Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 34:2

Δίκασε, Κύριε, αυτούς που με αδικούν, πολέμησε αυτούς που με πολεμούν. Στο πρόσωπο των αποστόλων αρμόζει η εισαγωγή. Εννοεί τους Ιουδαίους, λέγει, οι οποίοι, μην έχοντας μέσα τους ειρήνη, διεξάγουν πολέμους και πολεμούν τον Χριστό, ο οποίος είναι η ειρήνη μας. (Μέχρις εδώ το ελληνικό κείμενο). Λάβε όπλο και θυρεό, και σήκω σε βοήθειά μου. Με το όπλο, τον θυρεό και τη ρομφαία αινίσσεται τις τιμωρητικές δυνάμεις, οι οποίες αποστέλλονται από τον Κύριο για την επικουρία των δικαίων.

Ούτε υπάρχεις ως ένας από τους άρχοντες, που αγνοεί τους νόμους ή έχει ανάγκη από συνήγορο ή σύνεδρο, οι οποίοι θα αποφαίνονται για το κάθε επιμέρους ζήτημα. Διότι εσύ είσαι σύνθρονος του Πατρός, ο δημιουργός των νόμων, ο διορθωτής των σοφών, ο χορηγός της δικαιοσύνης, ο υπερασπιστής των καταπονουμένων, ο εκδικητής των συκοφαντουμένων. Διότι τη Σωσάννα, η οποία συκοφαντήθηκε από τους ακόλαστους γέροντες, την έσωσες από τη θανατική καταδίκη, αποστέλλοντας για την υπεράσπισή της τον σοφό και ανάργυρο ρήτορα Δανιήλ. Επειδή, λοιπόν, έχεις γνώση των πάντων και γνωρίζεις πώς πρέπει να πολεμηθούν αυτοί· αν μου το επιτρέπεις, θα μιλήσω. Διότι είμαι δούλος της δικής σου φιλανθρωπίας, και μάλιστα ανάξιος, και δεν μπορώ να πράξω ενάντια στην προσταγή σου. Και ο Μονογενής απάντησε: «Σου το επιτρέπω, μίλησε άφοβα και ανεπιφύλακτα». Και ο Δαβίδ είπε: «Λάβε όπλο και θυρεό, και ανάστηθι προς βοήθειά μου». Ο δε Μονογενής αποκρίθηκε: «Και ποιο όπλο πρέπει να πάρω, ή ποιον θυρεό; Και πώς πρέπει να σηκωθώ για να σε βοηθήσω; Μήπως άραγε πρέπει να πάρω εκείνο το όπλο ή εκείνον τον θυρεό που αφαίρεσες από τον αλλόφυλο Γολιάθ, τον οποίο και πάταξες στην κοιλάδα, όταν εγώ οδήγησα τον λίθο στο ασημείωτο και αφώτιστο πρόσωπό του; Αλλά να γνωρίζεις σαφώς τούτο, ότι εγώ δεν έχω απολύτως καμία ανάγκη από αυτά τα όπλα. Αν μάλιστα συγκρατήσω το πνεύμα μου, πεθαίνει κάθε σάρκα που κινείται πάνω στη γη».

Ο δε Δαβίδ: Γνωρίζω και εγώ, Δέσποτα, ότι δεν έχεις ανάγκη από αυτά τα όπλα, καθώς είσαι βασιλιάς κραταιός, παντοδύναμος, ακαταμάχητος, αιώνιος. Ικετεύω όμως την ασύγκριτη αγαθότητά σου να λάβεις όπλο και θυρεό, δηλαδή, την ενανθρώπηση και το πάθος, και να αναστηθείς προς βοήθειά μου την τρίτη ημέρα. Ο δε Μονογενής: Και εσύ από πού γνωρίζεις αυτά τα θεία και απόκρυφα μυστήρια, «στα οποία επιθυμούν οι άγγελοι να εγκύψουν»; Ο δε Δαβίδ: Έλαβα τη γνώση τους από το Άγιο, Παράκλητο Πνεύμα. Ο δε Μονογενής: Μαζί με αυτά που γνωρίζεις, πες μου, αν έχεις και κάτι άλλο να πεις· διότι θα σε ακούσω και για αυτό με ευμένεια και δικαιοσύνη.

Εισάκουσέ με, Κύριε, εισάκουσέ με μέσα από τη φωτιά της προσευχής, όπως ακριβώς κάποτε τον Προφήτη σου. Ναι, Θεέ των αγίων Δυνάμεων· ναι, δημιουργέ των ασωμάτων· ναι, εσύ που είπες, ζητάτε, και θα λάβετε. Μη με βδελυχθείς εμένα που περιβάλλομαι από ακάθαρτα χείλη και είμαι καταχωμένος στις αμαρτίες. Εισάκουσέ με, εσύ που υποσχέθηκες να ακούς αυτούς που σε επικαλούνται με αλήθεια, και κατεύθυνε τα βήματα των δούλων σου και τα πόδια τους σε οδό ειρήνης. Σπλαχνίσου τα άκακα παιδιά που βρίσκονται στην ξενιτιά, εσύ που είπες: γίνεστε ακέραιοι σαν τα περιστέρια. Φώναξα προς εσένα με όλη μου την καρδιά, Θεέ μου. Θεέ μου, εισάκουσέ με· εσύ που είσαι η ελπίδα όλων των περάτων της γης και εκείνων που βρίσκονται μακριά στην ξενιτιά. Επιτίμησε όλα τα ακάθαρτα πνεύματα για να φύγουν από το πρόσωπο των παιδιών σου. Πιάσε όπλο και ασπίδα, και αναστήσου για τη βοήθειά τους. Τράβηξε ρομφαία και φράξε τον δρόμο απέναντι σε εκείνους που τα καταδιώκουν.

ΤΟΥ ΔΑΒΙΔ ΛΔ΄: Δίκασε, Κύριε, αυτούς που με αδικούν, πολέμησε αυτούς που με πολεμούν. Λάβε όπλο και θυρεό, και σήκω προς βοήθειά μου. Σύρε ρομφαία και φράξε την οδό απέναντι σε όσους με καταδιώκουν. Επειδή και στον Ιεζεκιήλ πολλά έχουν λεχθεί περί ρομφαίας. Διότι λέγει: Ρομφαία, ρομφαία, εξεγέρσου και φάγε αίμα τραυματιών· και πάλι: Εάν μια γη αμαρτήσει απέναντί μου, θα αποστείλω ρομφαία εναντίον της. Όλα δε αυτά τα εξαπολύει εναντίον της κακίας που υπάρχει στους ανθρώπους, ως αγαθός, προς ωφέλεια εκείνων που κυριαρχούνται από αυτήν· επειδή ακόμη και πολεμώντας σώζει, όπως ακριβώς ο ιατρός που τέμνει και καίει τα πάσχοντα μέρη του σώματος για τη θεραπεία ολοκλήρου. Σε αυτά προσθέτει λέγοντας στη συνέχεια: Πες στην ψυχή μου: Εγώ είμαι η σωτηρία σου· έχοντας πίστη και την απόλυτη πεποίθηση ότι εκείνο που λέγεται από τον Θεό δεν εξέρχεται άσκοπα, αλλά καταλήγει οπωσδήποτε σε έργο αυτό που λέγεται. Και μέσω αυτού, λοιπόν, αρνούνταν τη δική του σωτηρία και παραιτούνταν από τη δική του ζωή, και ευχόταν να χαριστεί στην ψυχή του η σωτηρία του Κυρίου, ώστε να μπορεί και αυτός να λέγει: Δεν ζω πλέον εγώ, αλλά ζει μέσα μου ο Χριστός. Διότι Αυτός είναι η σωτηρία μας· αυτό ακριβώς άλλωστε σημαίνει και η ερμηνεία του ονόματος του Ιησού.

Πάρε, λοιπόν, και εσύ όπλο και ασπίδα, σύμφωνα με το ψαλμικό ρητό, και σήκω προς βοήθειά τους. Ενίσχυσε τον βραχίονά τους, σύρε ρομφαία και κλείσε τον δρόμο απέναντι σε όσους τους αντιτάσσονται. Σκέπασέ τους σε ημέρα πολέμου με την παντοδύναμη δεξιά σου, φρουρώντας κάθε είσοδο και έξοδό τους, και δωρίζοντάς τους το βασίλειο ειρηνικό στο εσωτερικό του· όλους όσους κατέχουν εξουσία και αξιώματα καθοδήγησέ τους να υποτάσσονται με τη δίκαιη και αναγκαία αγάπη που τους οφείλουν, και ρύθμισε και διαπαιδαγώγησε τις ορμές όλων των υπηκόων, χαρίζοντας σε όλους ομοψυχία ώστε να πειθαρχούν σε αυτούς στους οποίους δόθηκε από εσένα ο κλήρος να βασιλεύουν.

Ψαλμός του Δαβίδ: Δηλαδή στον Χριστό· διότι σε αυτόν και για αυτόν αναφέρεται ολόκληρος ο ψαλμός, καθώς και για το πάθος του. «Δίκασον, Κύριε»: Διότι οι Ιουδαίοι, αν και ευεργετήθηκαν από τον Χριστό, στράφηκαν στην αδικία, κινώντας πόλεμο εναντίον του Κυρίου, όπως ακριβώς και οι δαίμονες εναντίον του Αδάμ. Γι' αυτόν τον λόγο βοά προς τον Πατέρα. «Επιλαβοῦ όπλου»: Ο Αδάμ λέει προς τον Κύριο: πιάσε το όπλο του σταυρού και την ασπίδα της αναστάσεως και βοήθησέ με. Διότι μέσω αυτών πολέμησε τον διάβολο και έσωσε τον άνθρωπο. «Έκχεον ρομφαίαν»: Δηλαδή, φανέρωσε τη δύναμή σου σε όλους τους εχθρούς σου· διότι η ρομφαία ερμηνεύεται ως δύναμη. Φανέρωσε, λοιπόν, τη δύναμή σου και χαλιναγώγησε τις ορμές αυτών, και τις επιβουλές εκείνων· διότι και τα δύο αυτά τα πράττουν οι δαίμονες εναντίον του ανθρώπου. «Είπον τη ψυχή»: Αυτό το λέει η θεότητα στον κυριακό άνθρωπο, τον οποίο ανέλαβε οικονομικώς, δηλαδή στον Αδάμ. «Αισχυνθείησαν»: Τα τέκνα των Ιουδαίων· διότι αυτοί μηχανεύτηκαν τον θάνατο του Σωτήρα. «Αποστραφείησαν»: Διότι στράφηκαν προς τα πίσω καταντροπιασμένοι οι Ιουδαίοι, έχοντας συλλογιστεί για τον Χριστό τα δεσμά και τον σταυρό. «Γενηθήτωσαν»: Διότι όπως ο άνεμος σκορπίζει το χνούδι στο πρόσωπο της γης, έτσι και οι Ιουδαίοι σκορπίστηκαν σε ολόκληρο το πρόσωπο της γης.

Αλλά ελάτε, αφού και εμείς σκεφτούμε τα ίδια με τα νήπια, ας απευθυνθούμε προς τον Κύριο με τα ίδια του τα λόγια, ώστε να μεταφέρουμε τα λόγια του Κυρίου στα νήπια. Φωτιά ήρθα να ρίξω στη γη. Φωτιά ήρθες να ρίξεις στη γη, Κύριε, και δεν ήρθες να φέρεις ειρήνη, αλλά μάχαιρα; Η αμαρτία μάς κατανίκησε, ο θάνατος μας κυρίευσε, η γέεννα του πυρός μάς απειλεί, το στρατόπεδο των μιαρών δαιμόνων μάς κατατρόπωσε, και εμείς σε περιμέναμε, ακούγοντας από τους προφήτες ότι είσαι ο βοηθός μας· και ερχόμενος λες: «Φωτιά ήρθα να ρίξω στη γη»· και: «Δεν ήρθα να φέρω ειρήνη, αλλά μάχαιρα»; Δεν υπήρχε σε εμάς τρόπαιο πίστεως, δεν έχουμε τη δύναμη να αντισταθούμε στην παράταξη του διαβόλου· διότι όπλο πίστεως δεν υπήρχε σε εμάς· τον Αδάμ, ενώ βρισκόταν ακόμη μέσα στον παράδεισο, τον εξέδυσε ο διάβολος και τον άφησε γυμνό από τον θώρακα της δικαιοσύνης μας. Γι' αυτό, καθένας από εμάς, όντας γυμνός από κάθε βοήθεια, βοά προς εσένα λέγοντας: «Δίκασε, Κύριε, αυτούς που με αδικούν, πολέμησε αυτούς που με πολεμούν· πιάσε όπλο και ασπίδα και σήκω για να με βοηθήσεις· σύρε τη ρομφαία και κλείσε τον δρόμο απέναντι σε αυτούς που με καταδιώκουν· πες στην ψυχή μου, εγώ είμαι η σωτηρία σου»· και ενώ έχεις έρθει για βοήθειά μας λες: Δεν ήρθα να φέρω ειρήνη, αλλά μάχαιρα; Και πού είναι η ικεσία των αγίων που αναπεμπόταν προς εσένα για ειρήνη, το «Κύριε ο Θεός ημών, χάρισέ μας ειρήνη»; Διότι τα πάντα μάς τα έχεις αποδώσει.

Ψαλμός 34ος. Του Δαβίδ. «Δίκασε, Κύριε, εκείνους που με αδικούν, πολέμησε αυτούς που με πολεμούν. Λάβε όπλο και ασπίδα και ανάστηθι προς βοήθειά μου». Αυτά αρμόζουν στον Δαβίδ και στον Σαούλ, στον Χριστό και στους Ιουδαίους. «Τράβηξε ρομφαία και φράξε την οδό απέναντι σε εκείνους που με καταδιώκουν». Διότι ούτε ο Πατέρας έχει ανάγκη από όπλο και ασπίδα και ρομφαία για την άμυνα κατά των εχθρών, ούτε ο Υιός αδυνατεί να ανατρέψει και να πατάξει τους εχθρικούς Ιουδαίους· αλλά τα λόγια αυτά είναι έκφραση θείας συγκατάβασης και οικονομίας, και η πραγμάτωση της σωτηρίας του κόσμου είναι έργο της ομόνοιας Πατρός και Υιού. Και ούτε ο Πατέρας παραβλέπει το μυστήριο, ούτε ο Υιός πράττει κάτι από μόνος Του· αλλά παντού επικαλείται τον Πατέρα, λόγω της ενότητας της φύσεώς τους, ώστε να μη θεωρηθεί αντίθεος. «Ειπέ προς την ψυχή μου· εγώ είμαι η σωτηρία σου». Διαθέτω την αυτοτέλεια, έστω και αν καλώ σε βοήθεια τον Πατέρα, αποδίδοντάς Του δικαίως την τιμή. «Ας αισχυνθούν και ας εντραπούν εκείνοι που ζητούν την ψυχή μου», επειδή δεν μπόρεσαν να καταλάβουν την κληρονομιά μου· «ας στραφούν προς τα πίσω και ας καταισχυνθούν εκείνοι που μηχανεύονται κακά εναντίον μου. Ας γίνουν σαν το χνούδι μπροστά στον άνεμο, και άγγελος Κυρίου ας τους καταθλίβει. Ας γίνει η οδός τους σκοτάδι και ολίσθημα, και άγγελος Κυρίου ας τους καταδιώκει». Γιατί όμως θα υποστούν αυτά οι αλιτήριοι; «

Και τι θα τους εμπόδιζε να αναζητήσουν ακόμη και μια άψυχη πέτρα στα θεμέλια της Σιών, για να πιστέψουν σε αυτήν, εξαιτίας του ότι ο Θεός λέει μέσω του ίδιου προφήτη: «Ιδού, εγώ τοποθετώ στα θεμέλια της Σιών λίθο πολυτελή, ακρογωνιαίο, εκλεκτό, έντιμο θεμέλιο στα θεμέλιά της, και όποιος πιστεύει σε αυτόν δεν θα καταντροπιαστεί»; Και πάλι, τι θα τους εμπόδιζε να αναζητούν μια πόλη οικοδομημένη με άψυχους πολύτιμους λίθους, εξαιτίας του ότι ο Θεός λέει στην αγία πόλη: «Ιδού, εγώ ετοιμάζω για σένα την πέτρα σου από άνθρακα και τα θεμέλιά σου από ζαφείρι και θα κάνω τις επάλξεις σου από ίασπη και τις πύλες σου από κρυστάλλινους λίθους και τον περίβολό σου από εκλεκτούς λίθους»; Ας περιμένουν επίσης να τρέξουν γάλα και οι άψυχοι λόφοι, διότι λέει: «Θα συμβεί εκείνη την ημέρα να στάξουν τα όρη γλυκασμό και οι λόφοι να ρεύσουν γάλα». Άρα λοιπόν, σύμφωνα με αυτούς, ούτε οι ασεβείς θα αναστηθούν κατά την κρίση, διότι γι' αυτόν τον λόγο λέει: «Δεν θα αναστηθούν οι ασεβείς στην κρίση». Ας προσδώσουν λοιπόν και στην ημέρα λόγο και στη νύχτα γνώση, αφού λέει: «Η ημέρα στην ημέρα αναγγέλλει λόγο και η νύχτα στη νύχτα αναγγέλλει γνώση». Και όχι μόνο αυτό, αλλά ας εξοπλίσουν τον Θεό και με όπλο και με ασπίδα, αφού λέει: «Πιάσε όπλο και ασπίδα και σήκω εις βοήθειάν μου». Ας κραυγάσουν επίσης, για να αφυπνίσουν και τον Κύριο, αφού λέει: «Ξύπνησε, γιατί κοιμάσαι, Κύριε;».

Όταν δε λέει «πάρε όπλο και ασπίδα και σήκω να με βοηθήσεις» και «τράβηξε ρομφαία και φράξε τον δρόμο σε όσους με καταδιώκουν», φαίνεται ότι λέει κάτι ξένο και ανάξιο για τον Θεό, παρουσιάζοντάς Τον ως οπλοφόρο, Εκείνον που τρέμει ολόκληρη η κτίση και μόνο όταν την επιβλέπει. Αλλά και σε αυτό το ρητό δηλώνει μέσω των όπλων τη θεία και ακαταμάχητη δύναμη· διότι ισχυρότερη από κάθε πανοπλία είναι και μόνο το θείο νεύμα.

Αλλά έως πότε θα παραβλέπεις τη δική σου κληρονομιά, Κύριε, που είναι εκτεθειμένη σε αιχμαλωσία και μακρόχρονη λεηλασία και αποτελεί αντικείμενο χλευασμού για ένα λαό μωρό και όχι σοφό, ο οποίος έχει απομακρυνθεί από την ευσεβή πίστη και δόξα προς εσένα; Μέχρι πότε, εσύ ο φιλάνθρωπος, θα αποστρέφεις από εμάς το πρόσωπό σου και θα ξεχνάς τη δυστυχία μας; Δεν θα αφουγκραστείς τους στεναγμούς μας, εσύ που ακούς ταχέως τους θλιβομένους; Δεν θα επιβάλεις δικαιοσύνη, εσύ ο Κύριος των εκδικήσεων; Έως πότε θα εξακολουθούν να σέρνονται τα άτοπα και οι απόγονοι της δούλης Άγαρ θα κατακυριεύουν εμάς τους ελεύθερους, θα αφανίζουν και θα σκοτώνουν το άγιο έθνος σου, το οποίο επικαλείται το άγιο όνομά σου, το υπέρ παν όνομα, ενώ αυτό θα υπομένει μακροχρόνια δουλεία και θα υφίσταται τους εξευτελισμούς και τα χτυπήματα αυτών των πανούργων αλλογενών; Ας φτάσει ενώπιόν σου επιτέλους, φιλάγαθε Δέσποτα, ο στεναγμός των αιχμαλώτων. Ας βοήσει προς εσένα τον φιλεύσπλαχνο και τώρα το αίμα των δούλων σου που χύνεται, όπως παλαιότερα του Άβελ. Πάρε όπλο και ασπίδα και σήκω να μας βοηθήσεις, ενδυναμώνοντας τον άνδρα που εσύ ο ίδιος θα επιλέξεις και στον οποίο θα ευδοκήσεις.

Ω, ποιος Ιερεμίας να θρηνήσει για τα δικά μας, ή ποιος χρόνος θα παρασύρει στο ρεύμα της λήθης όσα μας έμελλε και να δούμε και να πάθουμε; Αλώσεις πόλεων, ερημώσεις ναών, βεβηλώσεις πανάγιων σκευών, οιμωγές ανδρών, ολολυγμούς γυναικών, λεηλασίες, μεταναστεύσεις και όλα τα άλλα που κάνουν τον θάνατο πολύ πιο προτιμότερο από τη ζωή. Είδες, Κύριε, μην παρασιωπήσεις. Πάρε όπλο και ασπίδα και σήκω για να μας βοηθήσεις και μην μας απορρίψεις μέχρι τέλους. Σήκωσε τα χέρια σου ενάντια στην υπερηφάνειά τους, και με τον τρόπο που ερήμωσαν εμάς, έτσι ερήμωσε και αυτούς.

Σε σένα λοιπόν, ω βασιλιά, στρέφοντας τα μάτια και υψώνοντας τα χέρια, εκείνα τα λόγια του Δαβίδ με αγωνία προσεύχεται και λέει: «Αγαλλίασή μου, λύτρωσέ με από εκείνους που με περικύκλωσαν· γίνε για μένα ελευθερωτής σαν τον Μωυσή· φανερώσου σαν φωτιά που κατακαίει το δάσος, σε όσους με κατέστησαν πυρπολημένη και κατεστραμμένη εκ θεμελίων· μη λυπηθείς αυτούς που δεν με λυπήθηκαν· είθε οι Ιταλοί να πληρώσουν για τα δάκρυά μου με τα δικά σου βέλη. Ξεπέρασα σε συμφορές ή και εξομοιώθηκα με την αρχαία Σιών, την οποία ισοπέδωσε ο βαβυλωνιακός στρατός· αλλά όπως εκείνην την ανοικοδόμησε ο Ζοροβάβελ, έτσι και εσύ, αναλαμβάνοντάς με από αυτή την οδυνηρή πτώση, ανόρθωσέ με· πιάσε όπλο και ασπίδα και σήκω σε βοήθειά μου. Ο κόπος σου δεν θα μείνει χωρίς ανταμοιβή, αλλά και ο μισθός σου θα είναι απολύτως πλήρης· θα σε περιστέψω με το βασιλικό στέμμα πιο περίλαμπρα· θα σε στεφανώσω με το λαμπρότερο στεφάνι της νίκης. Όπως η Ρώμη τον Βρούτο, πάνω σε χάλκινες πλάκες θα σε απεικονίσω· όπως η Σικελία τον Τιμολέοντα, θα σε δοξάσω· όπως οι Αθήναι τον Αρμόδιο, θα σε δοξολογήσω αθάνατα και θα σε υψώσω σε στήλη. Μακάρι να σε αντικρίσω, εσένα που από παλιά και διακαώς ποθώ να δω. Ώστε όπως η μητέρα με το παιδί της και ο γιος με τη μητέρα του να ευφρανθούμε, και να γίνει δυνατό μέσω εσού να ενδυθώ το ιμάτιο της σωτηρίας και τον χιτώνα της ευφροσύνης.»

ΚΑΤΗΧΗΣΗ 91η: ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΝΑ ΑΝΤΙΠΑΡΑΤΑΣΣΟΜΑΣΤΕ ΜΕ ΠΡΟΘΥΜΙΑ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΩΝ ΑΛΙΤΗΡΙΩΝ ΔΑΙΜΟΝΩΝ. Αδελφοί και πατέρες, συζητούμε διαρκώς ακόμη για το τι και πώς θα εξελιχθούν όσα ακούγονται, και δεν είναι παράξενο· διότι συνηθίζει η ψυχή να πολυλογεί με τέτοιου είδους ακούσματα· αλλά αν συμφωνείτε, αφήνοντας την πολλή φλυαρία ας ασχοληθούμε με τους εαυτούς μας, και ας αντιμετωπίζουμε με σύνεση, μέρα και νύχτα, τον πόλεμο που εξάπτεται αόρατα εναντίον μας, μήπως και προσέχοντας τον σωματικό πόλεμο τραυματιστούμε εμείς οι ίδιοι στην ψυχή. Και ποιοι είναι αυτοί που μας πολεμούν; Οι αλιτήριοι δαίμονες, «τα πνεύματα της πονηρίας, οι κοσμοκράτορες του σκότους του αιώνος τούτου», των οποίων το πλήθος είναι άπειρο και η εναντίον μας μανία αδιάκοπη. Αλλά ας μη φοβηθούμε ούτε να δειλιάσουμε· έχουμε και εμείς σύμμαχο και βοηθό το Άγιο Πνεύμα, τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, ο οποίος «ανέλαβε τις ασθένειές μας και βάσταξε τις νόσους μας», ο οποίος επειδή έπαθε όταν πειράστηκε, μπορεί να βοηθήσει αυτούς που πειράζονται· προς τον οποίο και με παρρησία ας αναφωνήσουμε: «Δίκασε, Κύριε, αυτούς που με αδικούν· πολέμησε αυτούς που με πολεμούν· πάρε όπλο και ασπίδα, και σήκω για να με βοηθήσεις. Τράβηξε ρομφαία, και κλείσε τον δρόμο απέναντι σε αυτούς που με καταδιώκουν.»