Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 29:9

Ας ευχόμαστε, λοιπόν, να επιλάμπει πάντοτε σε εμάς το πρόσωπο του Θεού, ώστε να βρισκόμαστε σε ιεροπρεπή κατάσταση, και να είμαστε πράοι και με κάθε τρόπο ατάραχοι, εξαιτίας της ετοιμότητάς μας προς τα καλά. Διότι λέγει: «Ετοιμάστηκα και δεν ταράχθηκα». «Προς εσένα, Κύριε, θα κραυγάσω, και προς τον Θεό μου θα δεηθώ». Πολλές φορές έχει αναφερθεί σχετικά με την κραυγή προς τον Κύριο, ότι το να κράζει κανείς προσιδιάζει μόνο σε εκείνον που επιθυμεί τα μεγάλα και τα επουράνια. Εάν, όμως, κάποιος ζητά από τον Θεό μικρά και επίγεια πράγματα, χρησιμοποιεί μικρή και ταπεινή φωνή, η οποία δεν φθάνει στο ύψος, ούτε φθάνει στα αυτιά του Κυρίου. «Ποια ωφέλεια υπάρχει στο αίμα μου, όταν κατεβαίνω στη φθορά;» Τι, λέγει, κραύγασα; Και για ποιο πράγμα δεήθηκα προς εσένα, τον Κύριό μου και τον Θεό μου; Ποια ανάγκη έχω, λέγει, από την ευεξία της σάρκας και την αφθονία του αίματος, εφόσον πρόκειται οσονούπω να παραδοθώ στην κοινή διάλυση του σώματος;

Προς εσένα, Κύριε, θα κραυγάσω, και προς τον Θεό μου θα δεηθώ. Ποια ωφέλεια υπάρχει στο αίμα μου, με το να κατέλθω στη φθορά; Σύμφωνα δε με τον Σύμμαχο: Ενώ βρισκόμουν σε συμφορές έλεγα: Προς εσένα, Κύριε, θα βοήσω, και εσένα τον Δεσπότη μου θα ικετεύσω· ποιο είναι το κέρδος από το αίμα μου, εάν κατεβώ στη φθορά; Μήπως θα σε δοξολογήσει το χώμα, ή θα αναγγείλει την αλήθειά σου; Αυτά και τα παρόμοια ικετεύω, βγάζοντας κραυγές από κάτω, από τον βαθύτατο λάκκο, ζητώντας να μάθω από εσένα τον Θεό, όπως από έναν δάσκαλο: Ποια ωφέλεια προκύπτει είτε για εμένα είτε για άλλους από το δικό μου αίμα; Ή τι περισσότερο θα αποκομίσουν οι άνθρωποι από το να περιέλθω εγώ στη φθορά; Διότι στο αίμα ενός Άλλου θα υπάρξει πολλή και μεγάλη ωφέλεια για ολόκληρο τον κόσμο· όταν ο δικός σου αμνός, αυτός που σηκώνει την αμαρτία του κόσμου, οδηγηθεί σαν πρόβατο στη σφαγή και παραμείνει άφωνος σαν τον αμνό μπροστά σε εκείνον που τον κουρεύει.

Και πάλι: «Αυτός που κατοικεί στους ουρανούς θα τους περιγελάσει, και ο Κύριος θα τους χλευάσει». Και πάλι: «Προς εσένα, Κύριε, θα κραυγάσω, και προς τον Θεό μου θα δεηθώ». Ποιος είναι, λοιπόν, ο Κύριος που βρίσκεται δίπλα στον Θεό; Εκ προσώπου του Θεού λέγεται: «Σας κατέστρεψα, όπως κατέστρεψε ο Θεός τα Σόδομα και τα Γόμορρα, όταν είδε τη δόξα του. Κύριε, ποιος πίστεψε στο κήρυγμά μας; Και ο βραχίονας του Κυρίου σε ποιον αποκαλύφθηκε;» Δεν είπε: «Και ο βραχίονάς σου». Ιδού, έχουν αποδειχθεί συν Θεώ, μέσα από πολλά χωρία, οι υποστάσεις της αγίας και ομοουσίου Τριάδος.

Εγώ όμως είπα: «Ευθηνία» (αφθονία) ονομάζει τον πολλαπλασιασμό της πίστεως του νέου λαού, η οποία δεν θα εκλείψει στους αιώνες των αιώνων. «Κύριε, εν τω θελήματι»: «Κάλλος» ονομάζει την πίστη, δηλαδή ενδυνάμωσέ την για να παραμείνει αταλάντευτη. «Απέστρεψας»: Διότι, όταν ο λαός των εθνών βρισκόταν μακριά από τον Θεό, ήταν ταραγμένος από τη σύγχυση των ειδώλων. «Προς σε, Κύριε»: Διότι προς Εσένα φώναξε ο λαός κατά τη μετάνοια των εθνών· και ο ίδιος ο Σωτήρας ήλθε για να τον βοηθήσει. «Τις ωφέλεια»: Ο Χριστός μιλάει· ποια, λέγει, είναι η ωφέλεια από το πάθος μου; Η επιστροφή των εθνών, η σωτηρία του ανθρώπου. «Μη εξομολογήσεται»: Διότι εκείνοι που καταπονήθηκαν από τους δαίμονες ήταν πλέον ακατάλληλοι για επιστροφή. Αναφέρεται δε και στον Αδάμ, επειδή υπέστη φθορά. «Ήκουσεν Κύριος»: Άκουσε τον στεναγμό του πιστού λαού και, ως Θεός, δεν τον παρέβλεψε, αλλά τον ελέησε. «Κύριος εγενήθη»: Αφού κατήλθε από τον ουρανό, αναζήτησε το πλανημένο και το επανέφερε. «Έστρεψας»: Διότι ο άνθρωπος οδυρόταν θρηνώντας, μαστιζόμενος από τους δαίμονες· με την έλευση όμως του Χριστού, ελευθερώθηκε με τη χάρη. «Διέρρηξας»: Διότι ο άνθρωπος φορούσε κουρέλια και ρυπαρά ενδύματα, με τα οποία τον είχε ντύσει η σπείρα των δαιμόνων, αλλά, αφού ο Χριστός τα έσκισε και τα απέρριψε, τον έντυσε με τη χάρη.

Και πάλι θα κραυγάσω προς τον Κύριό μου, και στον Θεό μου θα δεηθώ· κυβέρνησε το υπόλοιπο της ζωής μου σύμφωνα με το θέλημά σου· στήριξέ με στον φόβο σου· στερέωσέ με στην αγάπη σου και στο πλήθος της αγαθότητάς σου· δώρησέ μου τέλος αγαθό και άξιο της φιλανθρωπίας σου, και επίβλεψε με το έλεος και τη φιλανθρωπία σου τα οστά και τους αρμούς μου και όλη τη σύνθεση της υποστάσεώς μου, και, αφού οδηγήσεις την άθλια ψυχή μου σε τόπο ανέσεως και αναπαύσεως, αποκατάστησέ την εκεί, διότι υπάρχουν κοντά σου πολλές μονές, οι οποίες μοιράζονται στον καθένα ανάλογα με την αξία του. Ακόμη δέομαι και παρακαλώ, δώσε, Κύριε, στην αναξιότητά μου και τη χάρη της συνέσεως, ώστε να συλλογίζομαι όσα είναι ευάρεστα σε σένα και συμφέροντα σε μένα, και όχι μόνο να τα συλλογίζομαι, αλλά και να τα πράττω, το να μην παρασύρομαι και συναρπάζομαι από τα μάταια, το να μην πράττω τα μη πρέποντα, το να ταπεινώνομαι χωρίς κενοδοξία στους ταπεινούς, να συμπονώ αυτούς που πάσχουν και να συγχωρώ αυτούς που αμαρτάνουν. Διότι γνωρίζω πως, αν δεν συγχωρήσω, δεν θα συγχωρηθώ. Γι' αυτό, παρακαλώ, συγχώρησε τα πάντα σε όλους όσοι αμαρτάνουν απέναντί μου· διότι δεν είναι αυτοί οι υπαίτιοι, αλλά εγώ ο άθλιος, που δεν κάνω το θέλημά σου και δεν τηρώ τα προστάγματά σου.

Επειδή όμως παρασύρθηκα από την απάτη του όφεως, «απέστρεψας το πρόσωπό σου» δικαίως «και ταράχθηκα», παραδιδόμενος δίκαια στον φόβο και τον θάνατο. «Προς εσένα, Κύριε», από τον άδη «θα κράξω και ως προς Θεό μου θα δεηθώ», λέγοντας: «Ποια είναι η ωφέλεια στο αίμα σου με το να κατέβω εγώ στη» φθορά του άδη; «Μήπως θα σε δοξολογήσει το χώμα», ο άνθρωπος που έγινε χώμα μετά τον θάνατο, «ή θα αναγγείλει την αλήθειά σου» όταν έχει πεθάνει; «Άκουσε ο Κύριος» αυτά «και με ελέησε και έγινε βοηθός μου. Μετέτρεψες τον θρήνο μου σε χαρά, έσκισες τον σάκο μου» της δουλείας του άδη «και με περιέζωσες με ευφροσύνη», ανασταίνοντάς με μαζί σου, «για να σου ψάλλει η δόξα μου» άφθαρτα «και να μην νιώσω πλέον θλίψη» που οδηγεί στον θάνατο. «Κύριε ο Θεός μου, εις τον αιώνα θα σε δοξολογώ», δηλαδή, θα σε ευχαριστώ.