Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 36:34

Ούτε θα τον καταδικάσει όταν κρίνεται. Αντί του: κατά την ώρα που κρίνεται. Όταν εξολοθρεύονται οι αμαρτωλοί, θα το δεις. Θα δεις, λέει, τους αμαρτωλούς να αποκόπτονται. Είδα τον ασεβή να υπερυψώνεται και να επαίρεται σαν τους κέδρους του Λιβάνου. Σύμφωνα με αυτό που έχει ειπωθεί: Σκιά είναι ο βίος μας.

Επιτίθεται δε σαν φίδι, χύνοντας το δηλητήριο της αμαρτίας, σπέρνοντας αισχρές ηδονές και ερεθίζοντας πάντοτε προς άτοπες επιθυμίες, και αλείφοντας σαν με μέλι τους τρόπους της φαυλότητας, για να παγιδεύσει πολλούς. <Ο δε Κύριος δεν θα τον εγκαταλείψει στα χέρια του, κ.λπ.> (A f. 201 b, B f. 131 b) Αλλά ο Κύριος, λέει, δεν θα τον εγκαταλείψει στα χέρια του. Γνωστοποιώντας την επίθεση, δεν αφήνει να καταπέσει ο νους των αγίων, τοποθετώντας αμέσως τον βοηθό, για να αφανίσει την επίθεση της σκαιότητας εκείνου. Διότι, όταν προστατεύει ο Θεός, ποιος είναι αυτός που θα βλάψει; Και βεβαίως ορθή και αμερόληπτη κρίση θα εκδοθεί οπωσδήποτε από τον Θεό, καταδικάζοντας μεν τους βεβήλους και πονηρούς, απαλλάσσοντας δε από τον κίνδυνο και τον φόβο όλους όσοι έχουν αφιερωθεί σε Αυτόν, και έχουν τον ιερό Του νόμο στον νου και στην καρδιά, και κάνουν τη δικαιοσύνη μελέτη τους. διότι όταν κρίνεται, λέει, ο δίκαιος, δεν θα τον καταδικάσει. <Υπόμεινε τον Κύριο, και φύλαξε την οδό Του.> (A f. 202, B f. 131 b) Άριστο πράγμα είναι η υπομονή, διότι γεννά τη δοκιμή, η δοκιμή την ελπίδα, και η ελπίδα δεν καταισχύνει. Ψάλλει λοιπόν και λέει ο θεσπέσιος Μελωδός: «Με υπομονή υπέμεινα τον Κύριο, και με πρόσεξε». Και ένας άλλος από τους αγίους: «Διότι έχετε ανάγκη, λέει, από υπομονή, ώστε, αφού κάνετε το θέλημα του Θεού, να λάβετε την επαγγελία».

Το δε «Φύλαξε την οδό του Κυρίου», νομίζω πως θα σήμαινε το να καθοδηγείται κανείς από τους θείους νόμους προς την άμεμπτη κατάσταση, και να ανυψώνεται σε κάποια εξαίρετη και θαυμαστή ζωή, σπεύδοντας προς αυτήν με ασυγκράτητη προθυμία. Το τέλος δε της καρτερίας για τα αγαθά και των αγιοπρεπών κόπων θα ήταν το να υψώνεται κανείς από τον Θεό, ώστε να βρεθεί ψηλά, πάνω από τους γήινους περισπασμούς.

Περί υπομονής και της συντέλειας και της δευτέρας παρουσίας. Και περί της μελέτης των θείων Γραφών. Και ποια είναι η ωφέλεια της ησυχίας. Λαμπρός είναι ο βίος των δικαίων. Πώς όμως λαμπρύνεται, παρά μόνο μέσω της υπομονής; Αυτήν να αγαπήσεις, ω μοναχέ, ως μητέρα της ανδρείας. Διότι ο ψαλμωδός προτρέπει λέγοντας: να υπομένεις τον Κύριο και να φυλάξεις την οδό Του.

Ο νόμος του Θεού. Διότι όσα, λέει ο Χριστός, μου έδωσε ως εντολή ο Πατέρας, αυτά πρέπει να πράξω και να εκπληρώσω. Και δεν θα ανατραπεί. Αυτό αφορά τον Χριστό και κάθε δίκαιο, ο οποίος επιτυγχάνει τα κατά Θεόν· διότι είναι ακλόνητοι. Θα παρατηρήσει. Ο διάβολος, επειδή θεώρησε τον Χριστό ως απλό άνθρωπο, ζήτησε να τον καταπιεί. Ο δε Κύριος. Διότι είναι αδύνατον ο κυριακός άνθρωπος να χωριστεί από τη θεότητα (είναι αδύνατον ο άνθρωπος να κυριευθεί από την αμαρτία). Ούτε θα καταδικάσει. Διότι, όταν πρόκειται ο Θεός να κρίνει τον διάβολο, δεν δύναται ο διάβολος να αντιδικήσει με τον Θεό. Υπόμεινε. Ο λόγος απευθύνεται προς τον πιστό άνθρωπο. Και θα υψώσει. Διότι, όταν ο άνθρωπος υψωθεί από αυτή τη γη (του), τότε απολαμβάνει τη γη της επαγγελίας, η οποία είναι ο παράδεισος. Όταν εξολοθρεύονται. Αναφέρεται στους δαίμονες κατά τον καιρό της συντέλειας, ότι πρόκειται να παραδοθούν στη γέεννα μπροστά στα μάτια των δικαίων. Είδα τον ασεβή. Αναφέρεται στον διάβολο, ότι υψώθηκε εναντίον της ανθρωπότητας μέσω της ειδωλολατρίας.

Περί υπομονής, και περί της συντελείας τούτου του αιώνος, και της Δευτέρας Παρουσίας, καθώς και της αδιάδοχης βασιλείας των δικαίων, και της ατελεύτητης κολάσεως των αμαρτωλών· υπόθεση περί εξομολογήσεως, και προτροπή προς τη μελέτη των θείων Γραφών, ποιες είναι οι μεθοδείες του Εχθρού, και ποια η ωφέλεια της ησυχίας. Λαμπρός είναι ο βίος των δικαίων· πώς όμως λαμπρύνεται, παρά μόνο δια της υπομονής; Αφού την αποκτήσεις, αγάπησέ την, αδελφέ, ως μητέρα της ανδρείας· διότι ο μεν ψαλμός παραινεί λέγοντας: Υπόμεινε τον Κύριο, και φύλαξε την οδό Του. Ο δε Παύλος, για το πώς θα αποκτήσεις την αρετή, λέγει: Η θλίψη κατεργάζεται υπομονή.

Ερώτηση: Και πώς, λέει, παραδόθηκαν δίκαιοι σε χέρια αμαρτωλών και θανατώθηκαν; Απόκριση: Δεν παραδόθηκαν για να χαθούν, αλλά για να γίνουν λαμπρότεροι, όπως ο χρυσός στο χωνευτήρι μέσα από τις θλίψεις, και για να λάβουν περισσότερα στεφάνια από τον αγωνοθέτη. Αλλά και ο Υιός του Θεού παραδόθηκε με τη θέλησή Του σε χέρια αμαρτωλών ανθρώπων και έτσι επήλθε η σωτηρία του κόσμου. «Υπόμεινε τον Κύριο», δηλαδή, περίμενε, κάνε υπομονή, «φύλαξε την οδό» των θελημάτων Του «και θα σε υψώσει για να κληρονομήσεις τη γη» και θα δεις την εξολόθρευση των αμαρτωλών. «Είδα τον ασεβή» Γολιάθ «να υπερυψώνεται και να επαίρεται σαν τους κέδρους του Λιβάνου, και πέρασε», σαν να μην είχε εμφανιστεί ποτέ, «και τον αναζήτησα και δεν βρέθηκε ο τόπος του». Αυτό βλέπουμε να συμβαίνει και σε πολλούς ασεβείς. «Φύλαγε την ακακία και θα δεις την ευθύτητα» στην καρδιά σου· «διότι υπάρχει υπόλειμμα» κάποιου κλήρου «για τον ειρηνικό άνθρωπο» προς διανομή. «Οι δε παράνομοι θα εξολοθρευτούν» δικαίως· «τα υπολείμματα των ασεβών», δηλαδή οι απόγονοί τους, «θα εξολοθρευτούν».