Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 30:19

Κύριε, ας μην καταισχυνθώ, διότι σε επικαλέστηκα. Από αυτό μαθαίνουμε πόσο μεγάλη διαφορά έχει η αμαρτία από την ασέβεια. Γι' αυτό και ο μέγας Δαβίδ παρακαλεί, αφενός ο ίδιος να απαλλαγεί από την αισχύνη που προκλήθηκε εξαιτίας της αμαρτίας, και αφετέρου εκείνοι που ζουν μέσα στη δυσσέβεια να παραπεμφθούν με αισχύνη στον θάνατο: Άλαλα ας γίνουν τα δόλια χείλη. Εύχομαι, λέει, να βουβαθούν οι εχθροί· και αυτό θα συμβεί, εάν φανερώσεις το πρόσωπό σου.

«Το να λέει όμως κανείς "απαράλλακτα" δεν είναι δυνατόν να σημαίνει και "αγέννητα", αλλά ότι [ο Υιός] έχει τη θεότητα και κάθε ενέργεια εκτυπωμένη και με ακρίβεια αφομοιωμένη προς την πατρική.» Και μετά από άλλα: «Έπρεπε λοιπόν να γίνουν άλαλα τα δόλια χείλη σου, που λαλούν αδικία εναντίον του Θεού με υπερηφάνεια και περιφρόνηση.» Διότι «μόνος μόνον» γέννησε ο Πατέρας τον Μονογενή, έστω και αν εσύ δεν το θέλεις, επιθυμώντας τώρα κάτι άλλο, χωρίς ο Υιός να λαμβάνει την προέλευσή του εξαιτίας των αιώνων του Ουαλεντίνου, αλλά έχοντας τη γέννηση μόνο από τον Πατέρα· και τον γέννησε «τέλειος τέλειον». Διότι τίποτε δεν είναι ατελές στον Πατέρα, γι' αυτό ούτε και στον Υιό, αλλά η τελειότητα του Υιού είναι γνήσιο γέννημα της τελειότητας και της υπερτελειότητας Εκείνου· και «Βασιλεύς Βασιλέα». Διότι είναι ευσεβές να δεχόμαστε ότι ο Θεός βασιλεύει επί του γεννηθέντος προ των αιώνων Υιού και βασιλευομένου Βασιλέως, μέσω του οποίου κυβερνώνται και τα υπόλοιπα, ομολογώντας με ευγνωμοσύνη την υποταγή του. Διότι ο Πατέρας δεν γέννησε ιδιώτη, αλλά Βασιλέα, του οποίου η βασιλεία δεν έχει ούτε αρχή ημερών ούτε τέλος ζωής. Επειδή το αξίωμα δεν προέρχεται έξωθεν, αλλά ανήκει στην ουσία Του, όμοια με τον Πατέρα που Τον γέννησε. Γι' αυτό και έχει γραφτεί: «και της βασιλείας αυτού ουκ έσται τέλος». Έτσι λοιπόν ομολογείται από εμάς ότι «Κύριος γεννά Κύριον» και «Θεός Θεόν».

«Αυτοί που με έβλεπαν»: Διότι εκείνη την ώρα του σταυρού έφυγαν οι μαθητές, οδυρόμενοι (κλαίγοντας). «Λησμονήθηκα»: Διότι εκείνοι που τον έβλεπαν δεν περίμεναν πλέον να ζήσει επάνω στον σταυρό. «Έγινα»: Θεωρήθηκα, λέει, ως θνητός άνθρωπος. «Διότι άκουσα κατάκριση»: Διότι ως Θεός άκουγε τους διαλογισμούς όλων· πώς τον χλεύαζαν, έχοντας τη γνώμη ότι δεν ζει. «Όταν συγκεντρώθηκαν»: Και μετά τον σταυρό πάλι συγκεντρώθηκαν για να συκοφαντήσουν την ανάσταση. «Εγώ όμως σε εσένα ήλπισα»: Εγώ όμως, λέει, γνώριζα ως Θεός ότι είμαι μαζί με τον Πατέρα, αλλά τα υπέμεινα όλα για τον άνθρωπο. «Στα χέρια σου»: Διότι αναπαυόταν στους κόλπους του Πατέρα και σε Αυτόν βρίσκονταν οι κλήροι του, αλλά και η θεότητα και η δόξα του Χριστού του Θεού. «Λύτρωσέ με»: Αναφέρεται στους Ιουδαίους, τους εχθρούς του Κυρίου (του Θεού)· διότι δεν σταμάτησαν να διώκουν τον Κύριο. «Επίφανε»: Αυτή είναι η φωνή του Αδάμ· διότι, όταν η ζωή φανερώθηκε στους νεκρούς, τότε ο Αδάμ ελευθερώθηκε. «Σώσε με»: Και αυτή είναι η φωνή του Αδάμ προς τον Θεό. «Κύριε, ας μην καταντροπιαστώ»: Και αυτή πάλι είναι φωνή του Αδάμ· ας μην ντροπιαστώ πάλι, δεχόμενος ονειδισμούς από τους δαίμονες. «Ας ντροπιαστούν»: Οι Ιουδαίοι, επειδή ασέβησαν στον Χριστό, με αισχύνη κατήλθαν στον Άδη. «Άλαλα ας γίνουν»: Αναφέρεται στους Ιουδαίους, επειδή με δόλο μιλούσαν στον Σωτήρα, αλλά αποστομώθηκαν τον καιρό της αναστάσεως.

τα λαλούντα Λέγοντας: ας δέσουμε τον δίκαιο, διότι μας είναι ενοχλητικός. εν υπερηφανία Διότι τον χλεύαζαν που έλεγε ότι είναι Θεός, εξουθενώνοντάς τον. ως πολύ το πλήθος Διότι πολλή αγαθότητα επέδειξε ο Κύριος προς τους Ιουδαίους (τη χάρισε στους Ιουδαίους), μακροθυμώντας απέναντί τους, όπως και λέει: Πατέρα, συγχώρεσέ τους· διότι δεν γνωρίζουν τι κάνουν. ης έκρυψας Διότι ο Κύριος απέκρυψε (έκρυψε) την αγαθότητα από τους Ιουδαίους και την έφερε στα έθνη. εξειργάσω Δηλαδή παρέσχε στα έθνη τη δωρεά της χάριτος· διότι τα έθνη ήλπισαν αληθινά στον Κύριο. εναντίον Μπροστά στα μάτια των Ιουδαίων σώθηκαν τα έθνη. ανθρώπους ονομάζει τους Ιουδαίους ως νομομαθείς, ενώ τα έθνη ήταν σαν τα κτήνη. κατακρύψεις Διότι έκρυψε ο Θεός τα έθνη στο φως του προσώπου Του. από ταραχής Διότι τα έθνη δεν συμμετείχαν (δεν επικοινώνησαν) στον θόρυβο των Ιουδαίων. σκεπάσεις Διότι μέσα στη σάρκα του Χριστού (του Κυρίου) σκεπαζόταν η θεότητα, η οποία δεν ήταν ορατή στα σαρκικά μάτια, και μάλιστα στους Ιουδαίους που αντέλεγαν. ευλογητός κύριος Διότι στην περιοχή της πόλεως της Ιερουσαλήμ, δηλαδή έξω από την πόλη, συντελέστηκε η σωτηρία <των ανθρώπων>, μέσα από την οποία κατέστη θαυμαστός ο άνθρωπος που ελεήθηκε. εγώ δε είπα Διότι οι άπιστοι νόμισαν, βρισκόμενοι σαν σε έκσταση, ότι ο Κυριακός άνθρωπος παραδόθηκε ως απλός άνθρωπος και δεν ζει.

αυτοί που αποστέρησαν τον εαυτό τους από τη μέλλουσα ελπίδα των Χριστιανών, αυτοί που πλανήθηκαν από τη μήτρα της θείας κολυμβήθρας, αμαρτωλοί άνθρωποι, τα δόλια χείλη που λαλούν ανομήματα κατά της καθολικής Εκκλησίας, με υπερηφάνεια και περιφρόνηση, αυτοί που διαστρεβλώνουν κάθε θεόπνευστη και ωφέλιμη Γραφή σύμφωνα με τις δικές τους επιθυμίες, αυτοί που καταπάτησαν τον Υιό του Θεού, και θεώρησαν κοινό το αίμα της διαθήκης με το οποίο αγιάστηκαν, και εξύβρισαν το Πνεύμα της χάριτος με το οποίο χειροτονήθηκαν, οι ψευδοχριστιανοί, αυτοί που αποκάλεσαν την αγία και καθαρή Εκκλησία του Χριστού μολυσμένη τράπεζα, αυτοί που δεν γνωρίζουν τη διαφορά μεταξύ αγίου και βεβήλου, καθαρού και ακαθάρτου; Πολλά όφειλα να γράψω, αλλά δεν δυνάμεθα να το πράξουμε με μελάνι και χαρτί· ας επανέλθουμε όμως στο προκείμενο.

Θα διοικήσω την εξουσία σαν καλός προστάτης και όχι σαν τύραννος. Διότι αρκεί να ικανοποιούμαι με την τιμή του τίτλου, αλλά τη λήψη αποφάσεων σε κάθε ζήτημα θα την παραχωρώ σε όλους. ΤΙΤΛΟΣ ΙΘ΄. — Περί των δικαστών που δωροδοκούνται και καταδικάζουν παράνομα. «Φωτιά θα κατακάψει τα σπίτια όσων δωροδοκούνται». «Οργή θα πέσει στους ασεβείς, εξαιτίας της ασέβειας των δώρων που δέχονταν». «Ας γίνουν άλαλα τα δόλια χείλη, τα οποία μιλούν παράνομα εναντίον του δικαίου με υπερηφάνεια». «Αν αληθινά λοιπόν μιλάτε για δικαιοσύνη, να κρίνετε δίκαια. Έως πότε θα κρίνετε με αδικία και θα μεροληπτείτε υπέρ των αμαρτωλών; Αποδώστε δικαιοσύνη στο ορφανό». «Ο δωρολήπτης καταστρέφει τον εαυτό του». «Όταν κάποιος λαμβάνει δώρα στους κόλπους της αδικίας, οι δρόμοι του δεν προκόβουν». «Εκείνος που δίνει δώρα εξασφαλίζει νίκη και τιμή· ωστόσο, αυτά αφαιρούν την ψυχή από εκείνους που τα αποκτούν». «Το ασήμι (ή τα χρήματα) που δίνεται με δόλο, πρέπει να θεωρείται σαν πήλινο θραύσμα». «Όποιος βγάζει δίκαιο τον άδικο, και άδικο τον δίκαιο, είναι ακάθαρτος και βδελυρός ενώπιον του Κυρίου». «Εκείνος που λέει στον ασεβή "είσαι δίκαιος", θα είναι καταραμένος από τους λαούς και μισητός στα έθνη». «Πούλησαν τον δίκαιο για ασήμι, και τον φτωχό για ένα ζευγάρι παπούτσια. Αυτοί που πατούν στο χώμα της γης, καταφέρανε χτυπήματα στα κεφάλια των εθνών και εξέτρεψαν την οδό των ταπεινών». «Γιατί αποσιωπήσατε την ασέβεια και τρυγήσατε τις αδικίες τους;» «Οι άρχοντές τους θα πέσουν από ρομφαία εξαιτίας της αχαλίνωτης γλώσσας τους». «

ΤΙΤΛΟΣ Βʹ. —Περί καταλαλιάς· και ότι η καταλαλιά είναι ψευδής λόγος που λέγεται εναντίον κάποιου. Η Μαριάμ και ο Ααρών μίλησαν εναντίον του Μωυσή εξαιτίας της Αιθιοπίσσας γυναίκας την οποία είχε πάρει ο Μωυσής, επειδή ακριβώς είχε πάρει Αιθιόπισσα γυναίκα. Και είπαν: «Μήπως ο Κύριος μίλησε μόνο στον Μωυσή; Δεν μίλησε και σε εμάς ο Κύριος;» Και είπε ο Κύριος προς αυτούς: «Ακούστε τον λόγο μου, και οι δύο. Εάν υπάρξει ανάμεσά σας προφήτης του Κυρίου, σε αυτόν θα γίνω γνωστός μέσα από όραμα, και θα του μιλήσω στον ύπνο του. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο με τον δούλο μου τον Μωυσή· αυτός είναι πιστός σε όλον τον οίκο μου. Στόμα με στόμα θα του μιλήσω, φανερά και όχι με αινίγματα, και αυτός είδε τη δόξα του Κυρίου. Γιατί, λοιπόν, δεν φοβηθήκατε να μιλήσετε εναντίον του δούλου μου, του Μωυσή;» Και οργίστηκε σφόδρα ο Κύριος· και ιδού, η Μαριάμ έγινε λεπρή, λευκή σαν το χιόνι. «Ας γίνουν άλαλα τα δόλια χείλη», και τα λοιπά. «Κάθεσαι και μιλάς εναντίον του αδελφού σου», και τα λοιπά. «Καταλάλησαν εναντίον του Θεού και είπαν», και τα λοιπά. «Αυτόν που καταλαλεί κρυφά τον πλησίον του», και τα λοιπά. «Αυτός που λαλεί άδικα δεν θα σταθεί ορθός ενώπιόν μου», και τα λοιπά. «Μην αγαπάς να καταλαλείς, για να μην εξολοθρευτείς», και τα λοιπά. «Φυλαχτείτε από τον ανώφελο γογγυσμό, και συγκρατήστε τη γλώσσα σας από την καταλαλιά· διότι ο κρυφός λόγος δεν πηγαίνει χαμένος.» «Μην καταλαλείτε ο ένας τον άλλον, αδελφοί. Εκείνος που καταλαλεί τον αδελφό του ή κρίνει τον αδελφό του, καταλαλεί τον νόμο και κρίνει τον νόμο. Εάν δε κρίνεις τον νόμο, δεν είσαι πλέον τηρητής του νόμου, αλλά κριτής.»

Αυτά που χαρίζει ο Πατέρας, με τη διακονία του Υιού και τη χορηγία του Πνεύματος, δεν δίνονται στο μέτρο που είναι δυνατόν για τη μεγαλειότητα της θεότητας, αλλά στον βαθμό που συμφέρει σε εκείνους που τα λαμβάνουν. ΤΙΤΛΟΣ Βʹ. —Περί χαιρεκακίας, και περί εκείνων που αποδέχονται τα πονηρά και ατιμάζουν τον δίκαιο. «Συλλαμβάνονται στις πονηρές σκέψεις που διαλογίζονται.» «Άλαλα ας γίνουν τα δόλια χείλη, που μιλούν άνομα εναντίον του δικαίου,» και τα λοιπά. «Εκείνοι που μισούν τον δίκαιο θα αμαρτήσουν.» «Εκείνοι που ευλογούν τον δίκαιο θα κληρονομήσουν τη γη.» «Τους σοφούς και συνετούς τους αποκαλούν φαύλους.» «Άνδρες αιμοχαρείς θα μισήσουν τον όσιο.» «Όποιος κρίνει ως δίκαιο τον άδικο, και τον δίκαιο ως άδικο, είναι ακάθαρτος και βδελυρός ενώπιον του Κυρίου.» «Εκείνος που λέει για τον ασεβή ότι είναι δίκαιος, θα είναι επικατάρατος και μισητός στα έθνη.» «Ω εσείς που ευφραίνεστε με τα κακά, και χαίρεστε με την κακή διαστροφή, των οποίων οι δρόμοι είναι σκολιοί και τα μονοπάτια τους στρεβλά, για να σε απομακρύνουν από τον ευθύ δρόμο, και να σε κάνουν ξένο προς τη δίκαιη γνώμη.» «Εκείνος που αγαπά την αμαρτία χαίρεται με τις μάχες.» «Όποιον επιζητεί τα κακά, αυτά θα τον καταλάβουν.» «Πάντοτε τα μάτια των κακών προσδοκούν τα κακά.» «Ουαί στην ψυχή τους, διότι σχεδίασαν πονηρή βουλή εναντίον του εαυτού τους λέγοντας: Ας δέσουμε τον δίκαιο, διότι μας είναι εμπόδιο. Επομένως θα γευθούν τους καρπούς των έργων τους.» «

Ερώτηση: Αφού λοιπόν, λέγει, ονομάζει τον εαυτό του δούλο, πώς είναι ίσος με τον Πατέρα; Απόκριση: Και δούλο και αμαρτωλό ονομάζει πολλές φορές τον εαυτό του στους Ψαλμούς, μην ονομάζοντας έτσι τη θεότητα, αλλά την ανθρώπινη ουσία δούλη και αμαρτωλή, μέσω της οποίας σήκωσε την αμαρτία του κόσμου και υπηρέτησε ως δούλος τον Θεό και τους ανθρώπους, γινόμενος μεσίτης, όπως ακριβώς λέγει ο Πατέρας μέσω του προφήτη Ησαΐα για τον Υιό: «Εξουθενώσατε την ψυχή του, εξουθενώσατε τον δούλο των αρχόντων». Δεν τα έλεγε αυτά προτρέποντάς τους προς το πάθος, αλλά μάλλον για να ντροπιάσει και να ανατρέψει τους φονιάδες. «Κύριε, ας μην ντροπιαστώ, διότι σε επικαλέστηκα». Σε όλους μας ταιριάζει να λέμε αυτόν τον λόγο. «Ας ντραπούν οι ασεβείς» μάλλον «και ας καταβιβαστούν ντροπιασμένοι στον άδη», ως λάτρεις των δαιμόνων. «Άλαλα ας γίνουν τα δόλια χείλη, που λαλούν ανομία εναντίον του δικαίου με υπερηφάνεια και εξουθένωση».

Δίκαιη είναι η κατάρα για έναν τέτοιο άνθρωπο, επειδή είναι και υπερήφανος και επειδή εξουθενώνει τον δίκαιο. Είναι προτιμότερο, λέει, να έχει κανείς «άλαλα χείλη», παρά να μιλάει κατ' αυτόν τον τρόπο. «Πόσο μεγάλο είναι το πλήθος της αγαθότητάς σου, Κύριε, την οποία φύλαξες για όσους σε φοβούνται, την οποία ετοίμασας για όσους ελπίζουν σε σένα μπροστά στους γιους των ανθρώπων· τους έκρυψες με την παρουσία του προσώπου σου» και «από την ταραχή των ανθρώπων θα τους σκεπάσεις μέσα στη σκηνή σου, μακριά από την αντιλογία των γλωσσών».

Έτσι, λοιπόν, ενώ αυτός αμφιταλαντευόταν με τέτοιους λογισμούς, καθώς κατεχόταν από πνεύμα απιστίας, μία από τις ημέρες, όταν τελέστηκε από όλους η εωθινή δοξολογία και όλοι οι μοναχοί βγήκαν από τον ναό και αποσύρθηκαν στα κελιά τους, εκείνος παρέμεινε οικειοθελώς ολομόναχος στον ναό, χλευάζοντας τον άγιο προς κακή του μοίρα. Σκοτισμένος, λοιπόν, από τον διάβολο ο άθλιος, πλησιάζει την εικόνα του αγίου, και όταν βρέθηκε κοντά της, απλώνει ο αναιδής με αναίδεια το δεξί του χέρι εναντίον της εικόνας και λέει με υπερηφάνεια και περιφρόνηση: Αυτόν εγώ θα θεωρήσω ποτέ και θα δοξάσω ή γενικά θα προσκυνήσω ασύνετα ως άγιο; Και με αυτόν τον λόγο, ενώ αυτά τα λόγια βρίσκονταν ακόμη στο στόμα του, οργή Θεού ξέσπασε εναντίον του. Διότι ακριβώς το χέρι που άπλωσε εναντίον της αγίας εικόνας, αμέσως του ξεράθηκε του μάταιου, και έτσι παρέμεινε στη θέση αυτή έχοντάς το απλωμένο, χωρίς να μπορεί να το συσπάσει προς τον αγκώνα. Αλλά, έχοντας περιπέσει εξαιτίας αυτού ο ανόητος σε δριμείς πόνους, άθελά του και παρά τη θέλησή του, μη μπορώντας καθόλου να απομακρυνθεί από εκεί, με τις γοερές φωνές του φανέρωσε την κατάστασή του σε όλους.

Από τον πέμπτο λόγο. Ότι «Ας γίνουν άλαλα τα δόλια χείλη, που μιλούν εναντίον του δικαίου», ψάλλει ο Δαβίδ· το ίδιο λέει ότι πράττουν και οι Ναυατιανοί στην Αλεξάνδρεια, παρουσιάζοντάς τους να κενολογούν εναντίον των μαρτύρων του Χριστού· λέει ότι κατά τη μέλλουσα ημέρα δεν θα έχουν καμία απολογία, ούτε θα μπορέσουν να ανοίξουν το στόμα και να κινήσουν τα χείλη τους, εφόσον στο παρόν ακόνισαν τη γλώσσα τους εναντίον των μαρτύρων του Χριστού.

Τον προ ηλίου ήλιον (App. Metr. E) Ο Γεώργιος αποδείχθηκε η πιο ωραία καλλιέργεια του Τεχνίτη που φύτεψε κάποτε τον παράδεισο, δείχνοντάς μας καρπούς που αναβλύζουν αθανασία. Διότι τίποτα απολύτως δεν μπορεί να θεωρηθεί απίστευτο εν Χριστώ, έστω κι αν κάποιοι από τους φθονερούς, άπιστοι άνδρες, έχοντας τυφλωθεί υπερβολικά, δεν αντιλήφθηκαν ότι γρήγορα νόσησαν από τη βουλή των εχθρών. Έθεσαν το στόμα τους εναντίον του ουρανού, λαλώντας άδικα με δόλια χείλη κατά του δικαίου. Ας γίνεται όμως κατανοητό από τους πιστούς ότι τα πάντα είναι δυνατά στον Κτίστη.

Ας σιωπήσουν λοιπόν οι ψευδοκατήγορες γλώσσες, που κινούνται ενάντια στην ειρήνη του Θεού, λέγοντας ότι, όταν αποκλειστεί από την ιερουργία ο οικονόμος, θα αδράξουμε την αφορμή για να καταδικάσουμε τον αρχιερέα μας, επειδή δήθεν συλλειτούργησε ήδη με τον καθαιρεμένο, και έπειτα τον προηγούμενο αγιώτατο πατριάρχη. Δόλια είναι τα χείλη που λένε τέτοια πράγματα, σκευωρία ανθρώπων συκοφαντών και φθονερών, που δεν θέλουν να βρει θεραπεία το παράπτωμα που ενέσκυψε στην εκκλησία. Σε καμία περίπτωση, μη γένοιτο. Και τον προηγούμενο πατριάρχη και αποδεχτήκαμε και αποδεχόμαστε, γι' αυτό και μέχρι τον θάνατό του διατηρούσαμε εκκλησιαστική κοινωνία μαζί του, και τον τωρινό αγιώτατο αρχιερέα και αποδεχτήκαμε και αποδεχόμαστε· γι' αυτό άλλωστε και τον μνημονεύουμε καθημερινά. Ας αποκλειστεί από την ιερουργία ο οικονόμος που στεφάνωσε τον μοιχό, και, όπως προαναφέραμε, συλλειτουργούμε μαζί του, αν το διατάξει, στην καθολική εκκλησία, ο καθένας σύμφωνα με την οικεία του τάξη. Και αν γίνει αυτό, θα υπάρξει χαρά στους ουρανούς, ειρήνη στη δική μας εκκλησία του Θεού· το σχίσμα θα υποχωρήσει, η ομόνοια θα αναλάμψει περίτρανα, ο αρχιερέας μας θα στεφανωθεί με τόσους επαίνους, ώστε το εγκώμιό του να διαδοθεί σε κάθε γενιά, οι κραταιότατοι βασιλείς μας μαζί με τα πολυτίμητα διαδήματά τους θα καταστεφανωθούν με αγγελική ευφημία, οι ιερείς θα ντυθούν τη δικαιοσύνη, και ακόμη περισσότερο οι όσιοι, το μοναχικό δηλαδή τάγμα, θα αγαλλιάσουν με μεγάλη αγαλλίαση.

Προς τον Ταρωνειτόπουλο, τον δούκα των Σκοπίων. Αν άκουσες ότι ο αρχιεπίσκοπος παραφρόνησε, πανσέβαστέ μου αυθέντη, και ότι νόσησε από δυσθεράπευτη μανία, τότε θα έπρεπε να πειστείς ότι παράκουσε και το δικό σου γράμμα και ούτε καν καταδέχτηκε να απαντήσει, αλίμονο πώς να το πω. Αν, όμως, στα άλλα είμαστε άφρονες, έχοντας γίνει κτηνώδεις εξαιτίας των παθών και έχοντας διαφθαρεί και γίνει βδελυροί με τις θεομίσητες πράξεις μας, σε τούτο τουλάχιστον διατηρούμε τη λογική μας: στο να γνωρίζουμε την υψηλή σας θέση στην οποία βρίσκεστε και εξαιτίας της οποίας απολύτως υπερέχετε. Μην πείθεσαι τόσο εύκολα σε όσους μιλούν εναντίον μας, αλλά ας γίνουν άλαλα τα χείλη εκείνων που μας διαβάλλουν στην αγαθότητά σου. Ας υποδείξουν σε ποιον έδωσαν το πιττάκιο που αναφέρεται στην επισκοπή, ποιος μας το κόμισε, και τότε ας επιβεβαιώσουν αυτά που λένε, ότι δήθεν δεν απαντήσαμε από περιφρόνηση. Ναι, στο όνομα της ευχής της αγίας σου μητέρας, ερεύνησε σχετικά με το πιττάκιο, σε ποιον παραδόθηκε, και αν βρεθεί ότι εγώ το παρέλαβα μεν, αλλά δεν απάντησα, τότε θα λογοδοτήσω ως καταφρονητής.

Εσύ όμως μου έλεγες: «Εύγε, εύγε», και ικανοποιούσες το θέλημα της ψυχής σου και χόρταινες τις ελπίδες σου, τρεφόμενος με αυτό που σου φαινόταν ως σαπίλα. Διότι ποτέ δεν θα γευόσουν κάτι καλό, ούτε κάτι γλυκό και ευχάριστο θα τραβήξει την όρεξή σου· αντίθετα, παραμονεύεις τα σαπισμένα και επιτίθεσαι στα μπαγιάτικα, και ξερνάς τέτοιες φωνές, αντάξιες αυτών των τροφών, ω εσύ που είσαι πιο μιαρός και από τους γύπες και πιο σιχαμερός από τα ποντίκια. Καίτοι θαυμάζω την ατοπία σου ως αληθινά άξια θαυμασμού. Διότι, αν πράττουμε καλά, γιατί κατηγορείς αυτό που πράττουμε; Αν πάλι δεν το θεωρείς καλό, γιατί χαίρεσαι με το κακό; Διότι οπωσδήποτε θα επιλέξεις ένα από τα δύο, ή να είσαι κακός κριτής ή φθονερός παρατηρητής. Με το να κατακρίνεις τα άριστα, αποδεικνύεται ότι δεν είσαι ορθός κριτής· ενώ με το να τρέφεσαι με τα χείριστα, αποδεικνύεσαι πονηρός. Αλλά φόρεσε την ντροπή σαν ρούχο και ντύσου την αισχύνη σαν μανδύα, ώστε να σε στολίσουμε με τα υφασμένα άνωθεν από την Γραφή ενδύματα, και δέξου στο στόμα σου τη μολύβδινη πέτρα, όπως η ανομία στο βιβλίο του Ζαχαρία· ας γίνουν άλαλα τα δόλια χείλη σου.