Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 27:8

Ο Κύριος είναι το κραταίωμα του λαού του, και ο υπερασπιστής των σωτηρίων του Χριστού του. Σαφώς, λοιπόν, σε αυτά τα λόγια η προφητεία μνημόνευσε τον Χριστό και εκείνους που σώζονται από αυτόν, χαρακτηρίζοντας εύστοχα τους πάντες με βάση τον έναν, τον Δαβίδ. Διότι όπως, λέει, έσωσε εκείνον όταν δεήθηκε, έτσι, λέει, θα είναι και το κραταίωμα όλου του δικού του λαού.

Επιπλέον όλων αυτών διδασκόμαστε να λέμε το «τώρα γνώρισα ότι ο Κύριος έσωσε τον χριστό του», χωρίς να το γνωρίζουμε αυτό από παλιά, παρά μόνο όταν προηγουμένως κατανοήσαμε το σωτήριο έργο του, έχοντας αντιληφθεί τη δύναμη της ανάστασής του. 〈Ψαλμού κζ'〉. «Ο Κύριος είναι το κραταίωμα του λαού του και ο υπερασπιστής της σωτηρίας του χριστού του». Και ο προκείμενος ψαλμός αναφέρεται στον Χριστό, περιέχοντας προσευχή του ίδιου του Χριστού, την οποία προσευχήθηκε κατά τον καιρό του πάθους. Γι' αυτό στην αρχή του ψαλμού λέει: «Προς εσένα, Κύριε, έκκραξα· Θεέ μου, μην παρασιωπήσεις απέναντί μου, για να μη γίνω όμοιος με εκείνους που κατεβαίνουν στον λάκκο». Προς δε το τέλος προαναγγέλλει την εκ νεκρών ανάστασή του λέγοντας: «Ευλογημένος ο Κύριος, διότι εισάκουσε τη φωνή της δέησής μου. Ο Κύριος είναι βοηθός μου και υπερασπιστής μου· σε αυτόν ήλπισε η καρδιά μου και βοηθήθηκα, και αναζωογονήθηκε η σάρκα μου· και με τη θέλησή μου θα τον δοξολογήσω».

Σχετικά με αυτά, το θείο και προφητικό πνεύμα προσθέτει: «Ο Κύριος είναι το στήριγμα του λαού του, και είναι υπερασπιστής των σωτηρίων έργων του χριστού του», διδάσκοντάς μας ότι όλα τα θαυμάσια του Χριστού που είναι καταγεγραμμένα στις θείες Γραφές, τα οποία έγιναν για τη σωτηρία των ανθρώπων, είτε πρόκειται για διδασκαλίες είτε για κείμενα είτε για τα όσα ονομάζονται τώρα μυστήρια αναφορικά με την εκ νεκρών ανάστασή του, έχουν γίνει με το νεύμα και τη δύναμη του Πατέρα, ο οποίος υπερασπίζεται τον δικό του Χριστό σε όλα τα θαυμαστά και σωτήρια λόγια και έργα.

Επειδή, λοιπόν, είτε ο λόγος της σοφίας, είτε ο λόγος της γνώσεως, είτε η πίστη, είτε η αντίληψη, είτε η κυβέρνηση, είτε οτιδήποτε άλλο από όσα μας σώζουν έχει καταγραφεί στις Γραφές, όλα αυτά τα ενεργεί το ένα και το αυτό Πνεύμα, διανέμοντάς τα ιδιαιτέρως στον καθένα όπως ακριβώς βούλεται· για τον λόγο αυτό, δεν απορρίπτουμε τον λόγο του Ευνόμιου, ο οποίος λέει ότι το Πνεύμα συνεργεί με τους πιστούς προς κατανόηση και θεωρία όσων έχουν διαταχθεί από αυτό το ίδιο το Πνεύμα, επειδή όλα τα αγαθά διδάγματα έχουν διαταχθεί σε εμάς από Αυτό. «Αντηχώντας», λέει, «σε εκείνους που προσεύχονται». Το να προσπαθήσει κανείς με σπουδή να ανασκευάσει το νόημα αυτού του ρητού θα ήταν μωρό, εφόσον εξ αρχής είναι εξίσου προφανές σε όλους το γελοίο και το ανόητο αυτής της φράσης. Διότι ποιος είναι τόσο παράφρων και εκτός εαυτού, ώστε να περιμένει να μάθει από εμάς ότι το Άγιο Πνεύμα δεν είναι κουδούνι ή άδειο πιθάρι, ώστε να αντηχεί και να δονείται δεχόμενο ως χτύπημα τη φωνή εκείνου που προσεύχεται; «Οδηγώντας», λέει, «προς το συμφέρον». Αυτό το πράττει παρομοίως τόσο ο Πατέρας όσο και ο Υιός. Διότι «καθοδηγεί ως πρόβατο τον Ιωσήφ», και οδήγησε σαν πρόβατα τον λαό Του, και «το Πνεύμα το αγαθό μας οδηγεί σε ευθεία γη». «Κραταιώνοντας (ενισχύοντας)», λέει, «προς την ευσέβεια». Ο Δαβίδ λέει ότι αποτελεί έργο του Θεού το να κραταιώνει τον άνθρωπο στην ευσέβεια· διότι «Εσύ είσαι η κραταίωση και η καταφυγή μου», λέει ο προφήτης, και «ο Κύριος είναι το κραταίωμα του λαού Του», και «Αυτός θα δώσει δύναμη και κραταίωση στον λαό Του».

«και κατά την πονηρία»: Επειδή μηχανεύονταν κάθε δόλο εναντίον του Χριστού, ώστε να τον θανατώσουν, όπως νόμιζαν. «κατά τα έργα»: Διότι έλαβαν ως ανταπόδοση όλα τα κακά, εξαιτίας εκείνων που έπραξαν [προκαλώντας] την ερήμωση του ναού, την απώλεια των σκευών, της λατρείας και των απαρχών· επειδή εξέπεσαν από όλα αυτά ως κακοποιοί. «απόδος»: Στον Ιούδα το σκοινί, στον λαό την απώλεια των ιερατικών στολών (σκευών) και τη μετάθεση του νόμου. «ότι ου συνήκαν»: Επειδή, παρόλο που έβλεπαν να γίνονται σημεία, αποκαλούσαν (ονόμαζαν) τον Χριστό ψιλό άνθρωπο. «και εις τα έργα»: Διότι, ενώ ευεργετούνταν, δεν το κατανοούσαν, αλλά μάλλον φέρονταν με αχαριστία ως άπιστοι. «καθελείς αυτούς»: Επειδή καθαιρέθηκαν από τη δόξα και από τη συγγένεια με τον Θεό και δεν μπορούν πλέον να επανέλθουν στην αρχική τους τάξη (αξία). «ευλογητός Κύριος»: Ο προφήτης ευχαριστεί, λαμβάνοντας το θάρρος να προφητεύσει τα μυστήρια του πάθους και της ανάστασης. Το ίδιο πράττει συνολικά και ο Αδάμ, ως ανακαινισμένος από την παράβαση. «Κύριος βοηθός μου»: Και για αυτό ευχαριστεί ο Αδάμ, ως σεσωσμένος. «επ' αυτώ ήλπισεν»: Επειδή έτρεφε απόλυτο θάρρος προς τον Θεό, αναμένοντας την παρουσία και τη σωτηρία Του. «και ανέθαλεν»: Διότι από τον Δαβίδ προήλθε κατά σάρκα ο Χριστός. «και εκ θελήματος»: Επειδή με αγαθή πρόθεση όσοι εξομολογούνται γίνονται δεκτοί από τον Θεό. «Κύριος κραταίωμα»: Για τον πιστό λαό, που επέστρεψε από τα έθνη, ισχύς και κράτος είναι ο Χριστός.

και υπερασπιστής των αγίων οίκων, τους οποίους ίδρυσε ο Χριστός ο Υιός, στους οποίους συντελείται η σωτηρία των ανθρώπων. Διότι ο ίδιος ο Χριστός υπερασπίζεται. Σώσε τον λαό, τον πιστό λαό, τον οποίο απέκτησες με το σώμα και το αίμα του Χριστού ως δικό Του απόκτημα. Και ποίμανε. Διότι όσοι ποιμαίνονται από τον Χριστό ανυψώνονται σε ύψος αρετής και δόξας εις τον αιώνα του αιώνος.

Επειδή δεν τα κατανόησαν αυτά, τον καταδίκασαν σε επαίσχυντο θάνατο. Γι' αυτό και εκείνος λέει: «θα τους κατακρημνίσεις και δεν θα τους ανοικοδομήσεις», αλλά θα γίνουν σαν σπίτι ερειπωμένο και αδιόρθωτο μέχρι τη συντέλεια. «Ευλογημένος ο Κύριος, διότι εισάκουσε τη φωνή της δεήσεώς μου. Ο Κύριος είναι βοηθός μου και υπερασπιστής μου· σε αυτόν ήλπισε η καρδιά μου και βοηθήθηκα, και αναζωογονήθηκε η σάρκα μου», λαμβάνοντας δύναμη από αυτόν. «Και με τη θέλησή μου θα τον δοξολογήσω»· διότι είναι καλό να δοξολογεί κανείς με τη δική του θέληση και να μην περιμένει τον έλεγχο. «Ο Κύριος είναι το κραταίωμα του λαού του και ο σωτήρας των αγαθών του». «Σώσε τον λαό σου», εσύ που είσαι ο καλός ποιμένας, «και ευλόγησε την κληρονομιά σου και ποίμανέ τον» με ασφάλεια «έως τον αιώνα».