Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 38:5

15 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

γνώρισόν μοι, Κύριε, τὸ πέρας μου καὶ τὸν ἀριθμὸν τῶν ἡμερῶν μου, τίς ἐστιν, ἵνα γνῶ τί ὑστερῶ ἐγώ.

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–15 από 15

Ἀστέριος Ἀμασείας Ὁμιλίαι 1-14
Τοῦτο δὲ τὸ φρόνημα οὐκ ἔστι δούλων ἀναμενόντων τὸν κύριον, ἀλλὰ νέων ἀσώτων, κωμαστῶν, ἀκολάστων. Εἰ δὲ θέλεις, ὁ ἀκροατής, ἰδεῖν οἰκονόμου φόβον μετὰ τῆς σώφρονος εὐλαβείας διοικοῦντος τὰ πιστευθέντα, ἀνάπτυξον τὴν βίβλον τοῦ Δαβίδ· ζήτησον ἐκείνους τοὺς λόγους ἔνθα φησὶν πρὸς τὸν Θεὸν ὁ ἀνὴρ πολυπραγμονῶν τοῦ ἰδίου τέλους τὴν προθεσμίαν· Γνώρισόν μοι, Κύριε, τὸ πέρας μου καὶ τὸν ἀριθμὸν τῶν ἡμέρων μου τίς ἐστιν, ἵνα γνῶ τί ὑστερῶ ἐγώ. Ὁρᾷς ὅπως ὡς ἐν εἰκόνι θεωρεῖται τῷ λόγῳ ἡ τοῦ εὐξαμένου διάθεσις, ὅτι περιδεής ἐστι καὶ προορᾷ τὸ μέλλον καὶ ἀναμένει τὴν κρίσιν καὶ τὴν προθεσμίαν περιεργάζεται, ἵνα μὴ τὸ ἀπαράσκευον αὐτὸν καταλάβῃ τῆς ἐξόδου τὸ σύνθημα· καὶ ζητεῖ λογισάμενος κατιδεῖν τί τὸ τῆς παροικίας ὑστέρημα, ἵνα σπεύσας ἀναπληρώσῃ πρὶν ἐλθεῖν τὸν ἐξάγοντα. Ἀληθῶς γάρ ἐστιν εἰκὼν οἰκονόμου ἡ ἑκάστου ἡμῶν τελευτή, ἂν τὰ καθ’ ἕκαστον ἀλλήλοις ἀντεξετάσωμεν, τί μὲν πάσχει ὁ ἀποθνήσκων, τί δὲ ὑπομένει ὁ τῆς οἰκονομίας ἐκβαλλόμενος.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Αυτό δε το φρόνημα δεν ανήκει σε δούλους που περιμένουν τον κύριό τους, αλλά σε άσωτους νέους, γλεντζέδες και ακόλαστους. Εάν δε θέλεις, ακροατή, να δεις τον φόβο του οικονόμου που διαχειρίζεται τα όσα του εμπιστεύθηκαν με σώφρονα ευλάβεια, άνοιξε το βιβλίο του Δαβίδ· αναζήτησε εκείνα τα λόγια, όπου λέει προς τον Θεό ο άνθρωπος, ερευνώντας την προθεσμία του δικού του τέλους: «Γνώρισέ μου, Κύριε, το τέλος μου και τον αριθμό των ημερών μου ποιος είναι, για να γνωρίσω τι μου υπολείπεται». Βλέπεις πώς σαν σε εικόνα φαίνεται στον λόγο του η διάθεση αυτού που προσεύχεται, ότι είναι περίτρομος και προνοεί για το μέλλον και περιμένει την κρίση και ερευνά την προθεσμία, ώστε να μην τον καταλάβει απροετοίμαστο το σύνθημα της εξόδου. Και ζητά, αφού αναλογιστεί, να δει ποιο είναι το υστέρημα της επίγειας παροικίας του, ώστε να σπεύσει να το αναπληρώσει πριν έρθει εκείνος που θα τον πάρει. Διότι πράγματι είναι εικόνα του οικονόμου η τελευτή του καθενός μας, εάν εξετάσουμε το καθένα παραβάλλοντάς τα, δηλαδή τι παθαίνει αυτός που πεθαίνει και τι υφίσταται αυτός που αποδιώκεται από τη διαχείριση.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἀστέριος ὁ Σοφιστής Εἰς τοὺς Ψαλμούς (ἐν ταῖς σειραῖς)
In Psalmum XXXVIII, 2 Ἀστερ. Ἐπειδὴ εἶπεν [φησίν]· 〈Γνώρισόν μοι, κύριε, τὸ πέρας μου καὶ τὸν ἀριθμὸν τῶν ἡμερῶν μου τί ἐστιν,〉 ὃ οὐδεὶς τῶν ἁγίων ἐζήτησεν—ὥσπερ γὰρ τὴν συντέλειαν τοῦ αἰῶνος τούτου ἀπέκρυψεν ὁ θεὸς ἀπὸ τῶν ἀνθρώπων, οὕτως καὶ τὸ ἑκάστου τέλος—διὰ τοῦτο· 〈Εἶπα· Φυλάξω τὰς ὁδούς μου,〉 τουτέστι τὰς ἐνθυμήσεις, δι᾽ ὧν ἐν στιγμῇ χρόνου περιπολεῖ τις τὰ σύμπαντα, 〈τοῦ μὴ ἁμαρτάνειν ἐν γλώσσῃ μου.〉 Εἴ τι γὰρ κακὸν ἐνθυμούμεθα, ἐὰν ἀποκλείσωμεν καὶ μὴ περαιτέρω καὶ διὰ γλώσσης προβῆναι συγχωρήσωμεν, οὐχ ἁμαρτάνομεν καὶ ἐν γλώσσῃ. Ὁδοὶ τοῦ Δαυὶδ καὶ οἱ λόγοι αὐτοῦ καὶ αἱ διδασκαλίαι.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Εις τον Ψαλμόν 38, 2 Αστέριος. Επειδή είπε [λέγει]: «Γνώρισέ μου, Κύριε, το τέλος μου και ποιος είναι ο αριθμός των ημερών μου», πράγμα που κανένας από τους αγίους δεν ζήτησε —διότι, όπως ακριβώς ο Θεός απέκρυψε από τους ανθρώπους τη συντέλεια αυτού του αιώνα, έτσι και το τέλος του καθενός— γι' αυτό: «Είπα: Θα φυλάξω τις οδούς μου», δηλαδή τους λογισμούς, μέσω των οποίων σε μια στιγμή χρόνου περιέρχεται κανείς τα σύμπαντα, «ώστε να μην αμαρτάνω με τη γλώσσα μου». Διότι, αν σκεφτόμαστε κάτι κακό, εάν το αποκλείσουμε και δεν επιτρέψουμε να προχωρήσει περαιτέρω διαμέσου της γλώσσας, δεν αμαρτάνουμε και με τη γλώσσα. Οδοί του Δαβίδ είναι και τα λόγια του και οι διδασκαλίες του.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Μέγας Αθανάσιος Εἰς τοὺς Ψαλμούς
Ἡ δὲ μνήμη τῆς ἁμαρτίας οἷα πῦρ περὶ τὴν καρδίαν μου ἐγένετο. Καὶ ἐν τῇ μελέτῃ μου ἐκκαυθήσεται πῦρ. Ἐν τῷ ἀναμιμνήσκεσθαί με τοῦ ἁμαρτήματος, φησὶν, ἐκαιόμην πυρί. Ἐλάλησα ἐν γλώσσῃ μου· Γνώρισόν μοι, Κύριε, τὸ πέρας μου. Τὸ, ἐν γλώσσῃ, οἷον ἠρέμα καὶ ψιθυρίζων, καὶ μὴ εἰς πολλοὺς ἐκφέρων τὸν λόγον.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Η δε ανάμνηση της αμαρτίας έγινε σαν φωτιά γύρω από την καρδιά μου. Και κατά τη μελέτη μου θα αναφλεγεί φωτιά. Ανακαλώντας στη μνήμη μου το αμάρτημα, λέγει, καιγόμουν από τη φωτιά. Μίλησα με τη γλώσσα μου: Γνώρισέ μου, Κύριε, το τέλος μου. Το «με τη γλώσσα», σημαίνει κατά κάποιον τρόπο ήρεμα και ψιθυριστά, και χωρίς να κοινοποιώ τον λόγο σε πολλούς.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Εἰς τοὺς Ψαλμούς
Ὅτι δ᾽ ἐστὶ τοῦτο κατορθωμάτων ἄριστον, διδάξει λέγων ὁ Σολομών· «Ὁ κρατῶν ὀργῆς, κρείσσων τοῦ καταλαμβανομένου πόλιν.» [<Ἐλάλησα ἐν γλώσσῃ μου.> Περὶ ὧν ἐσίγησα, φησὶν, οὐχ ὡμολογημένην τὴν δικαίωσιν ἔχων, ἐξεζήτησα παρὰ Κυρίου πληροφορίαν λαβεῖν ἀναμφίβολον παρὰ τῆς τοιαύτης σιγῆς καὶ κωφεύσεως, καὶ παρὰ πάντων ἄλλων τῶν κατὰ τὸν βίον πρακτέων, ἵνα διαγνῶ μετὰ βεβαιώσεως, ὁποῖόν τί ἐστι τὸ ὑστέρημα τῆς κατ᾽ ἀρετὴν τελειότητος, πρὸς τὸ, κατὰ τὴν ἀναλογίαν τοῦ πλημμελήματος, ἐπιδείξασθαι καὶ τὴν μετάνοιαν καὶ διόρθωσιν.] <Ἵνα γνῶ τί ὑστερῶ ἐγώ.> (A f. 215 b. B f. 141. I f. 194) Ἐγὼ οἶμαι τὸ ἀπίθανον ἐνεῖναι τοῖς τοιοῖσδε λόγοις τῶν οὕτως ἑρμηνευσάντων.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Ότι δε αυτό είναι το άριστο των κατορθωμάτων, το διδάσκει ο Σολομών λέγοντας: «Εκείνος που συγκρατεί την οργή του είναι ανώτερος από εκείνον που κυριεύει πόλη». [«Μίλησα με τη γλώσσα μου». Για τα όσα σιώπησα, λέει, μην έχοντας αναγνωρισμένη τη δικαίωση, ζήτησα από τον Κύριο να λάβω αναμφίβολη πληροφορία σχετικά με την τέτοιου είδους σιωπή και κώφευση, καθώς και για όλα τα άλλα που πρέπει να πράττονται στον βίο, ώστε να διαγνώσω με βεβαιότητα ποιο ακριβώς είναι το υστέρημα της κατά αρετήν τελειότητας, προκειμένου, σε αναλογία με το σφάλμα, να επιδείξω και τη μετάνοια και τη διόρθωση.] «Για να γνωρίσω σε τι υστερώ εγώ». (A f. 215 b. B f. 141. I f. 194) Εγώ νομίζω ότι το απίθανο ενυπάρχει στους λόγους αυτούς εκείνων που ερμήνευσαν κατ' αυτόν τον τρόπο.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Εἰς τοὺς Ψαλμούς
Τί οὖν ἐστιν ὅ φησιν; Διακαρτερήσας ἐν πόνοις, καὶ παρατεινομένης τῆς ἐπ᾽ ἐμοὶ πληγῆς, λοιπὸν τὰ ἐξ ἀνθρωπίνης μικροψυχίας ἐλάλουν, πλὴν οὐκ ἐναργῶς, ἀλλ᾽ ἠρέμα καὶ ἐν γλώσσῃ· ἔφην τε· «Ὦ Δέσποτα, γνώρισόν μοι τῆς ἐμῆς ζωῆς τὸ πέρας, καὶ τῶν ἐτῶν μου τὸν ἀριθμόν.» Ἀντιπαραθήσει γὰρ τῆς σῆς ὑπάρξεως, τοῦ ἀεὶ ὄντος, γνωσθήσεται τί ὑστερῶ ἐγὼ, τουτέστιν ὅσον ἀπολιμπάνομαι τῆς σῆς δόξης καὶ ὑπεροχῆς, ὁ χόρτοις ἐν ἴσῳ τοῖς ἐν ἀγρῷ, βραχὺ μὲν ἀνθήσας, μαραινόμενος δὲ διὰ τοῦ πίπτειν εἰς θάνατον. [<Ἰδοὺ παλαιστὰς ἔθου.> Ἄγαν σοι, φησὶν, εὐπετὲς καὶ ῥᾷστον γνωρίσαι μοι, Κύριε, τῶν ἡμερῶν τὸν ἀριθμόν· οἶδα γὰρ μεμετρημένας ἔχεις ταύτας ἐπὶ τῆς γῆς. Ἐπειδὴ πᾶσά μου τῆς ζωῆς ἡ ὑπόστασις ὡσεὶ οὐθὲν ἐνώπιόν σου λελόγισται καὶ διέγνωσται. Ταύτην γὰρ ὑπόστασιν προσηγόρευσεν, ἢ κατὰ τὸν Σύμμαχον τὴν ἀναστροφὴν καὶ διατριβήν· βίωσιν γὰρ ἐκεῖνο εἶπεν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Τι λοιπόν είναι αυτό που λέει; Έχοντας υπομείνει με καρτερία τους πόνους, και καθώς παρατεινόταν το πλήγμα που δεχόμουν, άρχισα πλέον να εκφράζω όσα προέρχονται από την ανθρώπινη μικροψυχία, όχι όμως φανερά, αλλά σιγανά και μόνο με τη γλώσσα· και είπα: «Ω Δέσποτα, γνώρισέ μου το τέλος της ζωής μου, και τον αριθμό των ετών μου.» Διότι, σε αντιπαραβολή με τη δική σου ύπαρξη, εσένα που υπάρχεις πάντοτε, θα γίνει γνωστό σε τι υστερώ εγώ, δηλαδή πόσο απέχω από τη δική σου δόξα και υπεροχή, εγώ που είμαι όμοιος με τα χόρτα του αγρού, που για λίγο ανθίζουν και έπειτα μαραίνονται πέφτοντας στον θάνατο. [<Ιδού παλαιστάς έθου.> Σου είναι πάρα πολύ εύκολο και απλούστατο, λέει, να μου γνωρίσεις, Κύριε, τον αριθμό των ημερών μου· διότι γνωρίζω ότι τις έχεις μετρημένες πάνω στη γη. Επειδή όλη η υπόσταση της ζωής μου έχει λογαριαστεί και κριθεί ως ένα τίποτα ενώπιόν σου. Διότι την ονόμασε «υπόσταση», ή, κατά τον Σύμμαχο, «αναστροφή και διατριβή»· διότι εκείνος το ονόμασε «βίωση».]
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Εἰς τοὺς Ψαλμούς
Καὶ τοιοῦτον εἶναι σαφῶς τὸ λεγόμενον· «Γνώρισόν μοι, Κύριε, τῶν ἡμερῶν μου τὸν ἀριθμὸν,» τουτέστι τὸν ἐπίλοιπον τῆς παρούσης ζωῆς μου καιρὸν, ἵνα διερευνήσας κἀγὼ τὸ ἴδιον συνειδὸς, γνῶ πόσον ἐλλείπω πρὸς τὴν κατ᾽ ἀρετὴν τελειότητα, καθάπερ σὺ πολλῷ πρώην γινώσκεις, ἐπειδὴ μετρητὰς ἔθου τὰς ἡμέρας μου, καὶ πᾶσαν ἐπίστασαι τὴν ἐμὴν ἀναστροφὴν καὶ διατριβήν.] <Καὶ ὑπόστασίς μου ὡσεὶ οὐθὲν ἐνώπιόν σου.> (I f. 194 b, L f. 107) Ἢ καὶ οὕτως· Ἡ ὑπόστασίς μου ὡσεὶ οὐθὲν ἐνώπιόν σου, ὅτι χίλια ἔτη ἐν ὀφθαλμοῖς σου ὡσεὶ ἡμέρα ἡ ἐχθὲς ἥτις παρῆλθεν, ἢ φυλακὴ ἐν νυκτὶ, τουτέστιν ὧραι τρεῖς ἢ τέσσαρες.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Και τέτοιο είναι σαφώς αυτό που λέγεται: «Κάνε μου γνωστό, Κύριε, τον αριθμό των ημερών μου», δηλαδή τον υπόλοιπο χρόνο της παρούσας ζωής μου, ώστε, ερευνώντας κι εγώ τη δική μου συνείδηση, να γνωρίσω πόσο υπολείπομαι από την κατά αρετήν τελειότητα, όπως ακριβώς εσύ γνωρίζεις από πολύ πριν, επειδή έθεσες μετρημένες τις ημέρες μου, και γνωρίζεις καλά όλη τη συμπεριφορά και τον τρόπο ζωής μου.] <Και η υπόστασή μου είναι σαν ένα τίποτα ενώπιόν σου.> (I f. 194 b, L f. 107) Ή και ως εξής: Η υπόστασή μου είναι σαν ένα τίποτα ενώπιόν σου, διότι χίλια χρόνια στα μάτια σου είναι σαν τη χθεσινή ημέρα που παρήλθε, ή σαν μία νυχτερινή σκοπιά, δηλαδή τρεις ή τέσσερις ώρες.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Εὐσέβιος Καισαρείας Εἰς τοὺς Ψαλμούς
Ἐθερμάνθη ἡ καρδία μου ἐντός μου. Ἀναμιμνησκόμενος, φησὶ, τῆς ἁμαρτίας, τῆς ἀθυμίας ἐνεπιμπράμην πυρὶ, ὑπ᾽ αὐτῆς πυρούμενος τῆς συνειδήσεως, Ἐλάλησα ἐν γλώσσῃ μου· Γνώρισόν μοι, Κύριε, τὸ πέρας μου, Καὶ μετὰ τὴν ἐξομολόγησιν ὁποίου τέλους τεύξομαι μαθεῖν ἀξιῶ. Βαρούμενος δὲ ταῦτα ἔλεγε, τὴν πρόσκαιρον καὶ θνητὴν ζωὴν διὰ τὸ ἐπαχθὲς αὐτῆς μακροτάτην ἡγούμενος. Διὸ γνωρισθῆναι αὐτῷ τὸν τῆς ἀπαλλαγῆς χρόνον ἐπόθει· ἵν᾽ εὔθυμος γένοιτο, τὴν ἀπὸ τῶν τῇδε ἐλευθερίαν καὶ τῶν πειρατηρίων τὴν ἀπαλλαγὴν εὐαγγελισθείς. Καὶ ἐν τοῖς δ᾽ ἑξῆς προϊὼν ἔλεγεν· Πάροικος ἐγώ εἰμι παρὰ σοὶ καὶ παρεπίδημος, καθὼς πάντες οἱ πατέρες μου. Ἰδοὺ παλαιστὰς ἔθου τὰς ἡμέρας μου, καὶ ἡ ὑπόστασίς μου ὡσεὶ οὐθὲν ἐνώπιόν σου.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
«Θερμάνθηκε η καρδιά μου μέσα μου». Ενθυμούμενος, λέει, την αμαρτία, καταφλεγόμουν από τη φωτιά της θλίψης, πυρπολούμενος από την ίδια μου τη συνείδηση. «Μίλησα με τη γλώσσα μου· Γνώρισέ μου, Κύριε, το τέλος μου». Και μετά την εξομολόγηση, ζητώ να μάθω ποιο τέλος θα επιτύχω. Αυτά δε τα έλεγε επειδή ένιωθε βεβαρημένος, θεωρώντας την πρόσκαιρη και θνητή ζωή πάρα πολύ μακρά, εξαιτίας της δυσβάσταχτης φύσης της. Γι' αυτό ποθούσε να του γνωστοποιηθεί ο χρόνος της απαλλαγής, ώστε να αναθαρρήσει, λαμβάνοντας τη χαρμόσυνη είδηση της ελευθερίας από τα επίγεια και της απαλλαγής από τους πειρασμούς. Και προχωρώντας στα επόμενα έλεγε: «Πάροικος είμαι εγώ ενώπιόν σου και παρεπίδημος, όπως όλοι οι πατέρες μου. Ιδού, σπιθαμιαίες όρισες τις ημέρες μου, και η υπόστασή μου είναι σαν ένα τίποτα ενώπιόν σου».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Γρηγόριος ὁ Νύσσης Περὶ τῆς εὐποιίας
Λογισώμεθα τοίνυν οἱ λογικοί, ὅτι παροδικὸς ὁ βίος ἡμῶν καὶ ῥέων ὁ χρόνος ἄστατός τε καὶ ἄσχετος, ὥσπερ τι ῥεῦμα ποταμοῦ, πᾶν τὸ ἐν αὐτῷ τυγχάνον ἐλαύνων πρὸς τὸ τῆς φθορᾶς τέλος· καὶ εἴθε, βραχὺς ὢν καὶ ἐπίκηρος, ὑπῆρχεν ἀνεύθυνος. τοῦτο δέ ἐστι τὸ ἐπικίνδυνον, τὸ ἑκάστης ὥρας, οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ τῶν λόγων, ὧν φθεγγόμεθα, τῷ ἀδεκάστῳ δικαστηρίῳ τὴν ἀπολογίαν ὀφείλειν. διὸ καὶ ὁ μακάριος ψαλμῳδὸς πρὸς ὁμοίαν τῶν νῦν λεγομένων ἔννοιαν ἑαυτὸν ἀναφέρων ἐπιθυμεῖ γνῶναι τοῦ ἰδίου τέλους τὴν προθεσμίαν. ἐκλιπαρεῖ δὲ τὸν θεὸν τῶν ἐπιλοίπων ἡμερῶν διδαχθῆναι τὸν ἀριθμόν, ἵνα πρὸς τὰ ἔργα τῆς ἐξόδου παρασκευάσηται, μὴ ταραχθῇ δὲ ἀθρόον ὡς ἀνέτοιμος ὁδοιπόρος μεταξὺ βαδίζων καὶ τὰ ἀναγκαῖα τῶν ἐφοδίων περιζητῶν. φησὶ γοῦν οὕτως· Γνώρισόν μοι, κύριε, τὸ πέρας μου καὶ τὸν ἀριθμὸν τῶν ἡμερῶν μου τίς ἐστιν, ἵνα γνῶ, τί ὑστερῶ ἐγώ. ἰδοὺ παλαιστὰς ἔθου τὰς ἡμέρας μου καὶ ἡ ὑπόστασίς μου ὡσεὶ οὐδὲν ἐνώπιόν σου. βλέπε ψυχῆς ἀγαθῆς μέριμναν συνετήν, καὶ ταῦτα ἐν βασιλικῷ ἀξιώματι. ἐνοπτρίζεται γὰρ τὸν βασιλέα τῶν βασιλέων καὶ τὸν κριτὴν τῶν κριτῶν καὶ ζητεῖ τὸν τέλειον κόσμον τῶν ἐντολῶν κομισάμενος ἀπελθεῖν ἄρτιος καὶ ἀνελλιπὴς τῆς ζωῆς τῆς ἐκεῖσε πολίτης, ἧς γένοιτο πάντας ἡμᾶς ἐπιτυχεῖν χάριτι καὶ φιλανθρωπίᾳ τοῦ κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ᾧ ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας. ἀμήν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Ας αναλογιστούμε, λοιπόν, εμείς οι λογικοί άνθρωποι, ότι η ζωή μας είναι παροδική και ο χρόνος κυλάει ασταθής και ασυγκράτητος, σαν ένα ρεύμα ποταμού, που παρασέρνει καθετί που βρίσκεται μέσα σε αυτό προς το τέλος της φθοράς. Και μακάρι η ζωή, ενώ είναι σύντομη και φθαρτή, να μην είχε ευθύνες. Αλλά αυτό ακριβώς είναι το επικίνδυνο, το ότι για κάθε ώρα, αλλά ακόμη και για τα λόγια τα οποία εκστομίζουμε, οφείλουμε απολογία στο αδέκαστο δικαστήριο. Γι' αυτό και ο μακάριος ψαλμωδός, αναφερόμενος σε νόημα παρόμοιο με αυτά που λέγονται τώρα, επιθυμεί να γνωρίσει την προθεσμία του δικού του τέλους. Ικετεύει, μάλιστα, τον Θεό να πληροφορηθεί τον αριθμό των υπόλοιπων ημερών του, ώστε να προετοιμαστεί για τα έργα της εξόδου του και να μην ταραχθεί ξαφνικά σαν ένας ανέτοιμος οδοιπόρος, ο οποίος βαδίζει στη μέση του δρόμου και αναζητά τα αναγκαία εφόδια. Λέει, λοιπόν, τα εξής: «Κάνε μου γνωστό, Κύριε, το τέλος μου και ποιος είναι ο αριθμός των ημερών μου, για να γνωρίσω τι μου υπολείπεται. Ιδού, σαν σπιθαμές έκανες τις ημέρες μου, και η υπόστασή μου είναι σαν το τίποτα ενώπιόν Σου». Δείτε τη συνετή μέριμνα μιας αγαθής ψυχής, και μάλιστα από κάποιον που κατέχει βασιλικό αξίωμα. Διότι αντικρίζει τον Βασιλέα των βασιλέων και τον Κριτή των κριτών, και ζητά, αφού αποκομίσει τον τέλειο στολισμό των εντολών, να αναχωρήσει άρτιος και ακέραιος ως πολίτης της εκεί ζωής, την οποία μακάρι όλοι μας να αξιωθούμε να επιτύχουμε με τη χάρη και τη φιλανθρωπία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, στον οποίο ανήκει η δόξα στους αιώνες. Αμήν.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἡσύχιος ὁ Πρεσβύτερος Σύντομος ἑρμηνεία
ἐλάλησα ἐν γλώσσῃ Ὁ πιστὸς ἄνθρωπος ἐπιζητεῖ διὰ προσευχῆς τὸν θεὸν εἰδέναι τὸ πέρας τῶν ἡμερῶν πρὸς τὸ ἀγωνίζεσθαι πρὸς τὴν ἔξοδον, καθὼς καὶ ὁ Παῦλος· καλὸν τὸ ἀναλῦσαί με καὶ σὺν Χριστῷ εἶναι. καὶ τὸν ἀριθμόν Τοῦτο γὰρ ἕκαστος τῶν δικαίων θέλει γνῶναι διὰ τὸ εἰδέναι, πῶς ἀγωνίζεσθαι δεῖ. ἰδοὺ παλαιάς Ὁ παλαιστὴς μέτρον ἐστὶν ἐλάχιστον γυναικεῖον [ἐν] τοῖς ὑφάσμασι, καὶ φησί· τοιαύτας ἔθου τὰς ἡμέρας μου. λέγει δὲ τὰς τοῦ πάθους ἐπὶ τοῦ σταυροῦ, τὸ γενέσθαι ἡμέραν, εἶτα σκότος, εἶτα πάλιν ἡμέραν. καὶ ἡ ὑπόστασις Πτωχείαν γὰρ ἑκούσιον εἵλατο ὁ Χριστός· τὸ δὲ ἐνώπιον λέγει τὸ θέλημα τοῦ πατρός. πλὴν τὰ σύμπαντα Τουτέστι πᾶς ἄνθρωπος, ὁ μὴ πιστεύσας τῇ παρουσίᾳ τοῦ Χριστοῦ καὶ θεοῦ, ματαίως καὶ εἰς κενὸν τὴν ζωὴν ἔχει.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
«Μίλησα με τη γλώσσα μου». Ο πιστός άνθρωπος επιζητεί μέσω της προσευχής προς τον Θεό να γνωρίσει το τέλος των ημερών του, ώστε να αγωνίζεται ενόψει της εξόδου, όπως ακριβώς και ο Παύλος: καλό είναι να αναχωρήσω και να είμαι μαζί με τον Χριστό. «Και τον αριθμό». Διότι αυτό επιθυμεί να γνωρίσει καθένας από τους δικαίους, προκειμένου να ξέρει πώς πρέπει να αγωνίζεται. «Ιδού παλαιστάς». Η παλαιστή είναι ένα ελάχιστο γυναικείο μέτρο στα υφάσματα, και λέει: τέτοιες έκανες τις ημέρες μου. Αναφέρεται δε στις ημέρες του πάθους πάνω στον σταυρό, το ότι δηλαδή έγινε ημέρα, έπειτα σκοτάδι, και έπειτα πάλι ημέρα. «Και η υπόστασις». Διότι ο Χριστός επέλεξε εκούσια πτωχεία. Με το «ενώπιον» εννοεί το θέλημα του Πατρός. «Πλην τα σύμπαντα». Δηλαδή κάθε άνθρωπος που δεν πίστεψε στην παρουσία του Χριστού και Θεού, διάγει τη ζωή του μάταια και εις κενόν.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Εἰς τὸ κατὰ Ἰωάννην εὐαγγέλιον
Εἰ μὲν γὰρ μὴ ἔμελλε ποθεινὴ εἶναι ἡ παρουσία, οὐδὲν μέγα αὐτοῖς ἐδόκει λέγειν. Πάλιν δὲ εἰ ἔμελλε ποθεινὴ εἶναι, δυνατὸν δὲ ἦν εὑρεῖν, οὐδ᾽ ἂν οὕτως αὐτοὺς ἐθορύβησε. δʹ. Πάλιν, εἰ πολὺν ἔμελλε χρόνον παρεῖναι, καὶ οὕτως ὕπτιοι ἂν ἐγένοντο Νῦν δὲ πάντοθεν αὐτοὺς συνελαύνει καὶ φοβεῖ. Τὸ δὲ, Ὑπάγω πρὸς τὸν πέμψαντά με, δεικνύντος ἐστὶν οὐδεμίαν αὐτῷ γενησομένην βλάβην ἀπὸ τῆς ἐπιβουλῆς τῆς αὐτῶν, καὶ τὸ πάθος ἑκούσιον. Δύο τοίνυν προεῖπε προῤῥήσεις, ὅτι μετὰ μικρὸν ἀπελεύσεται χρόνον, καὶ ὅτι οὐχ ἥξουσι πρὸς αὐτόν· ὅπερ οὐκ ἦν ἀνθρωπίνης διανοίας, τὴν ἑαυτοῦ τελευτὴν προειπεῖν. Ὅρα γοῦν καὶ τὸν Δαυῒδ λέγοντα Γνώρισόν μοι, Κύριε, τὸ πέρας μου, καὶ τὸν ἀριθμὸν τῶν ἡμερῶν μου τίς ἐστιν, ἵνα γνῶ τί ὑστερῶ ἐγώ. Καὶ ὅλως οὐδείς ἐστιν ὁ μαθὼν τοῦτο.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Διότι, εάν η παρουσία του δεν επρόκειτο να είναι επιθυμητή, δεν θα τους φαινόταν ότι λέει κάτι σπουδαίο. Αν πάλι επρόκειτο να είναι επιθυμητή, αλλά ήταν δυνατόν να τον βρουν, ούτε και έτσι θα τους θορυβούσε. Επίσης, εάν επρόκειτο να παραμείνει μαζί τους για πολύ καιρό, και πάλι θα επαναπαύονταν. Τώρα όμως, τους περισφίγγει από παντού και τους φοβίζει. Η δε φράση «Πηγαίνω προς εκείνον που με έστειλε» δείχνει ότι δεν πρόκειται να υποστεί καμία βλάβη από την επιβουλή τους, και ότι το πάθος είναι εκούσιο. Δύο προφητείες, λοιπόν, προείπε: ότι μετά από λίγο χρόνο θα απέλθει, και ότι δεν θα μπορέσουν να έλθουν σε αυτόν· πράγμα που δεν ήταν γνώρισμα ανθρώπινης διάνοιας, το να προείπει δηλαδή τον δικό του θάνατο. Δες, άλλωστε, και τον Δαβίδ που λέει: «Γνώρισέ μου, Κύριε, το τέλος μου και ποιος είναι ο αριθμός των ημερών μου, για να μάθω τι μου υπολείπεται». Και γενικά δεν υπάρχει κανένας που να το έχει μάθει αυτό.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Ἐπιστολαὶ πρὸς Ὀλυμπιάδα
Ὅπερ γὰρ ἐκεῖνος εἶπεν ὅτι «Οὐ κρείττων ἐγώ εἰμι ὑπὲρ τοὺς πατέρας μου» τοῦτο καὶ οὗτος ᾐνίξατο λέγων· «Γνώρισόν μοι, Κύριε, τὸ πέρας μου, ἵνα γνῶ τί ὑστερῶ ἐγώ.» Τίνος ἕνεκεν ἀπελείφθην, φησίν, ἐγὼ καὶ ὑστερῶ καὶ ἐν τῷ παρόντι διατρίβω βίῳ, τῶν ἄλλων ἀπελθόντων; Καὶ οὕτως αὐτὸν ἐπιζητεῖ, εἴτε αὐτός, εἴτε ἐκεῖνοι ὧν τῷ προσώπῳ κεχρημένος φθέγγεται ὅτι, καὶ μὴ παρόντος, τὸν καιρὸν τῆς παρουσίας ἐπιθυμεῖ μαθεῖν· «Γνώρισόν μοι, φησί, τὸ πέρας μου», ἵνα καὶ ἐντεῦθεν μεγίστην καρπώσηται τὴν ἡδονήν. Οὕτω τὸ φοβερὸν ποθεινὸν γίνεται διὰ τὴν ἀφόρητον τῆς ἀθυμίας ὀδύνην καὶ τὸ πῦρ τὸ ἐκκαιόμενον ἐν τῇ διανοίᾳ. «Ἐν γὰρ τῇ μελέτῃ μου, φησίν, ἐκκαυθήσεται πῦρ.» Τοσαύτην τοίνυν τίνουσα τιμωρίαν μεγάλας προσδόκα τὰς ἀμοιβάς, πολλὰ τὰ βραβεῖα, ἀφάτους τὰς ἀντιδόσεις, φαιδροὺς καὶ σφόδρα ἀνθοῦντας τῶν τοσούτων ἀγώνων τοὺς στεφάνους. Οὐ γὰρ τὸ ποιῆσαί τι χρηστὸν μόνον, ἀλλὰ καὶ τὸ παθεῖν τι κακὸν πολλὰς ἔχει τὰς ἀμοιβὰς καὶ μεγάλα τὰ ἔπαθλα.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Διότι, αυτό που είπε εκείνος, ότι δηλαδή «δεν είμαι εγώ καλύτερος από τους πατέρες μου», αυτό ακριβώς άφησε να εννοηθεί και τούτος λέγοντας: «Γνώρισέ μου, Κύριε, το τέλος μου, για να μάθω τι μου λείπει». Για ποιο λόγο, λέει, εγκαταλείφθηκα εγώ, και υστερώ, και περνώ τον χρόνο μου στον παρόντα βίο, ενώ οι άλλοι έχουν αναχωρήσει; Και τόσο πολύ το επιζητεί, είτε ο ίδιος είτε εκείνοι των οποίων το πρόσωπο χρησιμοποιεί και ομιλεί, ώστε, αν και δεν είναι παρόν, επιθυμεί να μάθει τον καιρό της ελεύσεώς του: «Γνώρισέ μου», λέει, «το τέλος μου», ώστε και από αυτό να αποκομίσει τη μέγιστη ευχαρίστηση. Έτσι, το φοβερό γίνεται ποθητό εξαιτίας της αφόρητης οδύνης της αθυμίας και του πυρός που αναφλέγεται μέσα στη διάνοια. «Διότι κατά τη μελέτη μου», λέει, «θα αναφλεγεί πυρ». Υπομένοντας, λοιπόν, μια τέτοια τιμωρία, να προσδοκάς μεγάλες αμοιβές, πολλά βραβεία, ανέκφραστες ανταποδόσεις, λαμπρούς και ολάνθιστους τους στεφάνους για τόσους αγώνες. Διότι δεν έχει πολλές αμοιβές και μεγάλα έπαθλα μόνο το να πράξει κανείς κάτι αγαθό, αλλά και το να υπομείνει κάτι κακό.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Πρὸς Κυριακόν
Ἐθερμάνθη ἡ καρδία μου ἐντός μου καὶ ἐν τῇ μελέτῃ μου ἐκκαυθήσεται πῦρ. Ἐκεῖνο τὸ πῦρ τούτου τοῦ πυρὸς σφοδρότερον τὸ τῆς ἀθυμίας δηλῶν. Διὸ μηκέτι φέρων τὰς πληγὰς αὐτῆς καὶ τὰς ὀδύνας φησίν· ἐλάλησα ἐν γλώσσῃ μου. Καὶ τί λαλεῖς, εἰπέ μοι. Θάνατον αἰτεῖ καὶ οὗτος λέγων· γνώρισόν μοι, Κύριε, τὸ πέρας μου καὶ τὸν ἀριθμὸν τῶν ἡμερῶν μου τίς ἐστιν, ἵνα γνῶ τί ὑστερῶ ἐγώ, τίνος ἕνεκεν ἀπελείφθην ἐγὼ καὶ ὑστερῶ καὶ ἐν τῷ παρόντι διατρίβω βίῳ τῶν ἄλλων ἀπελθόντων. Καὶ οὕτως αὐτὸν ἐπιζητεῖ εἴτε αὐτὸς εἴτε ἐκεῖνοι, ὧν τῷ προσώπῳ κεχρημένος φθέγγεται ὅτι καὶ μὴ παρόντος τὸν καιρὸν τῆς παρουσίας ἐπιθυμεῖ μαθεῖν. Γνώρισον γάρ μοι, φησί, τὸ πέρας μου, ἵνα καὶ ἐντεῦθεν μεγίστην καρπώσηται τὴν ἡδονήν. Οὕτω τὸ φοβερὸν ποθεινὸν γίνεται διὰ τὴν ἀφόρητον τῆς ἀθυμίας ὀδύνην καὶ τὸ πῦρ τὸ καιόμενον ἐν τῇ διανοίᾳ. Ἐν γὰρ τῇ μελέτῃ μου ἐξεκαύθη πῦρ. Τοσαύτης τοίνυν τιμωρίας μεγάλας προσδόκα τὰς ἀμοιβάς, πολλὰ τὰ βραβεῖα, τὰς ἀντιδόσεις, φαιδροὺς καὶ σφόδρα ἀνθοῦντας τῶν τοσούτων ἀγώνων τοὺς στεφάνους.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
«Θερμάνθηκε η καρδιά μου μέσα μου και κατά τη μελέτη μου θα ανάψει φωτιά». Υποδηλώνει έτσι ότι εκείνη η φωτιά της αθυμίας είναι σφοδρότερη από τούτη τη φωτιά. Γι' αυτό, μη μπορώντας πλέον να υποφέρει τις πληγές και τις οδύνες της, λέει: «Μίλησα με τη γλώσσα μου». Και τι λες, πες μου; Ζητά και αυτός τον θάνατο, λέγοντας: «Γνώρισέ μου, Κύριε, το τέλος μου και ποιος είναι ο αριθμός των ημερών μου, για να γνωρίσω τι μου υπολείπεται», για ποιον λόγο εγκαταλείφθηκα εγώ και καθυστερώ, και παραμένω στον παρόντα βίο, ενώ οι άλλοι έχουν αναχωρήσει. Και τόσο πολύ τον επιζητά —είτε ο ίδιος είτε εκείνοι, το πρόσωπο των οποίων χρησιμοποιεί για να μιλήσει— ώστε, παρόλο που δεν είναι παρών, επιθυμεί να μάθει τον καιρό της έλευσής του. Διότι λέει, γνώρισέ μου το τέλος μου, ώστε και από αυτό να αποκομίσει τη μέγιστη ευχαρίστηση. Έτσι, το φοβερό γίνεται ποθητό εξαιτίας της αφόρητης οδύνης της αθυμίας και της φωτιάς που καίει μέσα στη διάνοια. Διότι, «κατά τη μελέτη μου άναψε φωτιά». Για μια τόσο μεγάλη τιμωρία, λοιπόν, να προσδοκάς μεγάλες αμοιβές, πολλά βραβεία, ανταποδόσεις, και λαμπρά και ολόανθα τα στεφάνια για τέτοιους και τόσους αγώνες.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Νεόφυτος ὁ Ἔγκλειστος Εἰς τοὺς ψαλμούς
Καὶ εἰς θανάτου μνήμην γενόμενος «ἐλάλησα ἐν γλώσσῃ μου». «Γνώρισόν μοι, Κύριε, τὸ πέρας μου καὶ τὸν ἀριθμὸν τῶν ἡμερῶν μου, ὅσος ἐστίν, ἵνα γνῶ» ὅσον μοι κατελείφθη λείψανον ζωῆς καὶ φροντίζω τὰ τελευταῖα. «Ἰδοὺ παλαιστὰς ἔθου τὰς ἡμέρας μου», ἤτοι, σπιθαμήν, «καὶ ἡ ὑπόστασίς μου» κατὰ τόνδε τὸν βίον «ὡσεὶ οὐδὲν ἐνώπιόν σου».
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Και φέρνοντας στη μνήμη μου τον θάνατο, «μίλησα με τη γλώσσα μου». «Κάνε μου γνωστό, Κύριε, το τέλος μου και τον αριθμό των ημερών μου, πόσος είναι, για να γνωρίσω» πόσο υπόλοιπο ζωής μου έχει απομείνει και να φροντίσω για τα τελευταία. «Ιδού, σαν παλάμες έθεσες τις ημέρες μου», δηλαδή όσο μια σπιθαμή, «και η ύπαρξή μου» κατά τον βίο αυτόν είναι «σαν ένα τίποτα ενώπιόν σου».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Νικήτας Στηθᾶτος Λόγοι
Καὶ αὖθις· «Κύριος ἔκτισεν ἐκ γῆς ἄνθρωπον καὶ πάλιν ἀπέστρεψεν αὐτὸν εἰς αὐτήν, ἡμέρας ἀριθμοῦ καὶ καιρὸν ἔδωκεν αὐτοῖς.» Οὕτω καὶ Δανιὴλ τῷ βασιλεῖ τῶν Περσῶν διερμηνεύων τὸ μανὴ θεκὲλ φαρὲς περὶ τούτων καλῶς ἀπεφήνατο· φησὶ γάρ· «Τὸν τῆς ζωῆς χρόνον, ὦ βασιλεῦ, ἠρίθμησεν ὁ Θεὸς καὶ σταθμῷ περιέστησε καὶ περιελών σου τὴν βασιλείαν Μήδοις αὐτὴν καὶ Πέρσαις διανεμεῖ.» Τὸ δέ γε πέρας τῶν ὄντων μαθήσῃ τρανῶς παρὰ τοῦ Δαβίδ· φησὶ γάρ· «Κατ’ ἀρχὰς σύ, Κύριε, τὴν γῆν ἐθεμελίωσας καὶ ἔργα τῶν χειρῶν σού εἰσιν οἱ οὐρανοί· αὐτοὶ ἀπολοῦνται, σὺ δὲ διαμενεῖς καὶ πάντες» ἄνθρωποι δηλονότι «ὡς ἱμάτιον παλαιωθήσονται καὶ ὡσεὶ περιβόλαιον ἑλίξεις αὐτοὺς καὶ ἀλλαγήσονται.» Εἰ βούλει δέ, καὶ τὸ ἡμέτερον λέγοντος· «Γνώρισόν μοι, Κύριε, τὸ πέρας μου καὶ τὸν ἀριθμὸν τῶν ἡμερῶν μου, τίς ἐστιν, ἵνα γνῶ τί ὑστερῶ ἐγώ,» ὅτι «ἰδοὺ παλαιστὰς ἔθου τὰς ἡμέρας μου καὶ ἡ ὑπόστασίς μου ὡσεὶ οὐθὲν ἐνώπιόν σου ...
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Και πάλι: «Ο Κύριος έπλασε από γη τον άνθρωπο και πάλι τον επέστρεψε σε αυτήν, και τους έδωσε μετρημένες ημέρες και καθορισμένο χρόνο.» Έτσι και ο Δανιήλ, ερμηνεύοντας στον βασιλιά των Περσών το «μανή, θεκέλ, φαρές», αποφάνθηκε σωστά γι' αυτά· διότι λέει: «Τον χρόνο της ζωής σου, ω βασιλιά, τον μέτρησε ο Θεός και τον έβαλε στο ζύγι, και αφού σου αφαιρέσει τη βασιλεία, θα τη μοιράσει στους Μήδους και τους Πέρσες.» Το τέλος δε των όντων θα το μάθεις ξεκάθαρα από τον Δαβίδ· διότι λέει: «Στην αρχή εσύ, Κύριε, θεμελίωσες τη γη και έργα των χεριών σου είναι οι ουρανοί· αυτοί θα φθαρούν, εσύ όμως παραμένεις, και όλοι», οι άνθρωποι προφανώς, «σαν ένδυμα θα παλιώσουν και σαν πανωφόρι θα τους τυλίξεις και θα αλλαχθούν.» Αν πάλι θέλεις, άκου και τα δικά μας λόγια που λένε: «Κάνε μου γνωστό, Κύριε, το τέλος μου και ποιος είναι ο αριθμός των ημερών μου, για να γνωρίσω τι μου υπολείπεται», διότι «ιδού, έκανες τις ημέρες μου όσο μια σπιθαμή και η υπόστασή μου είναι σαν ένα τίποτα ενώπιόν σου...
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Θεοφύλακτος Βουλγαρίας Εἰς τὰ εὐαγγέλια ἐξηγήσεις
Διὸ καὶ ὁ Δαυΐδ, «Γνώρισόν μοι, φησί, Κύριε, τὸ πέρας μου.» Ἔλεγον δὲ οἱ Ἰουδαῖοι· «Μὴ εἰς τὴν διασπορὰν τῶν Ἑλλήνων μέλλει ἀπέρχεσθαι;» Ὅρα πῶς ἔπαθόν τι, καὶ κατεκλάσθησαν πρὸς τὰ λεχθέντα ὑπ’ αὐτοῦ· δῆλον δὲ ἀπὸ τοῦ ἐρωτᾷν· «Μὴ εἰς τὴν διασπορὰν τῶν Ἑλλήνων μέλλει πορεύεσθαι;» Εἰ γὰρ οὐ τοῦτο ἦν, εἶπον ἄν· Βούλει ἀπελθεῖν; Ἡμεῖς τοῦτο εὐχόμεθα, τοῦτο ἀσμενίζομεν. Νῦν δὲ οὐδὲν τοιοῦτον, ἀλλ’ ὥσπερ ἀγωνιῶντες μὴ στερηθῶσιν αὐτοῦ, ζητοῦσι, ποῦ μέλλει ἀπελθεῖν. δῆλον δὲ τοῦτο καὶ ἀπὸ τοῦ εἰπεῖν, ὅτι Εἰς τοὺς Ἕλληνας μέλλει πορεύεσθαι, καὶ διδάσκειν αὐτούς. Οὐ γὰρ εἶπον, ὅτι Μέλλει πλανᾷν αὐτούς, ἀλλά, «Διδάσκειν.» Διασπορὰν δὲ ἐκάλουν τοὺς ἐθνικούς, ὡς ἐν παντὶ τόπῳ διεσπαρμένους. Αὐτοῖς γὰρ οἱ Ἰουδαῖοι τὸ παλαιὸν οὐκ ἐμίγνυντο, ἀλλ’ ἐν ἐνὶ τόπῳ, τῇ Παλαιστίνῃ συνηγμένοι, ὠνείδιζον τοὺς ἐθνικούς, ὡς πανταχοῦ διεσπαρμένους· ὅπερ εἰς αὐτοὺς περιετράπη ὕστερον· διασπορὰ γὰρ μᾶλλον αὐτοὶ οἱ Ἑβραῖοι γεγόνασιν. «Ἐν δὲ τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ τῇ μεγάλῃ τῆς ἑορτῆς, εἱστήκει ὁ Ἰησοῦς, καὶ ἔκραζε λέγων· Ἐάν τις διψᾷ, ἐρχέσθω πρός με, καὶ πινέτω. Ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, καθὼς εἶπεν ἡ Γραφή, ποταμοὶ ῥεύσουσιν ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ὕδατος ζῶντος.» Τὴν πρώτην ἡμέραν τῆς ἑορτῆς καὶ τὴν ἐσχάτην, ἤτοι τὴν ἑβδόμην, μεγάλην ὠνόμαζον, ἐπεὶ καὶ ὁ νόμος τὴν ἑβδόμην ἡμέραν τῆς ἑορτῆς, κλητὴν ἁγίαν ἐκάλεσε.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Γι' αυτό και ο Δαβίδ λέει: «Κάνε μου γνωστό, Κύριε, το τέλος μου». Έλεγαν δε οι Ιουδαίοι: «Μήπως πρόκειται να πάει στη διασπορά των Ελλήνων;» Δες πώς επηρεάστηκαν και συντρίφτηκαν προς αυτά που λέχθηκαν από αυτόν. Και τούτο είναι φανερό από το ότι ρωτούν: «Μήπως πρόκειται να πορευτεί στη διασπορά των Ελλήνων;» Διότι, αν δεν ήταν έτσι, θα έλεγαν: «Θέλεις να φύγεις; Εμείς αυτό ευχόμαστε, αυτό επιθυμούμε μετά χαράς». Τώρα όμως δεν λένε τίποτα τέτοιο, αλλά, σαν να αγωνιούν μήπως τον στερηθούν, ρωτούν πού πρόκειται να πάει. Αυτό μάλιστα είναι φανερό και από το ότι λένε ότι πρόκειται να πάει στους Έλληνες και να τους διδάσκει. Διότι δεν είπαν, ότι «Πρόκειται να τους πλανήσει», αλλά «Να τους διδάξει». Και διασπορά ονόμαζαν τους εθνικούς, ως διασκορπισμένους σε κάθε τόπο. Διότι την παλαιά εποχή οι Ιουδαίοι δεν αναμειγνύονταν με αυτούς, αλλά, συγκεντρωμένοι σε έναν τόπο, στην Παλαιστίνη, χλεύαζαν τους εθνικούς ως παντού διασκορπισμένους. Πράγμα που αργότερα αντιστράφηκε σε βάρος τους, διότι διασπορά έγιναν μάλλον οι ίδιοι οι Εβραίοι. «Κατά δε την τελευταία, τη μεγάλη ημέρα της εορτής, στάθηκε ο Ιησούς και φώναζε λέγοντας: Εάν κάποιος διψά, ας έρθει σε μένα και ας πίνει. Αυτός που πιστεύει σε εμένα, όπως είπε η Γραφή, ποταμοί ζωντανού νερού θα ρεύσουν από την κοιλία του». Την πρώτη και την τελευταία ημέρα της εορτής, δηλαδή την έβδομη, την ονόμαζαν μεγάλη, επειδή και ο νόμος ονόμασε την έβδομη ημέρα της εορτής κλητή αγία.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες