Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 34:24

Και αυτά τα λέει ενώ ο ίδιος δεν είναι αδρανής· διότι ούτε ο Πατέρας κρίνει κανέναν, αλλά έχει δώσει όλη την κρίση στον Υιό. — (B f. 119 b) Λέγοντας δε το «Μην απομακρυνθείς από εμένα», αποδεικνύει ολοκάθαρα ότι μέγιστο εφόδιο για τη σωτηρία είναι το να έχει κανείς απλώς παραστάτη και συμπολεμιστή τον Θεό των όλων. Διότι εκείνοι που αξιώθηκαν να έχουν αυτή τη μέθεξη, με κάθε τρόπο και οπωσδήποτε θα επικρατήσουν των εχθρών, και θα αποκρούσουν γενναία τις επιθέσεις εκείνων που τους πολεμούν, και ποτέ δεν θα καταστραφούν πέφτοντας κάτω από την εξουσία τους. <Κρίνε με, Κύριε, σύμφωνα με τη δικαιοσύνη σου.> (B f. 119 b) Εξέδωσε ο Θεός και Πατέρας δίκαιη κρίση για τον Υιό· διότι δεν επέτρεψε να επιτίθενται εναντίον του αδιάκοπα όσοι ασέβησαν σε αυτόν, αλλά μάλλον έσβησε το γέλιο τους. — Ως δίκαιη κρίση, που ταιριάζει απόλυτα στη δικαιοσύνη του Πατέρα, ζητά το να μην επιτραπεί σε αυτούς που τον σκότωσαν να τρυφούν με χαρές εις βάρος του, ούτε βέβαια να χαίρονται επειδή αυτός έπαθε, και μάλιστα για πάντα. <Ας μην πουν μέσα στις καρδιές τους: Εύγε, εύγε στην ψυχή μας· ούτε ας πουν: Τον καταπιαμε.> (B f. 119 b) Για τον λόγο αυτό ο Θεός και Πατέρας έσβησε το γέλιο των Ιουδαίων, ώστε να μην λένε μέσα στις καρδιές τους: «Εύγε, εύγε στην ψυχή μας». Διότι, εάν ο Χριστός παρέμενε μόνο στο να σταυρωθεί και να πεθάνει, εύλογα θα έλεγαν όσοι τον σκότωσαν: «Εύγε, εύγε στην ψυχή μας», και επιπλέον τούτο: «Τον καταπιαμε».

Αδελφοί, εάν κάποιος από εσάς κυριευθεί από ρυπαρούς και αισχρούς λογισμούς, ας μην αμελήσει και παραδώσει τον εαυτό του στην απόγνωση, αλλά ας έχει την καρδιά του ενώπιον του Θεού, και αφού στενάξει με δάκρυα ας πει: Εξεγέρσου, Κύριε, και πρόσεξε την κρίση μου, ο Θεός μου και ο Κύριός μου στη δίκη μου· κρίνε με σύμφωνα με τη δικαιοσύνη σου, Κύριε, έργο των χεριών σου είμαι εγώ· γιατί με εγκατέλειψες και με παρέβλεψες; Και γιατί αποστρέφεις το πρόσωπό σου από εμένα και λησμονείς την ταπείνωσή μου; Διότι ο Εχθρός καταδίωξε την ψυχή μου, ταπείνωσε έως το χώμα τη ζωή μου· βυθίστηκα σε λάσπη βυθού και δεν υπάρχει στήριγμα· ας με κρατήσει το χέρι σου, για να μη χαθώ.

«Επιτρέπεται να δώσουμε φόρο στον Καίσαρα;» Αυτοί, όμως, ήταν γεμάτοι δόλο (κατάμεστοι) και οργή. «Και πλάτυναν»: Διότι νόμιζαν μέσα στην ανοησία τους ότι θα νικήσουν και γίνονταν περιχαρείς. «Είπαν εύγε, εύγε»: Διότι νόμισαν ότι κατευθύνουν την ανομία τους, μη γνωρίζοντας ότι συνομιλούν με τον Θεό. «Είδες, Κύριε»: Σαν να προσεύχεται προς τον Πατέρα ο Υιός λέει για τον λαό των Ιουδαίων: ίσως επιστρέψουν (μετανοήσουν). «Εξεγέρθητι»: Ο Αδάμ λέει μετά την ανάσταση προς τον Κύριο: «Εκδικήσου για λογαριασμό μου αυτούς που με έθλιψαν». Διότι τότε η καταδίκη των δαιμόνων εκδικήθηκε. «Ο Θεός μου»: Διότι τι είναι πιο δραστικό από τη δίκη του Θεού; Ή ποιος είναι ικανός να αναμετρηθεί δικαστικά με τον Θεό; Και τι θα πουν οι Ιουδαίοι κατά την ανάσταση; «Κρίνε με»: Διότι μετά την εκ νεκρών έγερση του Κυρίου, η ανθρώπινη φύση, την οποία φόρεσε, ανέλαβε τη βασιλεία, τη δόξα και τη δύναμη, και βλέποντας οι Ιουδαίοι την άνοδο στους ουρανούς δεν χάρηκαν. «Ας μην πουν»: Διότι ούτε αυτό [να πουν] πλέον μπόρεσαν οι Ιουδαίοι. Διότι μετά την ανάσταση του Χριστού οι ψυχές τους ταράχθηκαν με οδύνη. «Μήτε να πουν»: Διότι ο Κύριος δεν έπαθε εξαιτίας της δικής τους δύναμης, όπως νόμιζαν, αλλά με δικό του θέλημα, για να σώσει τον άνθρωπο. «Ας ντροπιαστούν»: Τα τέκνα των Ιουδαίων, όσοι χάρηκαν με τον θάνατο του Σωτήρα. «Ας ενδυθούν (με ντροπή)»: Οι Ιουδαίοι που έλεγαν ομοίως: «Άλλους έσωσε, τον εαυτό του δεν μπορεί να σώσει».

«Διότι σε μένα μεν μιλούσαν ειρηνικά», αποκαλώντας με διδάσκαλο με υποκρισία και απεσταλμένο από τον Θεό, «και με οργή μηχανεύονταν δόλους και άνοιξαν διάπλατα το στόμα τους εναντίον μου. Είπαν: Εύγε, εύγε, είδαν τα μάτια μας», λέγοντας αυτά όχι με αλήθεια, αλλά με υποκρισία, ώστε, παγιδεύοντάς με σε κάποιον λόγο μου, να με παραδώσουν στον Καίσαρα. «Είδες, Κύριε, μην αποσιωπήσεις» αυτήν την κακουργία, «Κύριε, μην απομακρυνθείς από εμένα. Εξεγέρσου, Κύριε, και πρόσεξε την κρίση μου, ο Θεός και ο Κύριός μου για τη δίκη μου. Κρίνε με, Κύριε, σύμφωνα με τη δικαιοσύνη μου, Κύριε ο Θεός μου, και ας μην επιχαρούν σε βάρος μου· ούτε να πουν: τον καταβροχθίσαμε». «Ας ντροπιαστούν και ας καταντροπιαστούν όσοι επιχαίρουν» για τα βάσανά μου. «Ας ντυθούν με αισχύνη και ντροπή όσοι μεγαλορρημονούν εναντίον μου». Αυτά υποδηλώνουν ολοφάνερα την τέλεια ενανθρώπηση του Υιού του Θεού, η οποία ανατείνει ικετευτικά προς τον Θεό και Πατέρα όλα τα δικά της. «Ας αγαλλιάσουν και ας ευφρανθούν εκείνοι που επιθυμούν τη δικαιοσύνη μου και ας λένε παντοτινά: Ας μεγαλυνθεί ο Κύριος», δηλαδή, στη δικαιοσύνη του Υιού οφείλει να δοξάζεται και η ευδοκία του Πατρός.