλων· φωτιστήκατε και λευκανθήκατε σαν το χιόνι, στερεωθήκατε σαν το γάλα που πήζει, στολιστήκατε σαν τον νυμφίο, συναχθήκατε με την ομόνοια του Πνεύματος.

Ας μην χάσουμε την ευγένεια με την οποία μας τίμησε ο Κύριος, υιοθετώντας μας στον Θεό και Πατέρα. «Διότι σε όσους τον δέχθηκαν», λέει, «έδωσε την εξουσία να γίνουν τέκνα Θεού.» Εφόσον λοιπόν ονομαστήκαμε τέκνα Θεού, ας μην γίνουμε τέκνα οργής· και επειδή κληθήκαμε κληρονόμοι Θεού, ας μην γίνουμε κληρονόμοι του άσβεστου πυρός· και επειδή ονομαστήκαμε μέλη Χριστού, ας μην γίνουμε μέλη πόρνης. Ας μην προσηλώνουμε το βλέμμα μας στον κόσμο και στα του κόσμου, ας μην αποβλέπουμε στα ωραία του παρόντος βίου, τα οποία είναι μάταια και φθαρτά. Ας υποθέσουμε, βέβαια, ότι χορταίνουμε κάθε επιθυμία της σάρκας και του αίματος. «Ποια η ωφέλεια στο αίμα μου, όταν κατεβαίνω στη φθορά;» Ας σκύψουμε πάνω από τους τάφους και ας δούμε το αποτέλεσμα των ηδονών. Ας υποθέσουμε ότι αποκτούμε κτήματα και χρήματα. Τι λοιπόν; Δεν εισήλθαμε γυμνοί στον κόσμο; Γυμνοί προφανώς και θα αναχωρήσουμε χωρίς να πάρουμε τίποτα μαζί μας, παρά μόνο τις πράξεις μας, είτε καλές είτε κακές. Γι' αυτό ανακράζει ο άγιος Δαβίδ: «Ένα ζήτησα από τον Κύριο, αυτό θα επιζητώ· το να κατοικώ στον οίκο του Κυρίου όλες τις ημέρες της ζωής μου· το να αντικρίζω την τερπνότητα του Κυρίου, και να επισκέπτομαι τον ναό του.»

Ποιος λοιπόν δεν θα αφυπνιζόταν; Ποιος δεν θα έτρεχε; Ποιος δεν θα επιθυμούσε να προφθάσει σε εκείνες τις αιώνιες σκηνές; Τις οποίες και ο μακάριος Δαβίδ ποθώντας έψαλλε: «Πόσο αγαπητά είναι τα σκηνώματά σου, Κύριε των δυνάμεων! Επιποθεί και λιώνει η ψυχή μου για τις αυλές του Κυρίου.» Διότι αληθινά εκείνες είναι επιθυμητές διαμονές. Εδώ όμως βρισκόμαστε υπό καταδίκη, και η διάρκεια της ζωής μας είναι ελάχιστη· επειδή και ολόκληρος ο παρών αιώνας σε σχέση με τους μελλοντικούς αιώνες λογίζεται ως μία ημέρα. Γιατί λοιπόν να δημιουργούμε φιλίες με τον κόσμο; Γιατί να μένουμε προσκολλημένοι στα παρόντα; Γιατί να στρεφόμαστε, δεν λέω προς τη μία ή την άλλη επιθυμία, αλλά ούτε και προς τον ίδιο τον ουρανό, τη γη, τη θάλασσα, τον ήλιο, τη σελήνη, τα άστρα, και οτιδήποτε άλλο από τα ορατά; Αφού αυτά λίγο αργότερα θα τα εγκαταλείψουμε, γιατί μάταια προσκολλώμαστε σε αυτά; «Ένα, λέει, ζήτησα από τον Κύριο, αυτό θα επιζητήσω, το να κατοικώ στον οίκο του Κυρίου όλες τις ημέρες της ζωής μου, για να βλέπω την τερπνότητα του Κυρίου και να επισκέπτομαι τον ναό του.» Σε αυτήν όποιος αξιωθεί να φθάσει, έχει λυτρωθεί από εκείνη την πονηρή ημέρα, για την οποία λέει κάποιος από τους προφήτες: «Γιατί εσείς ζητάτε την ημέρα του Κυρίου; Αυτή είναι σκοτάδι, και όχι φως.»