Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 30:15

Διότι έτσι λέει και ο Ακύλας: Από όλους τους εχθρούς μου έγινα όνειδος. Διότι άκουσα τον ψόγο πολλών που κατοικούσαν ολόγυρα. Ως ψόγο εννοεί την επιβουλή. Λέει, δε, ότι οι εχθροί τον περικύκλωναν με επιβουλές. Βουλεύτηκαν να πάρουν την ψυχή μου. Εγώ όμως σε εσένα, Κύριε, ήλπισα. Μέσω της ψυχής κυριεύουν την καρδιά· διότι μέσω του θυμού και της επιθυμίας θανατώνουν τον νου.

Εγώ όμως σε σένα ήλπισα, Κύριε· είπα: Εσύ είσαι ο Θεός μου, στα χέρια σου βρίσκονται οι κλήροι μου. Ενώ οι εχθροί μου, λέει, βουλεύονταν αυτά εναντίον μου, εγώ σε σένα ήλπισα, Κύριε· και έλεγα ότι εσύ μόνο αρκείς για βοηθός μου. Διότι εσύ είσαι ο Θεός μου, στα χέρια σου βρίσκονται οι κλήροι μου· αντί για τη φράση αυτή, το εβραϊκό κείμενο και οι υπόλοιποι ερμηνευτές απέδωσαν «οι καιροί μου». Διότι, έστω και αν τώρα οι εχθροί υπερισχύουν σε μεγάλο βαθμό, σαν να έχουν βρει ευκαιρία (καιρό) εναντίον μου, όμως οι δικοί μου καιροί είναι φυλαγμένοι στα δικά σου χέρια· κατά τους οποίους καιρούς γνωρίζω ότι και οι δικοί μου κλήροι φυλάσσονται από εσένα.

«Αυτοί που με έβλεπαν»: Διότι εκείνη την ώρα του σταυρού έφυγαν οι μαθητές, οδυρόμενοι (κλαίγοντας). «Λησμονήθηκα»: Διότι εκείνοι που τον έβλεπαν δεν περίμεναν πλέον να ζήσει επάνω στον σταυρό. «Έγινα»: Θεωρήθηκα, λέει, ως θνητός άνθρωπος. «Διότι άκουσα κατάκριση»: Διότι ως Θεός άκουγε τους διαλογισμούς όλων· πώς τον χλεύαζαν, έχοντας τη γνώμη ότι δεν ζει. «Όταν συγκεντρώθηκαν»: Και μετά τον σταυρό πάλι συγκεντρώθηκαν για να συκοφαντήσουν την ανάσταση. «Εγώ όμως σε εσένα ήλπισα»: Εγώ όμως, λέει, γνώριζα ως Θεός ότι είμαι μαζί με τον Πατέρα, αλλά τα υπέμεινα όλα για τον άνθρωπο. «Στα χέρια σου»: Διότι αναπαυόταν στους κόλπους του Πατέρα και σε Αυτόν βρίσκονταν οι κλήροι του, αλλά και η θεότητα και η δόξα του Χριστού του Θεού. «Λύτρωσέ με»: Αναφέρεται στους Ιουδαίους, τους εχθρούς του Κυρίου (του Θεού)· διότι δεν σταμάτησαν να διώκουν τον Κύριο. «Επίφανε»: Αυτή είναι η φωνή του Αδάμ· διότι, όταν η ζωή φανερώθηκε στους νεκρούς, τότε ο Αδάμ ελευθερώθηκε. «Σώσε με»: Και αυτή είναι η φωνή του Αδάμ προς τον Θεό. «Κύριε, ας μην καταντροπιαστώ»: Και αυτή πάλι είναι φωνή του Αδάμ· ας μην ντροπιαστώ πάλι, δεχόμενος ονειδισμούς από τους δαίμονες. «Ας ντροπιαστούν»: Οι Ιουδαίοι, επειδή ασέβησαν στον Χριστό, με αισχύνη κατήλθαν στον Άδη. «Άλαλα ας γίνουν»: Αναφέρεται στους Ιουδαίους, επειδή με δόλο μιλούσαν στον Σωτήρα, αλλά αποστομώθηκαν τον καιρό της αναστάσεως.

Έπειτα ο Δαβίδ, στρέφοντας τον λόγο προς τον εαυτό του και προς όλους εμάς, λέει: «Ελέησόν με, Κύριε, διότι θλίβομαι. Ταράχθηκε από τον θυμό ο οφθαλμός μου και η ψυχή μου και η κοιλιά μου». Διότι τέτοιο είναι το πάθος του Θεού μου, που συγκλονίζει ολόκληρο το σώμα και το ταράζει. «Διότι χάθηκε μέσα στην οδύνη η ζωή μου» (οι ημέρες μου, λέει, είναι μικρές και γεμάτες πόνους) «και τα έτη μου μέσα σε στεναγμούς», εξαιτίας της ματαιότητας του βίου. «Ασθένησε μέσα στην πτώχεια η ισχύς μου, και τα οστά μου ταράχθηκαν». Έπειτα πάλι μεταβάλλει τα λόγια του στρεφόμενος προς το σωτήριο πάθος του Χριστού: «Σε όλους τους εχθρούς μου», λέει, στους Ιουδαίους και τους Φαρισαίους, «έγινα όνειδος», υβριζόμενος από αυτούς, «και στους γείτονές μου πάρα πολύ» μέσα σε κατήφεια «και φόβος στους γνωστούς μου» μαθητές. «Οι οποίοι βλέποντας» τα δεινά μου βάσανα «έφυγαν μακριά μου. Λησμονήθηκα από τις καρδιές σαν να ήμουν νεκρός», όχι από τους γνωστούς μου, αλλά από τους εχθρούς μου, επειδή με τη φονική τους διάθεση νόμιζαν ότι είχαν ήδη επικρατήσει. «Έγινα σαν σκεύος χαμένο» με τη δική τους απόφαση. «Διότι άκουσα την κατακραυγή πολλών που κατοικούσαν ολόγυρα. Όταν συγκεντρώθηκαν όλοι μαζί εναντίον μου πέρα από τον χείμαρρο των Κέδρων σχεδίασαν να πάρουν την ψυχή μου». «Εγώ όμως σε εσένα ήλπισα», στον Θεό και Πατέρα μου. «Είπα: Εσύ είσαι ο Θεός μου. Στα χέρια σου βρίσκονται οι κλήροι» της ουσίας μου. «