Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 34:27

4 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

ἀγαλλιάσθωσαν καὶ εὐφρανθήτωσαν οἱ θέλοντες τὴν δικαιοσύνην μου καὶ εἰπάτωσαν διαπαντός· μεγαλυνθήτω ὁ Κύριος, οἱ θέλοντες τὴν εἰρήνην τοῦ δούλου αὐτοῦ.

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–4 από 4

Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Εἰς τοὺς Ψαλμούς
Ἐπειδὴ δὲ αὐτοὶ μὲν γεγόνασιν ἐν παντὶ κακῷ, κατεμπρησθείσης αὐτῶν ἁπάσης τῆς χώρας καὶ πολέμου δαπανήσαντος τοὺς ἐν αὐτῇ· ὁ δὲ πεπονθὼς δοξάζεται λέγοντος αὐτῷ τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός· «Αἴτησαι παρ᾽ ἐμοῦ, καὶ δώσω σοι ἔθνη τὴν κληρονομίαν σου, καὶ τὴν κατάσχεσίν σου τὰ πέρατα τῆς γῆς·» ἔτι τε πρὸς τοῦτο· «Κάθου ἐκ δεξιῶν μου, ἕως ἂν θῶ τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου·» πέπτωκεν ἡ τῶν Ἰουδαίων ὀφρὺς, εἰς γῆν κατηνέχθη τὸ φρόνημα, καὶ οὐκ ἐπέχαρον αὐτῷ, οὔτε μὴν ἴσχυσαν εἰπεῖν· «Κατεπίομεν αὐτόν.» <Ἀγαλλιάσθωσαν καὶ εὐφρανθείησαν οἱ θέλοντες τὴν δικαιοσύνην μου.> (B f. 120) Οὐδὲν ἧττον τῶν ἐννοιῶν ἡ δύναμις κατὰ παντὸς ὁτουοῦν ἔρχεται τοῦ θέλοντος αὐτοῦ τὴν δικαιοσύνην, καὶ τὴν πρὸς αὐτὸν ἀγαπῶντες εἰρήνην· οἷς καὶ ἀγαλλίασιν καὶ εὐφροσύνην δοθῆναι βούλεται, χορηγουμένην δηλονότι δι᾽ αὐτοῦ παρὰ τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός. Γέγραπται γὰρ περὶ δικαίου παντός· «Ἐπὶ γὰρ κεφαλῆς αὐτῶν αἴνεσις, καὶ εὐφροσύνη καταλήψεται αὐτούς.» Πλὴν ὁποία τίς ἐστιν ἡ δικαιοσύνη περὶ ἧς νῦν ὁ λόγος αὐτῷ, ζητητέον. Ἐδόκει μὲν γὰρ ὁ δι᾽ ἀγγέλων τοῖς ἀρχαιοτέροις λαληθεὶς νόμος, μεσιτεύοντος τοῦ πανσόφου Μωσέως, διδάσκαλος ἡμῖν δικαιοσύνης, πλὴν οὐ τῆς τελεωτέρας.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Επειδή λοιπόν αυτοί βρέθηκαν σε κάθε είδους συμφορά, καθώς κατακάηκε όλη η χώρα τους και ο πόλεμος εξολόθρευσε τους κατοίκους της, ενώ εκείνος που έπαθε δοξάζεται, καθώς του λέει ο Θεός και Πατέρας: «Ζήτησε από εμένα, και θα σου δώσω τα έθνη ως κληρονομιά σου, και ως ιδιοκτησία σου τα πέρατα της γης»· και επιπλέον αυτού: «Κάθισε στα δεξιά μου, μέχρι να θέσω τους εχθρούς σου υποπόδιο των ποδιών σου»· έπεσε η αλαζονεία των Ιουδαίων, γκρεμίστηκε στη γη το φρόνημά τους, και δεν τον χλεύασαν, ούτε βέβαια μπόρεσαν να πουν: «Τον καταβροχθίσαμε.» <Ας αγαλλιάσουν και ας ευφρανθούν εκείνοι που επιθυμούν τη δικαιοσύνη μου.> (B f. 120) Η δύναμη των νοημάτων, εξίσου, απευθύνεται σε οποιονδήποτε επιθυμεί τη δικαιοσύνη του, και σε όσους αγαπούν την ειρήνη μαζί του· στους οποίους θέλει να δοθεί αγαλλίαση και ευφροσύνη, η οποία βεβαίως χορηγείται μέσω αυτού από τον Θεό και Πατέρα. Διότι έχει γραφτεί για κάθε δίκαιο: «Διότι πάνω στο κεφάλι τους θα υπάρχει αίνεση, και ευφροσύνη θα τους καταλάβει.» Όμως, το ποια είναι η δικαιοσύνη για την οποία γίνεται λόγος εδώ, πρέπει να το εξετάσουμε. Διότι φαινόταν μεν ότι ο νόμος που παραδόθηκε μέσω αγγέλων στους αρχαιοτέρους, με τη μεσιτεία του πάνσοφου Μωυσή, ήταν δάσκαλός μας στη δικαιοσύνη, όμως όχι στην πιο τέλεια.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Εὐσέβιος Καισαρείας Εἰς τοὺς Ψαλμούς
Ἡ δὲ τῆς ὅλης προφητείας περιγραφὴ ἀγαλλίασιν καὶ εὐφροσύνην, καὶ ἀγαθὰ πάντας εὐαγγελίζεται τοὺς τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ θέλοντας. Νοήσεις δὲ τὴν αὐτοῦ δικαιοσύνην, θεότητα αὐτοῦ ἐκλαβών· ἐπειδὴ αὐτὸς ἐγενήθη ἡμῖν σοφία ἀπὸ Θεοῦ, δικαιοσύνη τε καὶ ἁγιασμὸς καὶ ἀπολύτρωσις. Οἱ γοῦν ταύτην νοήσαντες ἀγαλλιάσαιντο, φησὶ, καὶ εὐφρανθείησαν· τούτους δὲ καὶ διδάσκει λέγειν ἀεὶ, Μεγαλυνθήτω ὁ Κύριος, εἰ δὴ ἀσπάζοιντο τὴν πρὸς τὸν προφητευόμενον εἰρήνην· ἐπεὶ οἱ ἀράμενοι πρὸς αὐτὸν ἔχθραν, δίκην δεδώκασιν τὴν ἀξίαν. Εἴη δ᾽ ἂν αὕτη ἡ εἰρήνη αὐτοῦ, ἣν ἐχαρίζετο τοῖς ἑαυτοῦ μαθηταῖς λέγων· Εἰρήνην τὴν ἐμὴν δίδωμι ὑμῖν, εἰρήνην τὴν ἐμὴν ἀφίημι ὑμῖν. Καὶ ταῦτα μὲν περὶ τῶν ἐθελόντων καὶ ἀγαπώντων τὴν εἰρήνην αὐτοῦ, τήν τε δικαιοσύνην αὐτοῦ τιμώντων. Λοιπὸν δὲ αὐτὸς περὶ ἑαυτοῦ τὸ τέλος τοῦ παντὸς λόγου ἐπισφραγίζεται φάσκων· Καὶ ἡ γλῶσσά μου μελετήσει τὴν δικαιοσύνην σου, ὅλην τὴν ἡμέραν τὸν ἔπαινόν σου; Τούτων, φησὶ, γενομένων ἐπί τε τοὺς ἀγαπῶντάς με καὶ μισοῦντάς με, οὐ παύσομαι μελετῶν τὴν δικαιοσύνην σου, καὶ ὅλην τὴν ἡμέραν τὸν ἔπαινόν σου, οὐχὶ πάσας τὰς ἡμέρας, ἀλλὰ μίαν μόνην τὴν ἄπειρον καὶ διηνεκῆ. Ἡ γὰρ παρὰ σοὶ μονὴ καὶ διατριβὴ ἡμέρα αἰώνιος τυγχάνει.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Η δε περιγραφή όλης της προφητείας ευαγγελίζεται αγαλλίαση και ευφροσύνη, και αγαθά σε όλους όσους επιθυμούν τη δικαιοσύνη του. Θα κατανοήσεις δε τη δικαιοσύνη του, αν την εκλάβεις ως τη θεότητά του· επειδή αυτός έγινε για εμάς σοφία από τον Θεό, δικαιοσύνη και αγιασμός και απολύτρωση. Όσοι, λοιπόν, την κατανόησαν αυτήν ας αγαλλιάσουν, λέγει, και ας ευφρανθούν· αυτούς μάλιστα διδάσκει να λένε πάντοτε, «Ας μεγαλυνθεί ο Κύριος», εφόσον βεβαίως ασπάζονται την ειρήνη προς τον προφητευόμενο· διότι αυτοί που έτρεφαν έχθρα εναντίον του, έχουν υποστεί την άξια τιμωρία. Αυτή η ειρήνη του θα μπορούσε να είναι εκείνη που χάριζε στους δικούς του μαθητές λέγοντας: «Την ειρήνη τη δική μου σας δίνω, την ειρήνη τη δική μου σας αφήνω». Και αυτά μεν αφορούν όσους επιθυμούν και αγαπούν την ειρήνη του, και τιμούν τη δικαιοσύνη του. Στη συνέχεια, ο ίδιος για τον εαυτό του επισφραγίζει το τέλος όλου του λόγου λέγοντας: «Και η γλώσσα μου θα μελετά τη δικαιοσύνη σου, όλη την ημέρα τον έπαινό σου». Αφού αυτά, λέγει, εκπληρωθούν τόσο σε όσους με αγαπούν όσο και σε όσους με μισούν, δεν θα παύσω να μελετώ τη δικαιοσύνη σου, και όλη την ημέρα τον έπαινό σου, όχι όλες τις ημέρες, αλλά μία μόνη, την άπειρη και διηνεκή. Διότι η διαμονή και η αναστροφή κοντά σου αποτελεί ημέρα αιώνια.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Νεόφυτος ὁ Ἔγκλειστος Εἰς τοὺς ψαλμούς
Ὅτι ἐμοὶ μὲν εἰρηνικὰ ἐλάλουν», διδάσκαλόν με καλοῦντες ἐν ὑποκρίσει καὶ ἀπὸ Θεοῦ ἀπεσταλμένον, «καὶ ἐπ’ ὀργὴν δόλους διελογίζοντο <καὶ> ἐπλάτυναν ἐπ’ ἐμὲ τὸ στόμα αὐτῶν. Εἶπον· Εὖγε εὖγε, εἶδον οἱ ὀφθαλμοὶ ἡμῶν», οὐκ ἐν ἀληθείᾳ, ἀλλ’ ἐν ὑποκρίσει ταῦτα φθεγγόμενοι, ἵνα λαβόμενοί μου λόγον τινὰ προδῶσι τῷ Καίσαρι. «Εἶδες, Κύριε, μὴ παρασιωπήσῃς» κακουργίαν ταύτην, «Κύριε, μὴ ἀποστῆς ἀπ’ ἐμοῦ. Ἐξεγέρθητι, Κύριε, καὶ πρόσσχες τῇ κρίσει μου, ὁ Θεὸς καὶ Κύριός μου εἰς δίκην μου. Κρῖνόν με, Κύριε, κατὰ τὴν δικαιοσύνην μου, Κύριε ὁ Θεός μου, καὶ μὴ ἐπιχαρείησάν μοι· μηδὲ εἴποισαν κατεπίομεν αὐτόν». «Αἰσχυνθείησαν καὶ ἐντραπείησάν μοι οἱ ἐπιχαίροντες» ταῖς βασάνοις μου. «Ἐνδυσάσθωσαν αἰσχύνην καὶ ἐντροπὴν οἱ μεγαλορρημονοῦντες ἐπ’ ἐμέ». Ταῦτα παραδηλοῦσιν ἀναφανδὸν τὴν τελείαν τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ ἐνανθρώπησιν, ἥτις ἱκετικῶς πρὸς τὸν Θεὸν καὶ Πατέρα αἰωρεῖ πάντα τὰ ἑαυτῆς. «Ἀγαλλιάσθωσαν καὶ εὐφρανθήτωσαν οἱ θέλοντες τὴν δικαιοσύνην μου καὶ εἰπάτωσαν διὰ παντός· Μεγαλυνθήτω ὁ Κύριος», ἤτοι, ἐν τῇ τοῦ Υἱοῦ δικαιοσύνῃ καὶ ἡ τοῦ Πατρὸς εὐδοκία ὀφείλει δοξάζεσθαι.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
«Διότι σε μένα μεν μιλούσαν ειρηνικά», αποκαλώντας με διδάσκαλο με υποκρισία και απεσταλμένο από τον Θεό, «και με οργή μηχανεύονταν δόλους και άνοιξαν διάπλατα το στόμα τους εναντίον μου. Είπαν: Εύγε, εύγε, είδαν τα μάτια μας», λέγοντας αυτά όχι με αλήθεια, αλλά με υποκρισία, ώστε, παγιδεύοντάς με σε κάποιον λόγο μου, να με παραδώσουν στον Καίσαρα. «Είδες, Κύριε, μην αποσιωπήσεις» αυτήν την κακουργία, «Κύριε, μην απομακρυνθείς από εμένα. Εξεγέρσου, Κύριε, και πρόσεξε την κρίση μου, ο Θεός και ο Κύριός μου για τη δίκη μου. Κρίνε με, Κύριε, σύμφωνα με τη δικαιοσύνη μου, Κύριε ο Θεός μου, και ας μην επιχαρούν σε βάρος μου· ούτε να πουν: τον καταβροχθίσαμε». «Ας ντροπιαστούν και ας καταντροπιαστούν όσοι επιχαίρουν» για τα βάσανά μου. «Ας ντυθούν με αισχύνη και ντροπή όσοι μεγαλορρημονούν εναντίον μου». Αυτά υποδηλώνουν ολοφάνερα την τέλεια ενανθρώπηση του Υιού του Θεού, η οποία ανατείνει ικετευτικά προς τον Θεό και Πατέρα όλα τα δικά της. «Ας αγαλλιάσουν και ας ευφρανθούν εκείνοι που επιθυμούν τη δικαιοσύνη μου και ας λένε παντοτινά: Ας μεγαλυνθεί ο Κύριος», δηλαδή, στη δικαιοσύνη του Υιού οφείλει να δοξάζεται και η ευδοκία του Πατρός.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Νεόφυτος ὁ Ἔγκλειστος Εἰς τοὺς ψαλμούς
Εἶτα μεταλλεύει τὸν λόγον εἰς πρόσωπον ἐφ’ ἕτερον ὁ Δαβὶδ καί φησιν· «Οἱ θέλοντες τὴν εἰρήνην τοῦ δούλου αὐτοῦ», λεγέτωσαν· «Μεγαλυνθήτω ὁ Κύριος», «καὶ ἡ ἐμὴ γλῶσσα μελετήσει τὴν δικαιοσύνην σου, Κύριε· ὅλην τὴν ἡμέραν τὸν ἔπαινόν σου». Οὕτω γὰρ καὶ ἡμᾶς χρὴ ὅλην τὴν ἡμέραν τῆς ζωῆς ἡμῶν τὸν Κύριον ἐπαινεῖν, ἤτοι, ἔργῳ καὶ λόγῳ εὐχαριστεῖν καὶ δοξάζειν αὐτόν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Έπειτα ο Δαβίδ στρέφει τον λόγο σε άλλο πρόσωπο και λέει: «Αυτοί που θέλουν την ειρήνη του δούλου του», ας πουν: «Ας μεγαλυνθεί ο Κύριος», «και η γλώσσα μου θα μελετά τη δικαιοσύνη σου, Κύριε, όλη την ημέρα τον έπαινό σου». Διότι έτσι πρέπει και εμείς σε όλη την ημέρα της ζωής μας να επαινούμε τον Κύριο, δηλαδή, με έργο και με λόγο να τον ευχαριστούμε και να τον δοξάζουμε.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες