Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 27:6

Συγγενικό με αυτό και προσφέροντας σε εμάς το ίδιο νόημα, θα ήταν αυτό που αναφέρεται στον προφήτη Ζαχαρία: «Διότι θα συμβεί», λέει, «όσοι απομείνουν από όλα τα έθνη που ήλθαν εναντίον της Ιερουσαλήμ, να ανεβαίνουν κάθε χρόνο για να προσκυνήσουν τον βασιλιά, τον Κύριο Παντοκράτορα, και για να εορτάσουν την εορτή της σκηνοπηγίας.» Και λέει ότι όσοι απέμειναν θα ανέβουν για την προσκύνηση του μεγάλου βασιλιά και για την εκπλήρωση της εορτής της σκηνοπηγίας. Διότι, ενώ πολλοί έχουν κληθεί μέσω της χάριτος, εκείνοι που ανεβαίνουν προς την άνω πόλη δεν είναι πολλοί· επειδή λίγοι είναι οι εκλεκτοί, σύμφωνα με τη φωνή του Σωτήρα, οι οποίοι προφανώς λαμβάνονται από κάθε έθνος. Λέγοντας δε ότι «θα ανέβουν για να προσκυνήσουν», φανερώνει ότι δεν τελούν πλέον τη νομική, αλλά μάλλον την εν Πνεύματι λατρεία, και ότι εκπληρώνουν την εορτή της αληθινής σκηνοπηγίας, αναπέμποντας σχεδόν με γλυκιά φωνή εκείνο το μέλος των Ψαλμών: «Ευλογητός ο Κύριος, διότι εισάκουσε τη φωνή της δεήσεώς μου. Σε Αυτόν ήλπισε η καρδιά μου και βοηθήθηκα και αναθάλλησε η σάρκα μου». Διότι αναθάλλησε η σάρκα και θα αναβιώσει ξανά, και όχι χωρίς τον Χριστό· επειδή Αυτός έγινε για εμάς η αρχή της αναστάσεως και η θύρα της πιο αληθινής σκηνοπηγίας. Και αυτό λοιπόν ήταν εκείνο που ειπώθηκε μέσω ενός από τους αγίους προφήτες: «Και θα ανορθώσω την πεσμένη σκηνή του Δαβίδ».

Ευλογητός ο Θεός, διότι εισάκουσε τη φωνή της δεήσεώς μου. Ο Κύριος είναι βοηθός μου και υπερασπιστής μου· σε αυτόν ήλπισε η καρδιά μου και βοηθήθηκα. Και αναζωογονήθηκε η σάρκα μου, και με τη θέλησή μου θα τον δοξολογήσω. Ο αψευδής Θεός, επιβεβαιώνοντας τις δικές του υποσχέσεις, μέσω των οποίων έχει εξαγγείλει λέγοντας: Ενώ εσύ ακόμη θα μιλάς, εγώ θα πω: Ιδού, είμαι παρών· ως ευρισκόμενος κοντά σε όσους τον επικαλούνται με καθαρότητα, και εφόσον δεν βρίσκεται μακριά από εκείνον που δεήθηκε για τα πεπραγμένα [προλεχθέντα], κατέστησε τον εαυτό του ευήκοο στις ικεσίες που προαναφέρθηκαν. Έπειτα, σαν να δίνει ένα σημείο μέσω του προφητικού πνεύματος στην ψυχή εκείνου που δεήθηκε, σχετικά με το ότι αυτή εισακούστηκε. Αυτή δε, έχοντας συναίσθηση, μεταβάλλει μεν τις ικετευτικές φωνές σε ευχαριστία, και ομολογεί δε ότι έχει γνωρίσει την ευεργεσία που της έγινε· γι' αυτό λέει: Ευλογητός ο Κύριος, διότι εισάκουσε τη φωνή της δεήσεώς μου· ο Κύριος είναι βοηθός μου και υπερασπιστής μου, σε αυτόν ήλπισε η καρδιά μου, και βοηθήθηκα.

Επιπλέον όλων αυτών διδασκόμαστε να λέμε το «τώρα γνώρισα ότι ο Κύριος έσωσε τον χριστό του», χωρίς να το γνωρίζουμε αυτό από παλιά, παρά μόνο όταν προηγουμένως κατανοήσαμε το σωτήριο έργο του, έχοντας αντιληφθεί τη δύναμη της ανάστασής του. 〈Ψαλμού κζ'〉. «Ο Κύριος είναι το κραταίωμα του λαού του και ο υπερασπιστής της σωτηρίας του χριστού του». Και ο προκείμενος ψαλμός αναφέρεται στον Χριστό, περιέχοντας προσευχή του ίδιου του Χριστού, την οποία προσευχήθηκε κατά τον καιρό του πάθους. Γι' αυτό στην αρχή του ψαλμού λέει: «Προς εσένα, Κύριε, έκκραξα· Θεέ μου, μην παρασιωπήσεις απέναντί μου, για να μη γίνω όμοιος με εκείνους που κατεβαίνουν στον λάκκο». Προς δε το τέλος προαναγγέλλει την εκ νεκρών ανάστασή του λέγοντας: «Ευλογημένος ο Κύριος, διότι εισάκουσε τη φωνή της δέησής μου. Ο Κύριος είναι βοηθός μου και υπερασπιστής μου· σε αυτόν ήλπισε η καρδιά μου και βοηθήθηκα, και αναζωογονήθηκε η σάρκα μου· και με τη θέλησή μου θα τον δοξολογήσω».

«και κατά την πονηρία»: Επειδή μηχανεύονταν κάθε δόλο εναντίον του Χριστού, ώστε να τον θανατώσουν, όπως νόμιζαν. «κατά τα έργα»: Διότι έλαβαν ως ανταπόδοση όλα τα κακά, εξαιτίας εκείνων που έπραξαν [προκαλώντας] την ερήμωση του ναού, την απώλεια των σκευών, της λατρείας και των απαρχών· επειδή εξέπεσαν από όλα αυτά ως κακοποιοί. «απόδος»: Στον Ιούδα το σκοινί, στον λαό την απώλεια των ιερατικών στολών (σκευών) και τη μετάθεση του νόμου. «ότι ου συνήκαν»: Επειδή, παρόλο που έβλεπαν να γίνονται σημεία, αποκαλούσαν (ονόμαζαν) τον Χριστό ψιλό άνθρωπο. «και εις τα έργα»: Διότι, ενώ ευεργετούνταν, δεν το κατανοούσαν, αλλά μάλλον φέρονταν με αχαριστία ως άπιστοι. «καθελείς αυτούς»: Επειδή καθαιρέθηκαν από τη δόξα και από τη συγγένεια με τον Θεό και δεν μπορούν πλέον να επανέλθουν στην αρχική τους τάξη (αξία). «ευλογητός Κύριος»: Ο προφήτης ευχαριστεί, λαμβάνοντας το θάρρος να προφητεύσει τα μυστήρια του πάθους και της ανάστασης. Το ίδιο πράττει συνολικά και ο Αδάμ, ως ανακαινισμένος από την παράβαση. «Κύριος βοηθός μου»: Και για αυτό ευχαριστεί ο Αδάμ, ως σεσωσμένος. «επ' αυτώ ήλπισεν»: Επειδή έτρεφε απόλυτο θάρρος προς τον Θεό, αναμένοντας την παρουσία και τη σωτηρία Του. «και ανέθαλεν»: Διότι από τον Δαβίδ προήλθε κατά σάρκα ο Χριστός. «και εκ θελήματος»: Επειδή με αγαθή πρόθεση όσοι εξομολογούνται γίνονται δεκτοί από τον Θεό. «Κύριος κραταίωμα»: Για τον πιστό λαό, που επέστρεψε από τα έθνη, ισχύς και κράτος είναι ο Χριστός.

Ωδή τρίτη. Τον λίθον, τον οποίον αποδοκίμασαν οι οικοδομούντες. Θα ψάλλω στον Κύριο πάντοτε έλεος και κρίση, θα προσφέρω στον Θεό μου θυσία αινέσεως, διότι εισάκουσε τη φωνή της δεήσεώς μου μέσω της μάρτυρός του και ανόρθωσε εμένα τον παραλελυμένο.

Επειδή δεν τα κατανόησαν αυτά, τον καταδίκασαν σε επαίσχυντο θάνατο. Γι' αυτό και εκείνος λέει: «θα τους κατακρημνίσεις και δεν θα τους ανοικοδομήσεις», αλλά θα γίνουν σαν σπίτι ερειπωμένο και αδιόρθωτο μέχρι τη συντέλεια. «Ευλογημένος ο Κύριος, διότι εισάκουσε τη φωνή της δεήσεώς μου. Ο Κύριος είναι βοηθός μου και υπερασπιστής μου· σε αυτόν ήλπισε η καρδιά μου και βοηθήθηκα, και αναζωογονήθηκε η σάρκα μου», λαμβάνοντας δύναμη από αυτόν. «Και με τη θέλησή μου θα τον δοξολογήσω»· διότι είναι καλό να δοξολογεί κανείς με τη δική του θέληση και να μην περιμένει τον έλεγχο. «Ο Κύριος είναι το κραταίωμα του λαού του και ο σωτήρας των αγαθών του». «Σώσε τον λαό σου», εσύ που είσαι ο καλός ποιμένας, «και ευλόγησε την κληρονομιά σου και ποίμανέ τον» με ασφάλεια «έως τον αιώνα».