Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 32:21

Διότι, όταν σκεφθεί το: «Ιδού ο Κύριος και ο μισθός του, για να αποδώσει στον καθένα σύμφωνα με το έργο του», και αναλογιστεί τα δικά του πονηρά έργα, από τη μία πλευρά φοβάται την κόλαση και τρέμει ενώπιον των απειλών· από την άλλη όμως, για να μην καταποθεί από τη λύπη, τρέφει αγαθή ελπίδα αποβλέποντας στους οικτιρμούς και στη φιλανθρωπία του Θεού. Ελπίζει, δηλαδή, ότι η ψυχή του θα λυτρωθεί από τον θάνατο και ότι θα διατραφεί από Αυτόν σε καιρό λιμού. Η δε ψυχή μας προσμένει τον Κύριο, διότι είναι βοηθός και υπερασπιστής μας. Ο λόγος αυτός παρέχει προτροπή και παρηγοριά για υπομονή· έτσι ώστε, ακόμη και αν κάποτε καταληφθούμε από κάτι που μας θλίβει, να μη χωριστούμε από την αγάπη του Θεού, η οποία είναι εν Χριστώ Ιησού, αλλά με όλη μας την ψυχή να υπομένουμε τα επίπονα, αναμένοντας τη βοήθεια από τον Θεό. Διότι σε Αυτόν θα ευφρανθεί η καρδιά μας, και στο άγιο όνομά Του ελπίσαμε. Αυτό συμφωνεί με όσα αναφέρονται στην αρχή του ψαλμού: «Αγαλλιάσθε, δίκαιοι, εν Κυρίω»· και, «Σε Αυτόν θα ευφρανθεί η καρδιά μας». Και μου φαίνεται ότι σύμφωνα με αυτά έχει πει ο Απόστολος το: «Σε όλα αυτά υπερνικούμε μέσω Εκείνου που μας αγάπησε»· καθώς και το: «Και όχι μόνο αυτό, αλλά και καυχόμαστε για τις θλίψεις».

Διότι, αφού είπε ο Ψαλμωδός ότι «Η ψυχή μας θα υπομείνει για τον Κύριο», για να δείξει ότι δεν επιδεικνύει την υπομονή του αναγκαστικά ούτε επειδή καταπιέζεται από τις θλίψεις, αλλά ότι αποδέχεται με κάθε χαρά τις κακουχίες υπέρ του ονόματος του Κυρίου, λέει: Όχι μόνο υπομένουμε, αλλά και «σε Αυτόν θα ευφρανθεί η καρδιά μας, και στο άγιο όνομά Του ελπίσαμε». Μας αρκεί το να ονομαζόμαστε Χριστιανοί, ώστε να διαφύγουμε κάθε επήρεια των εναντίων δυνάμεων. Άγιο δε λέγεται ότι είναι το όνομα του Θεού, όχι βέβαια επειδή έχει κάποια αγιαστική δύναμη μέσα στις συλλαβές του, αλλά διότι κάθε ιδιότητα του Θεού, και η έννοια των όσων κατ' εξοχήν νοούνται περί Αυτού, είναι άγια και αγνή. «Ας έλθει, Κύριε, το έλεός σου σε εμάς, όπως ακριβώς ελπίσαμε σε εσένα». Βλέπεις πόσο συνετά προσευχήθηκε; Κατέστησε τη δική του διάθεση μέτρο για την επιχορήγηση των οικτιρμών του Θεού. Τόσο πολύ, λέει, ας γίνει το έλεός σου σε εμάς, όση είναι και η ελπίδα που εμείς προηγουμένως καταθέσαμε σε εσένα.

«Ότι βοηθός»: Είναι φανερό ότι ο Χριστός είναι των δικαίων. «Ότι εν αυτώ»: Ως λαμβάνοντες οι δίκαιοι τον άξιο μισθό [του κόπου]. «Και εν τω ονόματι»: Οι άγιοι, έχοντας σωθεί μέσω της ελπίδας. «Γένοιτο το έλεος»: Οι δίκαιοι ζητώντας με παρρησία τον μισθό του κόπου της ζωής.

Μάθετε δε από ποιον και προς ποιον χορηγείται η βοήθεια, και αφού ανυψώσετε σε αυτόν την ελπίδα σας, δεν θα καταισχυνθείτε. «Ιδού, οι οφθαλμοί του Κυρίου επιβλέπουν αυτούς που τον φοβούνται και ελπίζουν στο έλεός του», μέσω του οποίου και ευδοκιμούν, μέσω του οποίου «λυτρώνονται από τον θάνατο οι ψυχές τους και τρέφονται», όταν ο λιμός κατατήκει τους πολλούς. «Η δε ψυχή μας προσμένει τον Κύριο», δηλαδή απεκδέχεται «ότι είναι βοηθός και υπερασπιστής μας» και «σε αυτόν θα ευφρανθεί η καρδιά μας, και στο άγιο όνομά του ελπίσαμε».