Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 34:25

Και αυτά τα λέει ενώ ο ίδιος δεν είναι αδρανής· διότι ούτε ο Πατέρας κρίνει κανέναν, αλλά έχει δώσει όλη την κρίση στον Υιό. — (B f. 119 b) Λέγοντας δε το «Μην απομακρυνθείς από εμένα», αποδεικνύει ολοκάθαρα ότι μέγιστο εφόδιο για τη σωτηρία είναι το να έχει κανείς απλώς παραστάτη και συμπολεμιστή τον Θεό των όλων. Διότι εκείνοι που αξιώθηκαν να έχουν αυτή τη μέθεξη, με κάθε τρόπο και οπωσδήποτε θα επικρατήσουν των εχθρών, και θα αποκρούσουν γενναία τις επιθέσεις εκείνων που τους πολεμούν, και ποτέ δεν θα καταστραφούν πέφτοντας κάτω από την εξουσία τους. <Κρίνε με, Κύριε, σύμφωνα με τη δικαιοσύνη σου.> (B f. 119 b) Εξέδωσε ο Θεός και Πατέρας δίκαιη κρίση για τον Υιό· διότι δεν επέτρεψε να επιτίθενται εναντίον του αδιάκοπα όσοι ασέβησαν σε αυτόν, αλλά μάλλον έσβησε το γέλιο τους. — Ως δίκαιη κρίση, που ταιριάζει απόλυτα στη δικαιοσύνη του Πατέρα, ζητά το να μην επιτραπεί σε αυτούς που τον σκότωσαν να τρυφούν με χαρές εις βάρος του, ούτε βέβαια να χαίρονται επειδή αυτός έπαθε, και μάλιστα για πάντα. <Ας μην πουν μέσα στις καρδιές τους: Εύγε, εύγε στην ψυχή μας· ούτε ας πουν: Τον καταπιαμε.> (B f. 119 b) Για τον λόγο αυτό ο Θεός και Πατέρας έσβησε το γέλιο των Ιουδαίων, ώστε να μην λένε μέσα στις καρδιές τους: «Εύγε, εύγε στην ψυχή μας». Διότι, εάν ο Χριστός παρέμενε μόνο στο να σταυρωθεί και να πεθάνει, εύλογα θα έλεγαν όσοι τον σκότωσαν: «Εύγε, εύγε στην ψυχή μας», και επιπλέον τούτο: «Τον καταπιαμε».

Επειδή λοιπόν αυτοί βρέθηκαν σε κάθε είδους συμφορά, καθώς κατακάηκε όλη η χώρα τους και ο πόλεμος εξολόθρευσε τους κατοίκους της, ενώ εκείνος που έπαθε δοξάζεται, καθώς του λέει ο Θεός και Πατέρας: «Ζήτησε από εμένα, και θα σου δώσω τα έθνη ως κληρονομιά σου, και ως ιδιοκτησία σου τα πέρατα της γης»· και επιπλέον αυτού: «Κάθισε στα δεξιά μου, μέχρι να θέσω τους εχθρούς σου υποπόδιο των ποδιών σου»· έπεσε η αλαζονεία των Ιουδαίων, γκρεμίστηκε στη γη το φρόνημά τους, και δεν τον χλεύασαν, ούτε βέβαια μπόρεσαν να πουν: «Τον καταβροχθίσαμε.» <Ας αγαλλιάσουν και ας ευφρανθούν εκείνοι που επιθυμούν τη δικαιοσύνη μου.> (B f. 120) Η δύναμη των νοημάτων, εξίσου, απευθύνεται σε οποιονδήποτε επιθυμεί τη δικαιοσύνη του, και σε όσους αγαπούν την ειρήνη μαζί του· στους οποίους θέλει να δοθεί αγαλλίαση και ευφροσύνη, η οποία βεβαίως χορηγείται μέσω αυτού από τον Θεό και Πατέρα. Διότι έχει γραφτεί για κάθε δίκαιο: «Διότι πάνω στο κεφάλι τους θα υπάρχει αίνεση, και ευφροσύνη θα τους καταλάβει.» Όμως, το ποια είναι η δικαιοσύνη για την οποία γίνεται λόγος εδώ, πρέπει να το εξετάσουμε. Διότι φαινόταν μεν ότι ο νόμος που παραδόθηκε μέσω αγγέλων στους αρχαιοτέρους, με τη μεσιτεία του πάνσοφου Μωυσή, ήταν δάσκαλός μας στη δικαιοσύνη, όμως όχι στην πιο τέλεια.

Ας μην επιχαρούν εις βάρος μου, ας μην πουν μέσα στις καρδιές τους: «Εύγε, εύγε, η ψυχή μας!», ούτε ας πουν: «Τον καταβροχθίσαμε». Διότι, λέγει, όταν εσύ επιληφθείς των όσων αποτόλμησαν και κρίνεις σύμφωνα με τη δικαιοσύνη σου, δεν θα επιχαρούν ούτε θα πουν μέσα στις καρδιές τους: «Εύγε, εύγε, υπερίσχυσε η ψυχή μας». Διότι, ακόμη κι αν κάποτε το είπαν αυτό με το στόμα τους, δεν θα το πουν όμως και μέσα στις καρδιές τους· ούτε θα πουν: «Τον καταβροχθίσαμε», βλέποντας την ανάστασή μου και την εγκαθίδρυση της Εκκλησίας μου σε ολόκληρη την οικουμένη.

«Επιτρέπεται να δώσουμε φόρο στον Καίσαρα;» Αυτοί, όμως, ήταν γεμάτοι δόλο (κατάμεστοι) και οργή. «Και πλάτυναν»: Διότι νόμιζαν μέσα στην ανοησία τους ότι θα νικήσουν και γίνονταν περιχαρείς. «Είπαν εύγε, εύγε»: Διότι νόμισαν ότι κατευθύνουν την ανομία τους, μη γνωρίζοντας ότι συνομιλούν με τον Θεό. «Είδες, Κύριε»: Σαν να προσεύχεται προς τον Πατέρα ο Υιός λέει για τον λαό των Ιουδαίων: ίσως επιστρέψουν (μετανοήσουν). «Εξεγέρθητι»: Ο Αδάμ λέει μετά την ανάσταση προς τον Κύριο: «Εκδικήσου για λογαριασμό μου αυτούς που με έθλιψαν». Διότι τότε η καταδίκη των δαιμόνων εκδικήθηκε. «Ο Θεός μου»: Διότι τι είναι πιο δραστικό από τη δίκη του Θεού; Ή ποιος είναι ικανός να αναμετρηθεί δικαστικά με τον Θεό; Και τι θα πουν οι Ιουδαίοι κατά την ανάσταση; «Κρίνε με»: Διότι μετά την εκ νεκρών έγερση του Κυρίου, η ανθρώπινη φύση, την οποία φόρεσε, ανέλαβε τη βασιλεία, τη δόξα και τη δύναμη, και βλέποντας οι Ιουδαίοι την άνοδο στους ουρανούς δεν χάρηκαν. «Ας μην πουν»: Διότι ούτε αυτό [να πουν] πλέον μπόρεσαν οι Ιουδαίοι. Διότι μετά την ανάσταση του Χριστού οι ψυχές τους ταράχθηκαν με οδύνη. «Μήτε να πουν»: Διότι ο Κύριος δεν έπαθε εξαιτίας της δικής τους δύναμης, όπως νόμιζαν, αλλά με δικό του θέλημα, για να σώσει τον άνθρωπο. «Ας ντροπιαστούν»: Τα τέκνα των Ιουδαίων, όσοι χάρηκαν με τον θάνατο του Σωτήρα. «Ας ενδυθούν (με ντροπή)»: Οι Ιουδαίοι που έλεγαν ομοίως: «Άλλους έσωσε, τον εαυτό του δεν μπορεί να σώσει».

«Διότι σε μένα μεν μιλούσαν ειρηνικά», αποκαλώντας με διδάσκαλο με υποκρισία και απεσταλμένο από τον Θεό, «και με οργή μηχανεύονταν δόλους και άνοιξαν διάπλατα το στόμα τους εναντίον μου. Είπαν: Εύγε, εύγε, είδαν τα μάτια μας», λέγοντας αυτά όχι με αλήθεια, αλλά με υποκρισία, ώστε, παγιδεύοντάς με σε κάποιον λόγο μου, να με παραδώσουν στον Καίσαρα. «Είδες, Κύριε, μην αποσιωπήσεις» αυτήν την κακουργία, «Κύριε, μην απομακρυνθείς από εμένα. Εξεγέρσου, Κύριε, και πρόσεξε την κρίση μου, ο Θεός και ο Κύριός μου για τη δίκη μου. Κρίνε με, Κύριε, σύμφωνα με τη δικαιοσύνη μου, Κύριε ο Θεός μου, και ας μην επιχαρούν σε βάρος μου· ούτε να πουν: τον καταβροχθίσαμε». «Ας ντροπιαστούν και ας καταντροπιαστούν όσοι επιχαίρουν» για τα βάσανά μου. «Ας ντυθούν με αισχύνη και ντροπή όσοι μεγαλορρημονούν εναντίον μου». Αυτά υποδηλώνουν ολοφάνερα την τέλεια ενανθρώπηση του Υιού του Θεού, η οποία ανατείνει ικετευτικά προς τον Θεό και Πατέρα όλα τα δικά της. «Ας αγαλλιάσουν και ας ευφρανθούν εκείνοι που επιθυμούν τη δικαιοσύνη μου και ας λένε παντοτινά: Ας μεγαλυνθεί ο Κύριος», δηλαδή, στη δικαιοσύνη του Υιού οφείλει να δοξάζεται και η ευδοκία του Πατρός.