Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 32:10

Ο Κύριος ματαιώνει τις βουλές των εθνών. Των νοητών, δηλαδή. Ακυρώνει δε τους λογισμούς των λαών και ακυρώνει τις βουλές των αρχόντων. Διότι κατέστησε άπρακτες τις επιβουλές όλων των Ιουδαίων, αφού αναστήθηκε τριήμερος. Διότι αυτό ήταν εκείνο που και ο Ίδιος θέλει, το οποίο και παραμένει εις τον αιώνα.

Ερώτηση: Επειδή ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο αυτεξούσιο και δεν τον εξαναγκάζει να πράξει το δίκαιο, πες μου, Πάτερ, πώς βοηθά τον αδικούμενο και πώς αναφέρεται στη Γραφή: «Ανατρέπει διαλογισμούς λαών και ματαιώνει βουλές αρχόντων;» Και προσευχήσου για εμένα, ώστε να λυτρωθώ από τη διαβολική απιστία και να παρακολουθώ με νήψη την πνευματική σας διδασκαλία.

Απόκριση: Ο Θεός δεν εξαναγκάζει κανέναν να πράξει το δίκαιο, λόγω του αυτεξουσίου. Αλλά εάν κάποιος αδικείται και είναι άξιος να λυτρωθεί από την αδικία, ο Θεός εμποδίζει αυτόν που αδικεί, και αυτό δεν του λογίζεται ως δικαιοσύνη, επειδή η προαίρεσή του είναι κακή και ο ίδιος επιλέγει να διαπράξει κάθε αδικία. Διότι οι Χαλδαίοι αδικούσαν τον Αζαρία και τους συντρόφους του ρίχνοντάς τους στο καμίνι του πυρός. Και επειδή ήταν άξιοι να λυτρωθούν, ο Θεός τους σπλαχνίστηκε και εμπόδισε το πυρ να τους βλάψει. Και δεν αποδίδουμε το δίκαιο αυτό στους Χαλδαίους, επειδή η θέλησή τους ήταν κακή, αλλά στον Θεό, ο οποίος ματαίωσε τις βουλές των εθνών για χάρη εκείνων που Τον φοβούνται. Κι αν ακόμη η αδικία εμποδιστεί για χάρη των αξίων, εντούτοις οι άδικοι λαμβάνουν την ανταμοιβή τους επαξίως των κακιών της αδικίας τους. Πρόσεχε τον εαυτό σου, μην πλανηθείς μακριά από την αλήθεια, στην οποία σε οδηγεί ο Θεός της δόξης με τις ευχές των αγίων. Αμήν.

Απόκριση: Εφόσον τα πάντα είναι δυνατά στον Θεό, και έτσι πιστεύουμε, ας εναποθέσουμε σε Αυτόν τη δύναμή μας, και Αυτός θα εξολοθρεύσει εκείνους που εγείρονται εναντίον μας. «Διότι Αυτός διασκορπίζει τις βουλές των εθνών και αθετεί τις βουλές των αρχόντων. Η δε βουλή του Θεού μένει εις τον αιώνα.» Στήριξε την αλήθεια και αγωνίσου υπέρ αυτής, και ο Θεός θα πολεμήσει για σένα τους αντιδίκους της. Αυτοί αντιστέκονται σαρκικά, εσύ στάσου πνευματικά, δηλαδή με προσευχές και ικεσίες για οποιοδήποτε ζήτημα, ζητώντας από τον Θεό τη δική Του βοήθεια. Και έλεγχε με παρρησία και επιτίμα και παρακάλει, όπως αρμόζει στον πνευματικό διδάσκαλο, και μην τους φοβηθείς, «διότι είναι περισσότεροι εκείνοι που είναι μαζί μας παρά εκείνοι που είναι μαζί τους». Εκείνοι είναι με τον διάβολο και με τους ανθρώπους που έχουν τα ίδια πάθη με αυτούς, εμείς όμως είμαστε με τον Θεό και τους αγίους Του. Εμείς έχουμε την ελπίδα στον Θεό, ο οποίος λέει: «Δεν θα σε αφήσω, ούτε θα σε εγκαταλείψω». Και ενεργεί «υπερεκπερισσού περισσότερα από όσα ζητούμε ή νοούμε», και εκπληρώνεται σε εμάς το: «Μακάριος εκείνος του οποίου βοηθός είναι ο Θεός του Ιακώβ, και η ελπίδα του βρίσκεται στον Κύριο τον Θεό του». Αυτοί όμως έχουν την ελπίδα τους στους ανθρώπους, στους οποίους δεν υπάρχει σωτηρία. Εάν, λοιπόν, ακολουθήσει κάποια μικρή ζημία, ας την περιφρονήσουμε και ας μην ενδώσουμε, και ας μη διστάσουμε ενώπιον προσώπου ανθρώπου, επειδή έτσι παροργίζουμε τον Θεό.

Επειδή δε η λέξη «κτίση» λαμβάνεται πολλές φορές με την έννοια της μετακοσμήσεως και της βελτιώσεως, όπως στο ρητό «Αν κάποιος είναι εν Χριστώ, είναι καινή κτίση»· και στο «Για να κτίσει τους δύο σε έναν καινούργιο άνθρωπο»· ίσως το μεν «εγενήθη» λέγεται για την πρώτη ουσίωση του ανθρώπου, το δε «εκτίσθη» για τη δεύτερη αναγέννηση διά της χάριτος του Χριστού. Όσο δε διαφέρει η εντολή του Θεού από έναν απλό λόγο, τόσο είναι και η διαφορά της κτίσεως από τη γένεση. Ο Κύριος ματαιώνει τις βουλές των εθνών· και αθετεί τους λογισμούς των λαών. Αυτό αποτελεί εξήγηση των προηγουμένων, το πώς δηλαδή έκτισε ο Θεός αυτούς που πίστεψαν σε Αυτόν, με το να ματαιώσει τις ασύνετες βουλές των λαών, τις οποίες έτρεφαν σχετικά με την ειδωλολατρία και κάθε ματαιότητα, και με το να αθετήσει τις βουλές των αρχόντων. Είναι δυνατόν όμως να αναγάγουμε αυτά και στον καιρό του Πάθους, όταν οι μεν νόμιζαν ότι σταυρώνουν τον Βασιλέα της δόξης, Εκείνος δε διά της οικονομίας του Σταυρού ανανέωνε την ανθρωπότητα. Διότι κατά την Ανάσταση ματαιωνόταν μεν η βουλή των εθνών, του Πιλάτου και των στρατιωτών, και όλων όσων ενήργησαν τα σχετικά με τον σταυρό· αθετούνταν δε οι βουλές των αρχόντων, των αρχιερέων και των γραμματέων και των βασιλέων του λαού. Διότι η Ανάσταση διέλυσε κάθε επινόησή τους. Μελετώντας δε κανείς μέσα από την κάθε ιστορία όλα όσα ενήργησε ο Θεός απέναντι στα άπιστα έθνη, θα διαπιστώσει ότι το ρητό αυτό έχει μεγάλη δύναμη και κατά το σωματικό (κυριολεκτικό) νόημα.

Τότε, λοιπόν, για να εκπληρωθεί η υπόσχεση του Ελισσαίου, ματαιώθηκαν οι βουλές της Συρίας, και εγκαταλείποντας τις σκηνές τους και όλη την περιουσία τους έφυγαν, αφήνοντας τόση αφθονία αγαθών στη Σαμάρεια, ώστε ένα μέτρο σιμιγδάλι να πωλείται προς έναν σίκλο και δύο μέτρα κριθάρι προς έναν σίκλο. Έτσι, λοιπόν, ο Κύριος γνωρίζει να ματαιώνει τις βουλές των εθνών. Το πώς, πάλι, αθετεί τις βουλές των αρχόντων, το διδαχθήκαμε στην περίπτωση του Αχιτόφελ, όταν προσευχήθηκε ο Δαβίδ λέγοντας: «Ματαίωσε, σε παρακαλώ, τη βουλή του Αχιτόφελ». Όταν, λοιπόν, ακούσεις κάποιον να εκτοξεύει μεγάλες απειλές και να διατείνεται ότι θα επιφέρει εναντίον σου κάθε λογής κακώσεις, ζημίες, πληγές ή θανάτους, στρέψε το βλέμμα σου προς τον Κύριο, ο οποίος ματαιώνει τις βουλές των εθνών και αθετεί τους λογισμούς των λαών.

Διότι έχουμε δικαιωθεί εν Χριστώ και έχουμε διδαχθεί να λέμε στις προσευχές μας προς τον εν ουρανοίς Πατέρα και Θεό: «Άφες ημίν τα οφειλήματα ημών». Έτσι και εδώ, το να φτάνουν μέχρι τις σαράντα πληγές όσοι χτυπούν, δηλαδή όσοι τιμωρούνται με τα βασανιστήρια των μαστιγώσεων, φανερώνει τον τριπόθητο σε εμάς καιρό της ένσαρκης οικονομίας του Μονογενούς, κατά τον οποίο με τον μώλωπά Του εμείς θεραπευτήκαμε, και ο Ίδιος ταλαιπωρήθηκε για τις αμαρτίες μας, όταν Τον ενέπαιξαν οι Ισραηλίτες και όταν ο Πιλάτος επέφερε τις πληγές στην πλάτη Του, ενώ εμείς απαλλαχθήκαμε από την ποινή και την κόλαση. Διότι παλαιότερα ήταν πολλές οι μάστιγες του αμαρτωλού, σύμφωνα με τα γεγραμμένα, αλλά ο Χριστός μαστιγώθηκε για εμάς. Επειδή, όπως ακριβώς πέθανε για όλους, έτσι πάλι μαστιγώθηκε για όλους, όντας Αυτός ο Ένας ίσος σε αξία με όλους.

Κεφάλαιο 91. Αγαπητοί, ας αγαπήσουμε ο ένας τον άλλον, και ο Εχθρός θα καταντροπιαστεί· διότι δεν παύει να διεγείρει ζήλια και φθόνο εναντίον των δούλων του Θεού. Διότι όσοι ακολουθούν το θέλημα του Εχθρού, όταν δουν ανάμεσά τους έναν αδελφό να υπηρετεί με όλη του την ψυχή τον Κύριο ευάρεστα, δεν το ανέχονται, αλλά στήνουν σκευωρίες θέλοντας να τον διώξουν, υποπτευόμενοι μήπως, αφού προκόψει μέσω της αληθινής ευλάβειας, γίνει ισχυρότερός τους. Και αυτός μεν, όταν διωχθεί, φεύγει και παραμένει αθώος ως προς την αιτία του χωρισμού, ενώ εκείνοι που έγιναν αίτιοι δεν θα είναι αθώοι. Έτσι και ο Ιωσήφ πουλήθηκε ως δούλος στην Αίγυπτο, όμως ο Θεός, τον οποίο είχε μέσα στην ψυχή του, δεν τον εγκατέλειψε, αλλά του έδωσε χάρη και σοφία ενώπιον του Φαραώ, του βασιλιά της Αιγύπτου, και τον κατέστησε κυβερνήτη σε όλη την Αίγυπτο και σε όλο τον οίκο του, και εκείνοι που τον είχαν απαρνηθεί πήγαν να τον προσκυνήσουν με δώρα, όχι μόνο ως αδελφό, αλλά ως βασιλιά και κύριο όλης της γης της Αιγύπτου. Διότι είναι γραμμένο: Ο Κύριος διασκορπίζει τις βουλές των εθνών, ματαιώνει τους συλλογισμούς των λαών και ματαιώνει τις βουλές των αρχόντων· η δε βουλή του Κυρίου μένει στον αιώνα. Και πάλι λέει: Ο Κύριος είναι βοηθός μου, και δεν θα φοβηθώ τι θα μου κάνει ο άνθρωπος.

Όταν περιπέσεις εντελώς στα βάθη των κακών, τότε και εσύ θα κατακρίνεις τους εχθρούς της αλήθειας. Διότι δεν πρόκειται να σταθεί η βουλή των ασεβών, σύμφωνα με αυτόν που λέει: Ο Κύριος ματαιώνει τις βουλές των εθνών, και τα εξής. Η δε βουλή του Κυρίου μένει στον αιώνα. Ή, ακόμη περισσότερο, εξαιτίας της σκληροκαρδίας μας υπερηφανευόμαστε και για τη σωματική μας δύναμη, αγνοώντας εκείνο που έχει ειπωθεί: ότι ο γίγαντας δεν θα σωθεί με το πλήθος της ισχύος του. Και μετά από λίγο: Ιδού, οι οφθαλμοί του Κυρίου επιβλέπουν σε αυτούς που τον φοβούνται, για να γλιτώσει από τον θάνατο τις ψυχές τους και να τους θρέψει σε καιρό πείνας. Γιατί δυσανασχετείς όταν νουθετείσαι; Διότι βλέπω ότι οι κινήσεις σου αποπνέουν φιλαρχία. Μην θαυμάζεις τη δόξα, αλλά να αποβλέπεις στον κίνδυνο που ακολουθεί. Διότι οι δυνατοί θα κριθούν με αυστηρότητα. Διότι, αν αμελήσαμε τη μία ψυχή, την οποία μας εμπιστεύθηκε ο Κύριος, και την αφήσαμε να χερσωθεί, σαν παραμελημένο αμπέλι, πώς θα μας εμπιστευθεί την επιμέλεια ολόκληρου του παραδείσου; Διότι αυτός που είναι πιστός στα λίγα, είναι πιστός και στα πολλά. Και αυτός που είναι άπιστος στα ελάχιστα, είναι άπιστος και στα πολλά.

Ο Κύριος διασκορπίζει τις βουλές των εθνών, ματαιώνει τους λογισμούς των λαών και ακυρώνει τις αποφάσεις των αρχόντων. Επειδή το προφητικό πνεύμα προέβλεπε ότι επρόκειτο να ξεσπάσουν διωγμοί εναντίον όσων εγκατέλειπαν την πρότερη δεισιδαιμονία και αποστρέφονταν την πολυθεϊστική πλάνη, προκειμένου να επιστρέψουν προς τον Κύριο των όλων, προτρέπει αναγκαίως αυτούς που γνώρισαν τον Ποιητή των πάντων να μην φοβούνται τις εκφοβίσεις και τις απειλές των εθνών που παρέμειναν στην απιστία.

Διότι και αν στήσουν μύριες επιβουλές εναντίον σας, σε τίποτα, λέει, δεν θα μπορέσουν να ενεργήσουν εναντίον σας. Επειδή ο ίδιος ο δημιουργός και Κύριος των πάντων, στον οποίο καταφύγατε, με ένα μόνο νεύμα του θα διασκορπίσει τις εναντίον σας επιβουλές των εθνών και των άπιστων λαών, καθώς και τους εναντίον σας λογισμούς. Και αν τυχόν άρχοντες και βασιλείς ξεσηκωθούν ποτέ εναντίον σας, θα ακυρώσει και τις δικές τους βουλές· και θα επικρατήσει μόνο η δική του βουλή στον αιώνα. Αλλά και οι λογισμοί της σοφίας του δεν θα ακυρωθούν όπως οι λογισμοί των ανθρώπων· αντίθετα, οι δικές του κρίσεις παραμένουν από γενεά σε γενεά. Διότι διαφυλάσσει τους δικούς του λογισμούς για τους αξίους του· και επειδή σε κάθε γενεά και διαδοχή ανθρώπων βρίσκονται κάποιοι άξιοι, εύλογα, διατηρώντας τους λογισμούς του για αυτούς τους ίδιους, τους παρατείνει από γενεά σε γενεά.

Τα προκείμενα βρίσκονται σε συνάφεια με το νόημα των προλεχθέντων. Διότι, αφού ο λόγος κάλεσε όλους τους ανθρώπους της γης στον φόβο του Θεού με το να πει πρωτύτερα: «Ας φοβηθεί τον Κύριο όλη η γη»· έπειτα, ενθαρρύνοντάς τους να μην αγωνιούν ούτε να φοβούνται τους διωγμούς που πρόκειται να εγερθούν εναντίον τους, συνέδεσε μέσω των προηγουμένων το: «Ο Κύριος ματαιώνει τις βουλές των εθνών», και τα εξής. Διατηρώντας, λοιπόν, το ίδιο νόημα, λέει και μέσα από τα προκείμενα: Λάβετε θάρρος, όλοι εσείς προς τους οποίους απευθύνεται ο λόγος. Εάν πράγματι προσέλθετε στον δικό Του φόβο, θα έχετε τους οφθαλμούς Του και τη διορατική Του δύναμη να σας επιβλέπει, και να σας διασώζει από όλους τους εχθρούς και τους επιβούλους. Διότι «ιδού οι οφθαλμοί του Κυρίου είναι στραμμένοι σε αυτούς που τον φοβούνται, σε αυτούς που ελπίζουν στο έλεός του, για να λυτρώσει από τον θάνατο τις ψυχές τους». Επειδή δίχως αυτούς τους οφθαλμούς του Θεού δεν υπάρχει άλλη ελπίδα σωτηρίας, ούτε για βασιλιά που θαρρεύει στη στρατιωτική του δύναμη, ούτε για γίγαντα που καυχάται για το πλήθος της δύναμης και της ισχύος του, ούτε για άλογο που ελπίζει στην ταχύτητα των ποδιών του. Διότι όλα αυτά διαψεύδουν, αποτυγχάνουν και πλανούν όσους έχουν στηρίξει την ελπίδα τους σε αυτά. Αλλά εσείς να έχετε θάρρος, εσείς που επικαλείστε τον Κύριο και έχετε ενστερνιστεί τον φόβο Του.

«Τῳ λόγῳ» (Με τον Λόγο): Διότι μέσω του Χριστού δημιουργήθηκαν τα σύμπαντα και οι δυνάμεις των ουρανών, καθώς Εκείνος είναι μέσα στον Πατέρα και μαζί με τον Πατέρα. «Καὶ τῳ πνεύματι» (Και με το Πνεύμα): Διότι είπε με τον λόγο και δημιουργήθηκαν. «Συνάγων» (Αυτός που συγκεντρώνει): Διότι Αυτός κάνει τα σύννεφα να γεμίζουν με τα ύδατα από τη θάλασσα σαν ασκούς· και έχε κατά νου το βάπτισμα, πώς συνίσταται σε όλη την οικουμένη, καθώς τα ύδατα συγκρατούνται με το πρόσταγμα του Θεού. «Τιθεὶς ἐν θησαυροῖς» (Τοποθετώντας σε θησαυρούς): Θησαυροί είναι το βάπτισμα, καθώς σε αυτό είναι αποταμιευμένα τα ακατάληπτα μυστήρια (το ακατάληπτο μυστήριο)· και άβυσσος επειδή είναι αμέτρητα (αμέτρητο). «Φοβηθήτω» (Ας φοβηθεί): Κάθε γήινο φρόνημα ας φοβηθεί τον Κύριο, καθώς μέσω Αυτού καταργείται. «Ἀπ' αὐτοῦ δὲ» (Και από αυτόν): Οι δαίμονες που βρίσκονται σε όλη την οικουμένη εκδιώκονται από το βάπτισμα. Γι' αυτό λέει: ας σαλευθούν. «Ὅτι αὐτὸς εἶπεν» (Διότι αυτός είπε): Τα ύδατα σε όλη την οικουμένη (κτίση). «Αὐτὸς ἐνετείλατο» (Αυτός έδωσε εντολή): Τα βαπτίσματα σε όλη την οικουμένη. «Κύριος διασκεδάζει» (Ο Κύριος διασκορπίζει): Τις ενέργειες των δαιμόνων. «Ἀθετεῖ» (Ακυρώνει): Τις βουλές των ιουδαϊκών λαών και αρχόντων, επειδή σκέφτηκαν πονηρά. «Ἡ δὲ βουλή» (Η δε βουλή): Διότι όσα αποφάσισε ο Χριστός, τα έπραξε για τη σωτηρία του ανθρώπου και παραμένει στον αιώνα. «Λογισμοί» (Λογισμοί): Διότι από πολύ παλιά και προαιώνια αποφάσισε να εκπληρώσει αυτό το μυστήριο. «Μακάριον τὸ ἔθνος» (Μακάριο το έθνος): Ο πιστός λαός, αυτός που προέρχεται από τα έθνη, ο οποίος πίστεψε.

ΤΙΤΛΟΣ Βʹ. — Περί της βουλής του Θεού· και ότι είναι αμετάβλητη και ακατάληπτη στους ανθρώπους. «Ο Κύριος ματαιώνει τις βουλές των εθνών, και ακυρώνει τους λογισμούς των λαών.» «Πόσο φοβερός είναι στις βουλές του πάνω από τους υιούς των ανθρώπων.» «Πολλοί λογισμοί υπάρχουν στην καρδιά του ανθρώπου· η βουλή όμως του Θεού παραμένει στον αιώνα.» «Αυτά που έχει βουληθεί ο άγιος Θεός, ποιος θα τα ματαιώσει; Και το υψωμένο του χέρι ποιος θα το αποστρέψει;» «Αυτά λέγει ο Κύριος Σαβαώθ: Όπως έχω πει, έτσι θα γίνει, και όπως έχω βουληθεί, έτσι θα παραμείνει.» —«Πού είναι οι σοφοί σου; Ας σου αναγγείλουν τι έχει βουληθεί ο Κύριος Σαβαώθ.» «Ποιος γνώρισε τον νου του Κυρίου, ή ποιος έγινε σύμβουλός του, για να τον καθοδηγήσει; Ή με ποιον συνεβουλεύθη, και τον δίδαξε; Ο αιώνιος Θεός, που κατασκεύασε τα άκρα της γης. Δεν θα πεινάσει, ούτε θα κοπιάσει, ούτε είναι δυνατόν να εξιχνιαστεί η φρόνησή του.» «Εγώ είμαι ο Θεός, και δεν υπάρχει άλλος εκτός από εμένα. Όλη η βουλή μου θα σταθεί, και όλα όσα έχω βουληθεί, θα τα πράξω· μίλησα, και τα έφερα εις πέρας· έκτισα και το έπραξα.» «Ο λόγος μου, ο οποίος θα εξέλθει από το στόμα μου, δεν θα επιστρέψει σε εμένα κενός, μέχρις ότου συντελέσει όλα όσα θέλησα.» «Ποιος από τους ανθρώπους θα γνωρίσει τη βουλή του Θεού; Ή ποιος θα αναλογιστεί τι θέλει ο Κύριος; Διότι οι λογισμοί των θνητών είναι δειλοί, και επισφαλείς οι επινοήσεις τους.»

«Ας φοβηθεί τον Κύριο όλη η γη» και ας σταματήσει την ανομία, «και από αυτόν ας σαλευτούν όλοι όσοι κατοικούν την οικουμένη· διότι αυτός είπε και έγιναν, αυτός έδωσε εντολή και κτίστηκαν», δεν έγιναν από μόνα τους. «Ο Κύριος ματαιώνει τις βουλές των εθνών» που σκέπτονται πονηρά, όχι πάντοτε βέβαια, αλλά όποτε αυτός ευδοκεί, «ακυρώνει δε τους συλλογισμούς των λαών» που σκέπτονται παράνομα, «και ακυρώνει τις βουλές των αρχόντων» πολλές φορές από άνομα πράγματα. «Η βουλή όμως του Κυρίου», ως άμωμη και δίκαιη, «μένει στον αιώνα, οι λογισμοί της καρδιάς του» της άρρητης, ως καθαροί και αμόλυντοι, «από γενεά σε γενεά. Μακάριο το έθνος, του οποίου ο Κύριος είναι ο Θεός του», που δοξάζεται για την ευσέβειά του, «λαός, τον οποίο εξέλεξε ως κληρονομία του» με βάση τα αγαθά του έργα. «Από τον ουρανό επέβλεψε ο Κύριος σε όλους όσους κατοικούν τη γη, είδε όλους τους υιούς των ανθρώπων από το ετοιμασμένο κατοικητήριό του. Αυτός που έπλασε ξεχωριστά τις καρδιές των ανθρώπων και κατανοεί όλα τα έργα τους», τους είδε σε δεινές ασθένειες και τους έστειλε ως ιατρό τον Λόγο και Υιό του για να τους θεραπεύσει. «Δεν σώζεται ο βασιλιάς από την πολλή δύναμη» των στρατοπέδων, εάν ο Θεός δεν καταστήσει αδύναμους τους αντιδίκους, «και ο γίγαντας» δεν θα διαφύγει τους κινδύνους λόγω του μεγέθους της δύναμής του, χωρίς τον Θεό. «Απατηλό είναι το άλογο για σωτηρία» για εκείνον που βασίζεται σε αυτό χωρίς τη θεία συνδρομή.

Αλλ' Εκείνος που διασκορπίζει τις βουλές των εθνών και ματαιώνει τα σχέδια των αρχομένων και όσων άρχουν κακώς, ο σοφός και κραταιός συνήγορος και προασπιστής μας, όπως ακριβώς η καλοκαιρινή λαίλαπα σκορπά τη σκόνη του άχυρου από το αλώνι, έτσι, με την επίσκεψη του Πνεύματος με τον τρόπο που ο Ίδιος γνωρίζει, λιχνίζει και διασκορπίζει από τη βασιλική διάνοια τους σωρούς της κακολογίας.

Αλλά ποια είναι και από πού προέρχεται η αιτία, ώστε το πανάγιο όνομα να βλασφημείται εξαιτίας μας ανάμεσα στα έθνη, ώστε να φτάσουμε σε τέτοιο σημείο να λεηλατούμαστε από τα χέρια εκείνων που Τον αρνούνται; Προφανώς, αυτό συμβαίνει εξαιτίας των ανομιών και των αμαρτιών μας, με τις οποίες Τον πικραίνουμε, εφόσον δεν τηρούμε τα προστάγματα και τα δικαιώματά Του, και για τον λόγο αυτό μας μαστιγώνει και μας τιμωρεί μέσω ανόμων χεριών. Εφόσον λοιπόν τα τωρινά δεινά είναι τέτοια και τόσο μεγάλα, τι αρμόζει σε εμάς που έχουμε αφιερωθεί στην προσευχή; Τι άλλο, παρά να κάνουμε εκτενή προσευχή προς τον Κύριο τον Θεό μας υπέρ των χριστιανών αδελφών που αγωνίζονται για εμάς, ώστε, θαυματουργώντας και εδώ, να μην απορρίψει οριστικά τον λαό Του, αλλά, εξευμενιζόμενος από τις ικεσίες της Παναγίας Μητέρας Του και όλων των αγίων, να ματαιώσει τα σχέδια των εθνών, ώστε η οδός τους να γίνει σκοτάδι και ολίσθημα, και κάποιος άγγελος από τον ουρανό να τους εναντιώνεται και να τους καταδιώκει, προκειμένου να περάσουμε και τον παρόντα καιρό ειρηνικά και απόρθητοι από τους εχθρούς;