Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 30:8

Θα αγαλλιάσω και θα ευφρανθώ. Έχοντας καταπατήσει τη λύπη και τα υπόλοιπα πάθη. Και δεν με εγκλώβισες στα χέρια των εχθρών. Αντί του: δεν με παρέδωσες. Έστησες σε ευρύχωρο τόπο τα πόδια μου. Αφού με απάλλαξες από τη θλίψη, με τοποθέτησες σε άνεση και ευρυχωρία.

Ευχή Σε δοξάζω θερμά, Κύριε, διότι επέβλεψες στην ταπείνωσή μου, και δεν με παρέδωσες σε χέρια εχθρών, και έσωσες την ψυχή μου από τις θλίψεις. Και τώρα, Δέσποτα, ας με σκεπάσει το χέρι σου, και ας έλθει σε εμένα το έλεός σου, διότι έχει ταραχθεί η ψυχή μου, και υποφέρει με οδύνες καθώς εξέρχεται από αυτό το άθλιο σώμα, μήπως το πονηρό χέρι του αντιδίκου τη συναντήσει, και την εμποδίσει στο σκοτάδι εξαιτίας των αμαρτιών που έπραξα εν αγνοία και εν γνώσει σε αυτήν τη ζωή. Γίνε ίλεως σε εμένα, Δέσποτα των πάντων, και ας μην αντικρίσει η ψυχή μου τη σκοτεινή όψη των πονηρών δαιμόνων, αλλά ας την παραλάβουν οι λαμπροί και φωτεινοί Άγγελοί σου. Δώσε δόξα στο άγιο όνομά σου, και με τη δική σου δύναμη ανέβασέ με στο θεϊκό σου βήμα. Κατά την κρίση μου, ας μην με καταλάβει το χέρι του άρχοντα αυτού του κόσμου για να κατακρημνίσει εμένα τον αμαρτωλό στον βυθό του άδη, αλλά παραστάσου μου και γίνε για εμένα σωτήρας και βοηθός. Ελέησε, Κύριε, την ψυχή μου που μολύνθηκε από τα πάθη αυτής της ζωής. Και αν ως άνθρωπος λόγω της ασθένειας της φύσεως σφαλερά έπραξα σε λόγο ή σε έργο ή σε διάνοια, εσύ που έχεις την εξουσία να συγχωρείς αμαρτίες, συγχώρεσέ με και δώσε μου άφεση, ώστε να ανακουφιστώ και να βρεθώ ενώπιόν σου χωρίς σπίλο ή ρυτίδα, αλλά να γίνω δεκτός άμωμος και ακηλίδωτος στα χέρια σου, Δέσποτα, διότι είσαι ευλογητός στους αιώνες.

Εμίσησας τους υιούς των Ιουδαίων, οι οποίοι έως σήμερα διατηρούν μάταια και ανώφελα την έχθρα προς τον Σωτήρα. Εγώ δε — επί τω ελέει σου: Ο προφήτης βλέποντας (έχοντας λάβει θάρρος) ότι τα μυστήρια, τα οποία κηρύχθηκαν από αυτόν, φθάνουν στην εκπλήρωσή τους, αγαλλιάται πνευματικά με πολλή χαρά. Διότι επέβλεψες: Επειδή σε πολλή ταπείνωση βρισκόταν (υπάρχει) ο άνθρωπος, μέσα στην πλάνη των ειδώλων. Όλα αυτά δε ο Χριστός τα αναφωνεί εκ μέρους του ανθρώπου. Έσωσας: Από τις θλίψεις που περιέβαλλαν τον άνθρωπο, τις οποίες του επέφεραν οι δαίμονες, όπως ακριβώς οι Ιουδαίοι στον Χριστό. Και δεν με παρέδωσες (δεν με συνέκλεισας): Διότι ο Χριστός λύτρωσε τον άνθρωπο από τα χέρια του διαβόλου. Έστησας: Διότι αφού καθάρισε όλη τη γη, την κατέστησε ελεύθερη για τον άνθρωπο. Ελέησόν με: Ο Χριστός, θλιβόμενος πάνω στον σταυρό εκ μέρους του ανθρώπου. Εταράχθη: Δηλαδή, απέστρεψα τον οφθαλμό μου από τον λαό των Ιουδαίων με θυμό και μεγάλη οργή. Η ψυχή μου: Πόνεσα, δηλαδή, για τον λαό [των Ιουδαίων]· διότι και η ψυχή και η κοιλία (καρδιά) πόνεσαν, καθώς είναι σάρκα του Θεού. Διότι εξέλιπε: Πάνω στον σταυρό κατά τη σάρκα. Ησθένησεν: Ο Αδάμ, έχοντας πτωχεύσει από τον Θεό. Και τα οστά: Κρεμάμενος πάνω στον σταυρό. Παρά πάντας: Αναφέρεται στον ονειδισμό, τον οποίο υπέμεινε ο Χριστός πάνω στον σταυρό από τους άνομους (παράνομους) Ιουδαίους. Και στους γείτονες: Και οι απόστολοι και όλοι οι γνωστοί καταλήφθηκαν από φόβο Θεού κατά την ώρα του πάθους.

Σε ευχαριστώ, Δέσποτα Σωτήρα εκείνων που με αλήθεια επικαλούνται το όνομά σου, διότι ενίσχυσες εμένα τον ανάξιο δούλο σου να καταπατήσω τα κεντριά του διαβόλου, και να συντρίψω τις παγίδες του τις οποίες έστησε κάτω από τα πόδια μου, και να καταντροπιάσω τον αποστάτη Ιουλιανό, ο οποίος αποσκίρτησε από την κυριαρχία σου και προσκολλήθηκε στον διάβολο και σε εκείνους που σε μισούν· αυτόν που καταπάτησε τους αγίους νόμους σου και βεβήλωσε τα ένθεα προστάγματά σου. Σε ευχαριστώ, Φιλάνθρωπε, διότι επέβλεψες στην ταπείνωσή μου και δεν με παρέδωσες στα χέρια των εχθρών, αλλά έστησες σε ευρύχωρο τόπο τα πόδια μου και κατεύθυνες τα βήματά μου. Σε ευχαριστώ, μονογενή Λόγε του Πατρός, διότι με αξίωσες να λάβω το βραβείο της άνω κλήσεως και να ενταχθώ στον χορό των αγίων σου, και με τελείωσες μέσα στην ομολογία σου, και καταντρόπιασες αυτούς που ξεσηκώνονται εναντίον μου· και τώρα σε επικαλούμαι, Δέσποτα, επίβλεψε σε εμένα και στα ταπεινά μου λόγια, και δώσε αναψυχή στην κληρονομία σου, διότι ασθένησε και δεν την αποκατέστησες.

Κύριε, ο Θεός μου, ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών, σε ευχαριστώ, διότι επέβλεψες στην ταπείνωσή μου και με αξίωσες να τελειώσω τον δρόμο της επίγειας παροικίας μου μέσα στην ορθόδοξη ομολογία σου και στην οδό των εντολών σου. Και τώρα, φιλάγαθε Δέσποτα και πανοικτίρμον, δέξου με στις αιώνιες σκηνές σου, και μη θυμηθείς όσα αμάρτησα απέναντί σου εν γνώσει και εν αγνοία. Φύλαξε δε και αυτόν τον πιστό σου δούλο, του οποίου αξίωσες εμένα, τον αχρείο υπηρέτη σου, να προΐσταμαι· λύτρωσέ τον από κάθε ματαιότητα και επήρεια του αντιδίκου, και ύψωσέ τον πάνω από τις πολύπλοκες παγίδες, τις οποίες άπλωσε ο πονηρός ως σκάνδαλο για όλους όσοι επιθυμούν να σωθούν. Αφάνισε, Παντοδύναμε, όλη τη δύναμη του απατεώνα από το πρόσωπο του δούλου σου, και δώσε του την εξουσία να καταπατά την ολεθροτόκο κάρα του εχθρού των ψυχών μας. Κατάπεμψε από το ύψος τη χάρη του Αγίου σου Πνεύματος. Και ενίσχυσέ τον ενάντια στις αόρατες παρατάξεις, ώστε να αξιωθεί να δεχθεί από εσένα το στεφάνι της νίκης, και να δοξαστεί μέσω αυτού το όνομά σου, του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, διότι σε εσένα πρέπει η δόξα και η αίνεση στους αιώνες. Αμήν.

Ψαλμός 30 <Εις το τέλος· Ψαλμός του Δαβίδ· εκστάσεως.> Έχει δύναμη όχι απλώς αναφερόμενος στον Δαβίδ και στον Δεσπότη Χριστό, αλλά και σε όλους εμάς, που επιλέγουμε να λέμε: «Σε σένα, Κύριε, έλπισα, ας μην ντροπιαστώ ποτέ· με τη δικαιοσύνη σου ελευθέρωσέ με» από τα πάθη «και βγάλε με» από τους εχθρούς. «Σκύψε σε μένα το αυτί σου» και αφού ακούσεις, ελευθέρωσέ με γρήγορα από τους εχθρούς και τα πάθη μου. «Γίνε για μένα Θεός υπερασπιστής και οίκος καταφυγής για να με σώσεις. Διότι στήριγμά μου και καταφυγή μου είσαι εσύ» και κανένας άλλος, «και χάριν του ελέους σου θα με οδηγήσεις» προς τα ευάρεστα σε σένα «και θα με θρέψεις» με τροφή άφθαρτη, τον άρτο των αγγέλων σου. «Θα με βγάλεις από αυτήν την παγίδα, την οποία μου έκρυψαν» τα πλήθη των Ιουδαίων, «διότι εσύ είσαι ο υπερασπιστής» της ενανθρωπήσεώς μου, και εγώ «στα χέρια σου θα παραδώσω το πνεύμα μου» ανεβαίνοντας στον σταυρό, και θα με λυτρώσεις ως Θεός και Πατέρας. «Μίσησας αυτούς που προσκολλώνται σε ματαιότητες» άσκοπα και μάταια, «εγώ όμως, ελπίζοντας σε σένα τον Κύριο, θα αγαλλιάσω και θα ευφρανθώ για το έλεός σου. Διότι επέβλεψες στην ταπείνωση» της μορφής του δούλου και «αφού έσωσες από τις θλίψεις την ψυχή μου, δεν με έκλεισες στα χέρια των εχθρών· αλλά έστησες σε ευρύχωρο τόπο τα πόδια μου» ανασταίνοντάς με από το μνήμα.