Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 30:14

Διότι έτσι λέει και ο Ακύλας: Από όλους τους εχθρούς μου έγινα όνειδος. Διότι άκουσα τον ψόγο πολλών που κατοικούσαν ολόγυρα. Ως ψόγο εννοεί την επιβουλή. Λέει, δε, ότι οι εχθροί τον περικύκλωναν με επιβουλές. Βουλεύτηκαν να πάρουν την ψυχή μου. Εγώ όμως σε εσένα, Κύριε, ήλπισα. Μέσω της ψυχής κυριεύουν την καρδιά· διότι μέσω του θυμού και της επιθυμίας θανατώνουν τον νου.

Ενόμιζα επίσης ότι είχα παραπεταχθεί σαν τα πιο ατιμωτικά σκεύη και τα εντελώς ανάξια λόγου, και γι' αυτό δεν με αναζητούσαν. <Λησμονήθηκα σαν νεκρός από την καρδιά.> (D f. 91 b) Από την καρδιά, δηλαδή από τον νου και τη μνήμη. <Διότι άκουσα κατάκριση πολλών που κατοικούσαν ολόγυρά μου.> (A f. 169) Ίσως δε το, Άκουσα κατάκριση, να είναι η αιτία των όσων ειπώθηκαν παραπάνω· σαν να έλεγε: Δεν ταλαιπωρούσα μάταια τον εαυτό μου, αλλά επειδή οι αόρατοι εχθροί, όταν έπεσα στην αμαρτία, συντάσσονταν μεταξύ τους, για να κατασπαράξουν την ψυχή μου· γι' αυτό με την πολλή κακοπάθεια, προσέλκυα τον Θεό ώστε να με ελεήσει. <Στα χέρια σου είναι οι κλήροι μου.> (A f. 169) Ή οι κλήροι παρά τω Θεώ, για τους οποίους ομιλεί ο θείος Δαβίδ. Είναι τα αγαθά που έχουν υποσχεθεί στους ευσεβείς μέσω της ελπίδας· τα οποία και θα τους ανταποδώσει στον κατάλληλο καιρό. <Φανέρωσε το πρόσωπό σου πάνω στον δούλο σου.> (A f. 169 b) Ο Θεός θεωρεί άξιο της επιστασίας Του τον επιεική, τον υπάκουο και αυτόν που είναι κατασταλαγμένος στον θείο φόβο· αποστρέφεται όμως τον απείθαρχο και δύστροπο, και εκείνον που δεν υπολογίζει καθόλου το θέλημά Του. Δεν υπάρχει δε σε κανέναν από όσους σκέπτονται ορθά καμία αμφιβολία, ότι θα φανούν ανώτεροι από κάθε πειρασμό και από την επιβουλή όσων τους πολεμούν, όσοι έχουν την προστασία Του.

Έλεγε ότι τα υπέστη όλα αυτά, υποβάλλοντας τον εαυτό του σε εξομολόγηση των αμαρτημάτων και σε μετάνοια. «Αυτοί μεν», λέει, «τέτοιοι στάθηκαν απέναντί μου. Εγώ όμως όχι χωρίς λόγο συμπεριφερόμουν κατ' αυτόν τον τρόπο στον εαυτό μου, αλλά επειδή άκουγα τον ψόγο πολλών που κατοικούσαν τριγύρω, οι οποίοι, όταν συγκεντρώθηκαν τότε όλοι μαζί, σχεδίαζαν να πάρουν την ψυχή μου. Διότι οι αφανείς και αόρατοι εχθροί, επειδή είχα περιπέσει στην αμαρτία, συντάσσονταν μεταξύ τους για να διαρπάσουν την ψυχή μου. Γι' αυτό εγώ, έχοντας επίγνωση της επιβουλής τους, παρέδιδα τον εαυτό μου σε τόσο μεγάλη τιμωρία, μήπως τυχόν ο Θεός, εξαιτίας αυτής της τόσο μεγάλης ταπείνωσής μου, με ελεήσει και με λυτρώσει από την επιβουλή των εχθρών».

«Αυτοί που με έβλεπαν»: Διότι εκείνη την ώρα του σταυρού έφυγαν οι μαθητές, οδυρόμενοι (κλαίγοντας). «Λησμονήθηκα»: Διότι εκείνοι που τον έβλεπαν δεν περίμεναν πλέον να ζήσει επάνω στον σταυρό. «Έγινα»: Θεωρήθηκα, λέει, ως θνητός άνθρωπος. «Διότι άκουσα κατάκριση»: Διότι ως Θεός άκουγε τους διαλογισμούς όλων· πώς τον χλεύαζαν, έχοντας τη γνώμη ότι δεν ζει. «Όταν συγκεντρώθηκαν»: Και μετά τον σταυρό πάλι συγκεντρώθηκαν για να συκοφαντήσουν την ανάσταση. «Εγώ όμως σε εσένα ήλπισα»: Εγώ όμως, λέει, γνώριζα ως Θεός ότι είμαι μαζί με τον Πατέρα, αλλά τα υπέμεινα όλα για τον άνθρωπο. «Στα χέρια σου»: Διότι αναπαυόταν στους κόλπους του Πατέρα και σε Αυτόν βρίσκονταν οι κλήροι του, αλλά και η θεότητα και η δόξα του Χριστού του Θεού. «Λύτρωσέ με»: Αναφέρεται στους Ιουδαίους, τους εχθρούς του Κυρίου (του Θεού)· διότι δεν σταμάτησαν να διώκουν τον Κύριο. «Επίφανε»: Αυτή είναι η φωνή του Αδάμ· διότι, όταν η ζωή φανερώθηκε στους νεκρούς, τότε ο Αδάμ ελευθερώθηκε. «Σώσε με»: Και αυτή είναι η φωνή του Αδάμ προς τον Θεό. «Κύριε, ας μην καταντροπιαστώ»: Και αυτή πάλι είναι φωνή του Αδάμ· ας μην ντροπιαστώ πάλι, δεχόμενος ονειδισμούς από τους δαίμονες. «Ας ντροπιαστούν»: Οι Ιουδαίοι, επειδή ασέβησαν στον Χριστό, με αισχύνη κατήλθαν στον Άδη. «Άλαλα ας γίνουν»: Αναφέρεται στους Ιουδαίους, επειδή με δόλο μιλούσαν στον Σωτήρα, αλλά αποστομώθηκαν τον καιρό της αναστάσεως.

Έπειτα ο Δαβίδ, στρέφοντας τον λόγο προς τον εαυτό του και προς όλους εμάς, λέει: «Ελέησόν με, Κύριε, διότι θλίβομαι. Ταράχθηκε από τον θυμό ο οφθαλμός μου και η ψυχή μου και η κοιλιά μου». Διότι τέτοιο είναι το πάθος του Θεού μου, που συγκλονίζει ολόκληρο το σώμα και το ταράζει. «Διότι χάθηκε μέσα στην οδύνη η ζωή μου» (οι ημέρες μου, λέει, είναι μικρές και γεμάτες πόνους) «και τα έτη μου μέσα σε στεναγμούς», εξαιτίας της ματαιότητας του βίου. «Ασθένησε μέσα στην πτώχεια η ισχύς μου, και τα οστά μου ταράχθηκαν». Έπειτα πάλι μεταβάλλει τα λόγια του στρεφόμενος προς το σωτήριο πάθος του Χριστού: «Σε όλους τους εχθρούς μου», λέει, στους Ιουδαίους και τους Φαρισαίους, «έγινα όνειδος», υβριζόμενος από αυτούς, «και στους γείτονές μου πάρα πολύ» μέσα σε κατήφεια «και φόβος στους γνωστούς μου» μαθητές. «Οι οποίοι βλέποντας» τα δεινά μου βάσανα «έφυγαν μακριά μου. Λησμονήθηκα από τις καρδιές σαν να ήμουν νεκρός», όχι από τους γνωστούς μου, αλλά από τους εχθρούς μου, επειδή με τη φονική τους διάθεση νόμιζαν ότι είχαν ήδη επικρατήσει. «Έγινα σαν σκεύος χαμένο» με τη δική τους απόφαση. «Διότι άκουσα την κατακραυγή πολλών που κατοικούσαν ολόγυρα. Όταν συγκεντρώθηκαν όλοι μαζί εναντίον μου πέρα από τον χείμαρρο των Κέδρων σχεδίασαν να πάρουν την ψυχή μου». «Εγώ όμως σε εσένα ήλπισα», στον Θεό και Πατέρα μου. «Είπα: Εσύ είσαι ο Θεός μου. Στα χέρια σου βρίσκονται οι κλήροι» της ουσίας μου. «