Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 27:9

Εδώ με τη λέξη «χριστό» εννοεί τον λαό που έχει χρισθεί σε βασίλειο ιεράτευμα. Ο ίδιος λοιπόν ο Κύριος, λέει, υπερασπίζεται, με σκοπό να σώσει τον λαό που έχει χρισθεί μέσω αυτού και για αυτόν. «Και ποίμανέ τους, και ανύψωσέ τους έως τον αιώνα». Διότι αυτός θα μας ποιμάνει, αφού έστειλε σε εμάς, αντί για τον εαυτό του και ως τον ίδιο τον εαυτό του, τον Παράκλητο. Και πράγματι ανυψώνει, δηλαδή τους αναδεικνύει υψηλούς στους μέλλοντες και ατελεύτητους αιώνες.

Ευχή της απολύσεως στη χειροθεσία. Παραστάσου στους δούλους σου, Κύριε, οι οποίοι σε υμνούν και σε επικαλούνται, και καθοδήγησέ τους, βοηθώντας τους σε κάθε αγαθό έργο. Ανύψωσε τις καρδιές τους από τους άτοπους λογισμούς της γης. Χάρισέ τους να ζουν και να φρονούν τα των ζώντων, και να κατανοούν τα δικά σου. Εσύ, Κύριε, που ευλογείς εκείνους που σε ευλογούν και αγιάζεις εκείνους που στηρίζονται σε σένα, σώσε τον λαό σου και ευλόγησε την κληρονομία σου, φύλαξε το πλήρωμα της Εκκλησίας σου. Αγίασε εκείνους που αγαπούν την ευπρέπεια του οίκου σου. Εσύ αντιδόξασέ τους με τη θεϊκή σου δύναμη, και μην εγκαταλείψεις εμάς, Θεέ, που ελπίζουμε σε σένα.

Σώσε τον λαό σου και ευλόγησε την κληρονομιά σου, και ποίμανέ τους και ανύψωσέ τους έως τον αιώνα. Το ποια είναι δε η κληρονομιά του Χριστού φανερώνεται στον δεύτερο ψαλμό· διότι λέει, ζήτησέ μου και θα σου δώσω τα έθνη ως κληρονομιά σου, και ως ιδιοκτησία σου τα πέρατα της γης. Δεν θα έκανες δε λάθος, εάν έλεγες ότι και οι θεοφιλείς του προηγούμενου λαού, οι προφήτες και οι δίκαιοι άνδρες, έχουν γίνει κληρονομιά του Χριστού και έχουν συμμετάσχει στα σωτήρια δώρα του. Διότι δεν αρμόζει να θεωρούμε λαό του τα πλήθη και όσους αναξίως προσέρχονται στην Εκκλησία του Θεού, παρά μόνο αυτούς που ζουν ευάρεστα σε αυτόν, για τους οποίους θα μπορούσε να πει: Και θα είμαι Θεός τους, και αυτοί θα είναι λαός μου. —Και ποίμανέ τους, και ανύψωσέ τους έως τον αιώνα.

και υπερασπιστής των αγίων οίκων, τους οποίους ίδρυσε ο Χριστός ο Υιός, στους οποίους συντελείται η σωτηρία των ανθρώπων. Διότι ο ίδιος ο Χριστός υπερασπίζεται. Σώσε τον λαό, τον πιστό λαό, τον οποίο απέκτησες με το σώμα και το αίμα του Χριστού ως δικό Του απόκτημα. Και ποίμανε. Διότι όσοι ποιμαίνονται από τον Χριστό ανυψώνονται σε ύψος αρετής και δόξας εις τον αιώνα του αιώνος.

Επειδή δεν τα κατανόησαν αυτά, τον καταδίκασαν σε επαίσχυντο θάνατο. Γι' αυτό και εκείνος λέει: «θα τους κατακρημνίσεις και δεν θα τους ανοικοδομήσεις», αλλά θα γίνουν σαν σπίτι ερειπωμένο και αδιόρθωτο μέχρι τη συντέλεια. «Ευλογημένος ο Κύριος, διότι εισάκουσε τη φωνή της δεήσεώς μου. Ο Κύριος είναι βοηθός μου και υπερασπιστής μου· σε αυτόν ήλπισε η καρδιά μου και βοηθήθηκα, και αναζωογονήθηκε η σάρκα μου», λαμβάνοντας δύναμη από αυτόν. «Και με τη θέλησή μου θα τον δοξολογήσω»· διότι είναι καλό να δοξολογεί κανείς με τη δική του θέληση και να μην περιμένει τον έλεγχο. «Ο Κύριος είναι το κραταίωμα του λαού του και ο σωτήρας των αγαθών του». «Σώσε τον λαό σου», εσύ που είσαι ο καλός ποιμένας, «και ευλόγησε την κληρονομιά σου και ποίμανέ τον» με ασφάλεια «έως τον αιώνα».

Λέμε «τον σταυρόν σου προσκυνούμεν, δέσποτα, και την αγίαν σου ανάστασιν δοξάζομεν». Διότι αυτό, ανάμεσα σε όσα ψάλλουν οι εκκλησίες των πιστών, είναι άσμα καινό και έτσι λέγεται. Επειδή η Παλαιά Διαθήκη δεν είχε τέτοιο καινό άσμα, αλλά κυρίως παλαιό άσμα, υμνώντας τον Θεό με κιθάρα και ψαλτήρι και με διάφορα μουσικά όργανα, έχοντας παραλάβει αυτό από τις ωδές του Μωυσή και τον παιδαγωγικό νόμο, να προσφέρουν δηλαδή εξαρχής τέτοιους ύμνους και ωδές στον Θεό. Εκείνα, λοιπόν, ήταν τύποι και σκιές, μέσα στα οποία ο σταυρός προκηρυσσόταν από τότε, αλλά με τρόπο συγκαλυμμένο, εξαιτίας της πνευματικής παχύτητας του λαού και της αχαλίνωτης γνώμης του. Γι' αυτό και έλεγε ο θείος Δαβίδ προς τον Θεό: «Σώσον τον λαόν σου, Κύριε, και ευλόγησον την κληρονομίαν σου», και «σημειωθήτω εφ’ ημάς το φως του προσώπου σου»· και ότι «ποίησον μετ’ εμού σημείον εις αγαθόν». Επειδή υπάρχει και σημείο για το κακό και το ολέθριο, όπως εκείνο του Κάιν και όσα είναι παρόμοια, εύχεται ο Δαβίδ, ως εκ προσώπου του Χριστού, να γίνει σε αυτόν σημείο για το αγαθό η σωτήρια σταύρωση.

Μ'. Περί της ευχής του ιερέως υπέρ αυτών την οποία εκφωνεί μετά τη μετάληψή τους. Έπειτα, αφού συμμετάσχουν στα μυστήρια, εύχεται ο ιερέας γι' αυτούς τη σωτηρία και την ευλογία από τον Θεό. Και ποια είναι η ευχή; «Σώσον, ο Θεός, τον λαόν σου και ευλόγησον την κληρονομίαν σου». Και αυτός ο λόγος είναι προφητικός. Όπως ακριβώς ο ίδιος ο Προφήτης λέει και αλλού: «Θα σου δώσω τα έθνη ως κληρονομιά σου και ως ιδιοκτησία σου τα πέρατα της γης», σαν να έχει ειπωθεί από τον Πατέρα προς τον Υιό. Διότι αυτό που είχε εξ αρχής ως Θεός, το κληρονόμησε αργότερα ως άνθρωπος.

Τι λοιπόν; Επειδή ο ίδιος είναι και δημιουργός μας, δεν λέει, «Ευλόγησε τα έργα σου», των οποίων εσύ είσαι δημιουργός, αλλά, «την κληρονομία σου»; Το κάνει για να τον συγκινήσει περισσότερο, υπενθυμίζοντάς του τη φτώχεια την οποία καταδέχτηκε για χάρη μας. Για αυτούς ικετεύω, λέει, για χάρη των οποίων εσύ ο ίδιος καταδέχτηκες να βρεθείς ανάμεσα στους δούλους και να λάβεις εντολή, και να σταθείς μαζί με εκείνους που λαμβάνουν, εσύ που τα έχεις όλα· και να ονομαστείς κληρονόμος, εσύ που δεν έχεις τίποτα το επίκτητο.