Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 26:7

Επάνω σε πέτρα με ύψωσε. Σαφώς ο Παύλος ισχυρίζεται ότι η πέτρα είναι ο Χριστός. Θα υμνήσω και θα ψάλω στον Κύριο. Σαφώς ανακηρύσσει τη λατρεία του «Άγιος, άγιος, άγιος». Εισάκουσε, Κύριε, τη φωνή μου. Αντί του: Σε ευχαριστώ για τα παρελθόντα, θα δεηθώ όμως για τα επόμενα.

Εισάκουσε, Κύριε, τη φωνή μου με την οποία έκραξα· ελέησέ με και εισάκουσέ με. Σε σένα είπε η καρδιά μου: Σε αναζήτησε το πρόσωπό μου· το πρόσωπό σου, Κύριε, θα αναζητήσω. Αντί του «Σε σένα είπε η καρδιά μου, Σε αναζήτησε το πρόσωπό μου», ο Σύμμαχος το απέδωσε σαφέστερα, λέγοντας: «Σε σένα μιλούσε η καρδιά μου· εσένα αναζητούσε το πρόσωπό μου». Διότι το πρόσωπο της ψυχής ποθούσε την αρμόζουσα θέαση. Αυτό ακριβώς αξίωνε κάποτε να επιτύχει και ο Μωυσής, λέγοντας στον Θεό: «Ιδού, βρήκα χάρη ενώπιόν σου· εμφάνισέ μου τον εαυτό σου· ώστε να σε δω καθαρά», για να μπορέσει, με ακάλυπτο πρόσωπο, να κατοπτρίζεται τη δόξα του Κυρίου.

«Του να κατοικώ»: Διότι, αφού ανέβασε την ψυχή του Αδάμ μαζί με το σώμα, την εγκατέστησε στους ουρανούς στους αιώνες των αιώνων (στους ουρανούς εις τον αιώνα του αιώνος). «Του να θεωρώ»: Το να βλέπει ο άνθρωπος τις ομορφιές των ουρανών και τις δυνάμεις και εξουσίες μέσα σε αυτούς. «Και να επισκέπτομαι»: Εννοεί το Δεσποτικό σώμα· διότι ο ίδιος ο Κύριος το ονόμασε αυτό ναό, λέγοντας: «γκρεμίστε αυτόν τον ναό». «Ότι με έκρυψε»: Διότι, αφότου ο Λόγος έγινε σάρκα [όπως ο ίδιος θέλησε] και κατασκήνωσε ανάμεσά μας, ο άνθρωπος, σκεπασμένος με αυτή τη σκηνή (αυτής της σκηνής), γλίτωσε από κάθε κακία του διαβόλου. «Με σκέπασε»: Λέει «στο απόκρυφο» εννοώντας το μυστήριο της σάρκωσής του, διότι ο νους του ανθρώπου (των ανθρώπων) δεν μπορεί να το κατανοήσει. «Πάνω σε πέτρα»: Στην πέτρα του Γολγοθά, πάνω στον σταυρό. «Και τώρα ιδού»: Γι' αυτό ονομάζεται Κρανίου Τόπος, επειδή εκεί υψώθηκε το κεφάλι του ανθρώπου, ενάντια στους δαίμονες. «Περικύκλωσα»: Διότι σε εκείνον τον τόπο και ο Αβραάμ θυσίασε τον υιό του σκοπίμως· επειδή εκεί θυσιάστηκε και η Δεσποτική σάρκα, η οποία είναι η σκηνή του Χριστού. Όσο για τον «αλαλαγμό», διότι το πεπραγμένο υμνείται στα πέρατα της οικουμένης. «Θα ψάλω»: Στο εξής ο άνθρωπος, αφού σώθηκε, προσφέρει [στον Κύριο] τη λατρεία του ακατάπαυστα. «Εισάκουσε»: Αυτήν που σου προσφέρω με κραυγή έχοντας ελεηθεί, <ελέησέ μας>, λέει ο άνθρωπος. «Ελέησέ με»: Διότι αυτό το λέει κάθε πιστός από τα βάθη της καρδιάς του. «Εξεζήτησα»: (Διότι αυτό παρομοίως το λέει κάθε πιστός).

«Περικύκλωσα και προσέφερα θυσία στη σκηνή του», τη νοητή αλλά και την αισθητή, όχι προσφέροντας θυσία ζώων, αλλά «θυσία αινέσεως και αλαλαγμού», υμνώντας και ψάλλοντας στον Κύριό μου, λέγοντας: «Εισάκουσε, Κύριε, τη φωνή μου, με την οποία έκραξα· ελέησέ με και εισάκουσέ με.» Διότι η καρδιά μου είπε «Τον Κύριο θα αναζητήσω». «Σε αναζήτησε το πρόσωπό μου και το πρόσωπό σου, Κύριε, θα αναζητήσω». Γι' αυτό: «Μην αποστρέψεις το πρόσωπό σου από εμένα και μην απομακρυνθείς με οργή από τον δούλο σου· γίνε βοηθός μου, μην με απορρίψεις», δηλαδή, μην με αποδιώξεις, «και μην με εγκαταλείψεις, Θεέ, ο σωτήρας μου». «Διότι ο πατέρας μου και η μητέρα μου με εγκατέλειψαν», εσύ όμως, Κύριε, στάσου στο πλευρό μου. «Δίδαξέ με, Κύριε, τον νόμο της οδού σου και οδήγησέ με σε ευθεία πορεία». Δες πόσο καθολικός είναι αυτός ο ψαλμός, για κάθε πρόσωπο που αγωνίζεται να προσφύγει στον Θεό· διότι κατ' αυτόν τον τρόπο τα λόγια των προφητών έχουν ισχύ όχι απλώς για τους ίδιους, αλλά και για το κοινό όφελος. «Εξαιτίας των εχθρών μου», για να μην με χλευάσουν. «Μην με παραδώσεις στις ψυχές εκείνων που με θλίβουν, διότι στράφηκαν εναντίον μου άδικοι μάρτυρες και η αδικία διέψευσε τον εαυτό της». Αυτός ο λόγος εκπληρώνεται και στον Δαβίδ και στον Χριστό και σε πολλούς που συκοφαντούνται μέχρι σήμερα· ωστόσο η αδικία διέψευσε τον εαυτό της, εξαφανιζόμενη πανεύκολα σαν φούσκα. Εγώ όμως: «Πιστεύω ότι θα δω τα αγαθά του Κυρίου στη γη των ζώντων.»