Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 38:8

7 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

καὶ νῦν τίς ἡ ὑπομονή μου; οὐχὶ ὁ Κύριος; καὶ ἡ ὑπόστασίς μου παρὰ σοί ἐστιν.

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–7 από 7

Μέγας Αθανάσιος Εἰς τοὺς Ψαλμούς
Καὶ νῦν τίς ἡ ὑπομονή μου; οὐχὶ Κύριος; Εἰκότως τὴν ἐλπίδα ἐπὶ Κύριον ἔχειν φησὶν, ἅτε καταγνοὺς τῶν ἐν βίῳ περισπασμῶν. Καὶ ἡ ὑπόστασίς μου παρὰ σοί ἐστιν. Ἡ προσδοκία, ἤτοι ἡ ὑπομονή. Ὄνειδος ἄφρονι ἔδωκάς με. Μὴ παραδῷς με, φησὶν, εἰς ὀνειδισμὸν, διὰ τὸ εἰς ἐμὲ εἶναί σε τὸν λοιδορούμενον.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Και τώρα, ποια είναι η υπομονή μου; Δεν είναι ο Κύριος; Εύλογα λέει ότι έχει την ελπίδα του στον Κύριο, εφόσον έχει καταδικάσει τους περισπασμούς του βίου. Και η υπόστασή μου βρίσκεται σε εσένα. Δηλαδή η προσδοκία, ή αλλιώς η υπομονή. «Με κατέστησες ονειδισμό στον άφρονα». Μην με παραδώσεις, λέει, σε ονειδισμό, διότι στο πρόσωπό μου είσαι εσύ εκείνος που λοιδορείται.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Εἰς τοὺς Ψαλμούς
Ὥσπερ δέ ἐστιν ὁ Σωτὴρ, σοφία, λόγος, εἰρήνη καὶ δικαιοσύνη, οὕτως καὶ ὑπομονή. Γέγραπται γάρ· «Καὶ νῦν τίς ἡ ὑπομονή μου; οὐχὶ Κύριος;» Ἀφ᾽ οὗ ἀρύεσθαι ἔστι καὶ λαμβάνειν πάντα ἃ λέγεται εἶναι κατὰ τὰς Γραφὰς ὁ Χριστός. Ὡς γὰρ μετοχῇ αὐτοῦ δίκαιοι γινόμεθα καὶ σοφοὶ καὶ εἰρηνεύομεν, οὕτως καὶ μετοχῇ αὐτοῦ ὑπομένομεν· ἡσύχαζε οὖν ὑπομένων καὶ ἐκδεχόμενος τὸν Θεὸν, μὴ ταραττόμενος τοῖς παροῦσι. <Καὶ ἔτι ὀλίγον καὶ οὐ μὴ ὑπάρξῃ ὁ ἁμαρτωλός.> (A f. 194) Ἔτι βραχὺ, καὶ οὐκ ἂν ἴδῃς ὑπάρχοντα τὸν ἁμαρτωλόν· καταληφθήσεται γὰρ τῷ τῆς ζωῆς τέλει, καὶ ὁμοῦ τῇ σαρκὶ συναπεμπολήσει ταῦτα, ὅσα περ ἐδόκει κεκτῆσθαι χρηστά. Βραχὺς γὰρ λίαν ὁ ἀνθρώπου βίος, καὶ ὁ τῆς ἐν σώματι ζωῆς συνέσταλται χρόνος. Οὐκοῦν οὔτε αὐτὸς ὁ τῷ τῆς ζωῆς τέλει κατειλημμένος τὸν ἑαυτοῦ τόπον ὄψεται· μεταχωρήσει γὰρ πάντως εἰς ᾅδου, οὔτε μὴν οἱ ζῶντες ἔτι τὸν αὐτοῦ ἐπιγνώσονται τόπον. (B f. 127 b) Οἱ φρονοῦντες τὰ κοσμικὰ, καὶ τῇ τοῦ παρόντος βίου τύρβῃ τὸν ἑαυτῶν ἐνδήσαντες νοῦν, καὶ βρόχοις ἐνειλημμένοι τῆς ἐπαράτου φιλοσαρκίας, ἀεί πως ἐπιμεμήνασιν τοῖς τὸν εὐαγῆ καὶ ἀπόλεκτον διαβιοῦσι βίον, καὶ ἐχθρὸν ἡγοῦνται τῆς δικαιοσύνης τὸν ἐραστήν. <Οἱ δὲ πραεῖς κληρονομήσουσι γῆν.> (A f. 194) Οἰκονομικώτατα δὲ λίαν ὁ Δαβὶδ ἀντιπαρεξάγει ταῖς τῶν παρανόμων κολάσεσι, τὰ τῶν ἀγίων γέρα.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Όπως ακριβώς ο Σωτήρας είναι σοφία, λόγος, ειρήνη και δικαιοσύνη, έτσι είναι και υπομονή. Διότι έχει γραφτεί: «Και τώρα ποια είναι η υπομονή μου; Δεν είναι ο Κύριος;» Από τον οποίο είναι δυνατόν να αντλούμε και να λαμβάνουμε όλα όσα λέγεται σύμφωνα με τις Γραφές ότι είναι ο Χριστός. Διότι, όπως με τη συμμετοχή μας σε αυτόν γινόμαστε δίκαιοι και σοφοί και ειρηνεύουμε, έτσι και με τη συμμετοχή μας σε αυτόν κάνουμε υπομονή. Να ησυχάζεις, λοιπόν, κάνοντας υπομονή και περιμένοντας τον Θεό, χωρίς να ταράζεσαι με τα παρόντα. <Και ακόμα λίγο, και δεν θα υπάρχει πλέον ο αμαρτωλός.> (A f. 194) Ακόμα λίγο, και δεν θα δεις να υπάρχει ο αμαρτωλός· διότι θα καταληφθεί από το τέλος της ζωής του, και μαζί με τη σάρκα θα χάσει όλα αυτά τα καλά που νόμιζε ότι είχε αποκτήσει. Διότι είναι πάρα πολύ σύντομος ο βίος του ανθρώπου, και ο χρόνος της ενσώματης ζωής είναι περιορισμένος. Επομένως, ούτε ο ίδιος που έχει καταληφθεί από το τέλος της ζωής θα δει τον τόπο του· διότι οπωσδήποτε θα μεταβεί στον άδη, ούτε βέβαια αυτοί που ζουν ακόμη θα αναγνωρίσουν τον τόπο του. (B f. 127 b) Όσοι έχουν κοσμικό φρόνημα και έχουν δέσει τον νου τους με την τύρβη του παρόντος βίου, και είναι μπλεγμένοι στις θηλιές της καταραμένης φιλοσαρκίας, πάντοτε κατά κάποιον τρόπο μαίνονται εναντίον εκείνων που ζουν ευσεβή και εκλεκτό βίο, και θεωρούν εχθρό τους τον εραστή της δικαιοσύνης. <Οι δε πράοι θα κληρονομήσουν τη γη.> (A f. 194) Και με πολλή σοφία και θεία οικονομία ο Δαβίδ αντιπαραβάλλει στις τιμωρίες των παρανόμων τα έπαθλα των αγίων.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Εἰς τοὺς Ψαλμούς
Καὶ ζάλης ἅπας ὁ βίος μεστὸς, τέλος ἔχων τὸν θάνατον· σὺν πόνῳ δὲ πολλῷ καὶ ἱδρῶτι τὸν πλοῦτον ἀθροίζοντες, τὸν ἐσόμενον οὐκ ἴσασιν κληρονόμον. Τοῦτο δὲ ὁ μακάριος Δαβὶδ καὶ ἐκ τῶν καθ᾽ ἑαυτὸν κινούμενος γέγραφεν. Τοῖς γὰρ ἐκ τῶν πολέμων λαφύροις, καὶ τῷ παρὰ τῶν ἀλλοφύλων φερομένῳ δασμῷ, μεγίστην καὶ περιφανῆ λίαν ἀποφήνας τὴν βασιλείαν, ἠγνόει τοῦ παιδὸς τὴν δυσσεβῆ καὶ παράνομον γνώμην. Εἶτα θεασάμενος αὐτὸν ἐγκρατῆ τῶν βασιλείων γενόμενον, καὶ τὸν ἀποκείμενον σφετερισάμενον πλοῦτον, τὴν θαυμασίαν ἀφῆκεν φωνήν· «Πλὴν μάτην ταράσσεται· θησαυρίζει, καὶ οὐ γινώσκει τίνι συνάξει αὐτά.» <Καὶ νῦν τίς ἡ ὑπομονή μου; οὐχὶ Κύριος; Καὶ ἡ ὑπόστασίς μου παρὰ σοί ἐστιν.> (A f. 217, I f. 195 b) Εἰκότως ἐπὶ τὸν Χριστὸν τὴν ἐλπίδα ἔχειν φησὶν, ἅτε καταγνοὺς τῶν ἐν βίῳ περισπασμῶν. Τίς γάρ μοι, φησὶ, δέδωκε τὸ δύνασθαι καρτερεῖν, καὶ νεανικῶς διακεῖσθαι ἐν καιρῷ πληγῆς, καθυφεῖναι δὲ κατ᾽ οὐδένα τρόπον εἰς τὸ δεῖν δρᾶσαί τι τυχὸν ἢ καὶ εἰπεῖν ἑλέσθαι τῶν ἐξ ἀνθρωπίκης μικροψυχίας; οὐχὶ Κύριος; Τίς δέ μου ἡ ὑπόστασις; τουτέστι τίς ὁ ἐνισχύσας ὑφίστασθαί με καὶ φέρειν τὰ ἐξ ὀργῆς ἐπενηνεγμένα τῆς ἄνωθεν, Θεοῦ παιδεύοντος φιλόπαιδος ἐν τάξει πατρὸς ἐπὶ τῷ ἐκλέγεσθαι τὰ βελτίω;
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Και ολόκληρος ο βίος είναι γεμάτος από ταραχή, έχοντας ως τέλος τον θάνατο· ενώ συγκεντρώνουν τον πλούτο με πολύ κόπο και ιδρώτα, δεν γνωρίζουν ποιος θα είναι ο κληρονόμος. Αυτό μάλιστα ο μακάριος Δαβίδ το έγραψε κινούμενος και από τα δικά του βιώματα. Διότι, έχοντας αναδείξει τη βασιλεία του μεγίστη και πάρα πολύ περίβλεπτη με τα λάφυρα από τους πολέμους και με τους φόρους που έφερναν οι αλλόφυλοι, αγνοούσε την ασεβή και παράνομη πρόθεση του παιδιού του. Έπειτα, αφού τον είδε να έχει γίνει κυρίαρχος των βασιλείων και να έχει σφετεριστεί τον αποταμιευμένο πλούτο, άφησε την θαυμαστή εκείνη φωνή: «Όμως μάταια ταράζεται· θησαυρίζει και δεν γνωρίζει για ποιον θα τα συγκεντρώσει». <Και τώρα ποια είναι η υπομονή μου; Δεν είναι ο Κύριος; Και η υπόστασή μου βρίσκεται σε εσένα.> (A f. 217, I f. 195 b) Εύλογα λέει ότι έχει την ελπίδα του στον Χριστό, εφόσον έχει καταδικάσει τους περισπασμούς του βίου. Διότι, ποιος μου έδωσε, λέει, τη δυνατότητα να μπορώ να καρτερώ και να διακείμαι γενναία σε καιρό πληγής, και να μην υποκύψω με κανέναν τρόπο στην ανάγκη του να πράξω τυχόν κάτι ή και να επιλέξω να πω κάτι από αυτά που προέρχονται από ανθρώπινη μικροψυχία; Δεν είναι ο Κύριος; Και ποια είναι η υπόστασή μου; Δηλαδή ποιος είναι αυτός που με ενίσχυσε να αντέξω και να υπομείνω τα όσα επήλθαν από την άνωθεν οργή, όταν ο Θεός παιδαγωγεί ως φιλόστοργος πατέρας, προκειμένου να επιλέξω τα καλύτερα;
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Εὐσέβιος Καισαρείας Εἰς τοὺς Ψαλμούς
Καὶ νῦν τίς ἡ ὑπομονή μου, οὐχὶ Κύριος; Ὁ δὲ Σύμμαχος οὕτως τὰ προκείμενα ἐξέδωκε ῥητά· Νῦν οὖν τί προσδοκῶ, Δέσποτα; ἡ ἀναμονή μου εἰς σέ ἐστιν. Ἀπὸ πασῶν τῶν ἀθεσιῶν μου ἐξέλου με, ἐπονείδιστον ἄφρονι μὴ τάξῃς με. Ἄλαλος ἐγενόμην, οὐκ ἀνοίξεις στόμα μου· σὺ γὰρ ἐποίησας.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Και τώρα ποια είναι η υπομονή μου; Δεν είναι ο Κύριος; Ο δε Σύμμαχος απέδωσε τα προκείμενα ρητά ως εξής: Τώρα λοιπόν τι προσδοκώ, Δέσποτα; Η αναμονή μου βρίσκεται σε εσένα. Από όλες τις αθετήσεις μου απάλλαξέ με, μην με καταστήσεις αντικείμενο ονειδισμού για τον άφρονα. Έγινα άλαλος, δεν θα ανοίξεις το στόμα μου· διότι εσύ το έπραξες.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἡσύχιος ὁ Πρεσβύτερος Σύντομος ἑρμηνεία
Διάψαλμα: προτροπὴ τοῦ λόγου εἰς ἕτερον νόημα. μέντοι γε Ὥσπερ γὰρ ἐν ἐσόπτρῳ ὁρᾷ τις τὴν ἑαυτοῦ εἰκόνα, οὕτως ὁ βίος ὁ ἀνθρώπινος σκιᾶς δίκην ἢ καπνοῦ (ὕπνου) ἀφίσταται. πλὴν μάτην Ὅσοι ἐξ ἁρπαγῆς καὶ πλεονεξίας πλουτοῦσιν. θησαυρίζει Ἄδηλος γὰρ ὁ βίος καὶ ἀδήλως τρέχουσιν οἱ τερπόμενοι ἐν αὐτῷ· πτεροῦ γὰρ δίκην ἀφίσταται (ἀφίπταται). καὶ νῦν τίς Οἱ πιστοὶ καὶ ὅσοι ἐν ὑπομονῇ κτῶνται τὰς ἑαυτῶν ψυχάς, ἀκαταπαύστως βοῶσιν οὕτως. καὶ ἡ ὑπόστασις Παρὰ θεοῦ γὰρ ὁρίζονται (πορίζονται) τὴν ζωὴν οἱ πιστοί. ἀπὸ πασῶν Ὁ Χριστὸς ἐκ προσώπου τοῦ ἀνθρώπου βοᾷ πρὸς τὸν πατέρα. ὄνειδος Ὡς ἄφρονες γὰρ οἱ Ἰουδαῖοι ἐπεχείρουν ὀνειδίζειν τὸν Χριστὸν βλασφημοῦντες. ἐκωφώθην Τουτέστιν ὅτι οὕτως ἠθέλησας, ὁ υἱὸς φησὶ πρὸς τὸν πατέρα. ἀπόστησον Ἔστι δὲ τοῦτο, ὅταν ἔλεγε (λέγῃ) ὁ κύριος· πάτερ, εἰ δυνατόν, παρελθέτω ἀπ’ ἐμοῦ τὸ ποτήριον τοῦτο. ἔλεγε δὲ βεβαιῶν τὸν ἄνθρωπον. ἀπὸ τῆς ἰσχύος Περὶ τοῦ Ἰούδα ὁ λόγος, ὅτι ἐκ τῆς χειρὸς τοῦ θεοῦ ἀπωσθείς, ἐξέλιπε τῆς μαθητείας. ἐν ἐλεγμοῖς Ἡνίκα βάψας τὸν ψωμὸν (τὸ ψωμίον) ὁ Χριστός, ἐπιδίδωσιν (ἐπέδωκε) τῷ Ἰούδᾳ καὶ ἐγύμνωσεν αὐτοῦ τὴν παράνομον καὶ δυσσεβῆ γνώμην. καὶ ἐξέτηξας Ὡς γὰρ ἡ ἀράχνη ἀνυπόστατός ἐστιν, οὕτως ἡ ψυχὴ τοῦ Ἰούδα καθῃρέθη πάσης δυνάμεως.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Διάψαλμα: προτροπή του λόγου σε άλλο νόημα. Ωστόσο, διότι όπως ακριβώς βλέπει κανείς μέσα σε καθρέφτη την εικόνα του, έτσι και ο ανθρώπινος βίος παρέρχεται σαν σκιά ή σαν καπνός (ύπνος). Παρά μόνο μάταια όσοι πλουτίζουν από αρπαγή και πλεονεξία. Θησαυρίζει. Διότι ο βίος είναι άδηλος και με άδηλο τρόπο τρέχουν όσοι τέρπονται σε αυτόν· διότι πετάει μακριά (εξαφανίζεται) σαν φτερό. Και τώρα ποιος; Οι πιστοί και όσοι αποκτούν τις ψυχές τους με υπομονή, βοούν ακατάπαυστα με αυτόν τον τρόπο. Και η υπόσταση. Διότι από τον Θεό ορίζονται (πορίζονται) τη ζωή οι πιστοί. Από όλες. Ο Χριστός εκ μέρους του προσώπου του ανθρώπου βοά προς τον Πατέρα. Όνειδος. Διότι ως άφρονες οι Ιουδαίοι επιχειρούσαν να ονειδίσουν τον Χριστό βλασφημώντας. Κώφευσα. Δηλαδή, επειδή έτσι θέλησες, λέει ο Υιός προς τον Πατέρα. Απομάκρυνε. Είναι δε αυτό, όταν έλεγε ο Κύριος: Πατέρα, εάν είναι δυνατόν, ας παρέλθει από εμένα αυτό το ποτήριο. Το έλεγε δε βεβαιώνοντας την ανθρώπινη φύση. Από την ισχύ. Ο λόγος αφορά τον Ιούδα, ότι επειδή απωθήθηκε από το χέρι του Θεού, εξέπεσε από τη μαθητεία. Με ελέγχους. Όταν ο Χριστός βούτηξε το ψωμί, το έδωσε στον Ιούδα και αποκάλυψε την παράνομη και δυσσεβή γνώμη του. Και έλιωσες. Διότι όπως η αράχνη είναι ανυπόστατη, έτσι και η ψυχή του Ιούδα καθαιρέθηκε από κάθε δύναμη.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Εἰς τὴν πρὸς Κορινθίους α' ἐπιστολήν
Ἀλλὰ τί; ἐβούλου διαπαντὸς ἔχειν; Τοῦτο ἀγνώμονος πάλιν, καὶ οὐκ εἰδότος, ὅτι ἀλλότριον εἶχες, καὶ οὐκ ἴδιον. Ὥσπερ οὖν οἱ ἑτοίμως ἀφιστάμενοι ἴσασιν, ὅτι οὐ τὰ αὑτῶν ἔχουσιν, οὕτως οἱ ἀλγοῦντες τὰ βασιλικὰ σφετερίζονται. Εἰ γὰρ ἡμεῖς οὐκ ἐσμὲν ἑαυτῶν, πῶς ἐκεῖνοι ἡμῶν; Διπλῇ γάρ ἐσμεν αὐτοῦ, καὶ τῷ τῆς κτίσεως καὶ τῷ τῆς πίστεως λόγῳ. Διὰ τοῦτό φησιν ὁ Δαυΐδ· Ἡ ὑπόστασίς μου παρὰ σοί ἐστι· καὶ ὁ Παῦλος δὲ, ὅτι Ἐν αὐτῷ ζῶμεν καὶ κινούμεθα καὶ ἐσμέν. Καὶ τὸν περὶ τῆς πίστεως γυμνάζων λόγον φησίν· Οὐκ ἐστὲ ἑαυτῶν, καὶ τιμῆς ἠγοράσθητε. Τὰ πάντα γὰρ τοῦ Θεοῦ. Ὅταν οὖν καλῇ καὶ βούληται λαβεῖν, μὴ κατὰ τοὺς ἀγνώμονας τῶν οἰκετῶν φύρωμεν τὸν λόγον, μηδὲ νοσφιζώμεθα τὰ δεσποτικά. Ἡ ψυχή σου οὐκ ἔστι σὴ, καὶ πῶς τὰ χρήματά ἐστι σά; Πῶς οὖν ἀναλίσκεις εἰς οὐδὲν δέον τὰ μὴ σά; οὐκ οἶδας ὅτι διὰ τοῦτο μέλλομεν ἐγκαλεῖσθαι, κακῶς αὐτοῖς χρησάμενοι;
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Αλλά τι; Ήθελες να τα κατέχεις παντοτινά; Αυτό πάλι είναι γνώρισμα ανθρώπου αγνώμονα, που δεν γνωρίζει ότι κατείχε κάτι ξένο και όχι δικό του. Όπως λοιπόν όσοι τα αποχωρίζονται με προθυμία γνωρίζουν ότι δεν κατέχουν δικά τους πράγματα, έτσι και όσοι θλίβονται για την απώλειά τους σφετερίζονται τα αγαθά του Βασιλέως. Διότι, εάν εμείς δεν ανήκουμε στους εαυτούς μας, πώς είναι δικά μας εκείνα; Επειδή ανήκουμε διπλά σε Αυτόν, και λόγω της δημιουργίας και λόγω της πίστεως. Γι' αυτό λέει ο Δαβίδ: «Η υπόστασή μου εξαρτάται από Εσένα»· και ο Παύλος επίσης λέει ότι «εν Αυτώ ζούμε και κινούμαστε και υπάρχουμε». Και αναπτύσσοντας το ζήτημα της πίστεως λέει: «Δεν ανήκετε στον εαυτό σας, και αγοραστήκατε με τίμημα». Διότι τα πάντα ανήκουν στον Θεό. Όταν, λοιπόν, τα ζητά και θέλει να τα λάβει πίσω, ας μη προβάλλουμε συγκεχυμένες δικαιολογίες όπως οι αγνώμονες δούλοι, ούτε να ιδιοποιούμαστε τα αγαθά του Δεσπότη. Η ψυχή σου δεν είναι δική σου, πώς λοιπόν τα χρήματα είναι δικά σου; Πώς, επομένως, καταναλώνεις σε ανώφελα πράγματα αυτά που δεν είναι δικά σου; Δεν γνωρίζεις ότι γι' αυτό πρόκειται να λογοδοτήσουμε, επειδή τα διαχειριστήκαμε με κακό τρόπο;
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Νεόφυτος ὁ Ἔγκλειστος Εἰς τοὺς ψαλμούς
Γενικώτατος ὁ ψαλμός, χρήσιμος παντὶ προαιρουμένῳ ἰδιοποιεῖσθαι αὐτόν. Οὐ γὰρ δήπου πρὸς Δαβὶδ μόνον ὑπετίθετο ταῦτα τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον διὰ στόματος Δαβίδ, ἀλλὰ καὶ πρὸς πάντας ἡμᾶς. «Πλὴν τὰ σύμπαντα ματαιότης, καὶ πᾶς ἄνθρωπος ζῶν» ἐν ἀμελείᾳ. «Μέντοιγε ἐν εἰκόνι διαπορεύεται ἄνθρωπος, πλὴν μάτην ταράσσεται». Παρέρχεται γάρ φησιν ὥσπερ σκιά, καὶ ὅτου χάριν ταράσσεται πρὸς τὸ πλουτεῖν καὶ δοξάζεσθαι προσκαίρως «θησαυρίζων καὶ μὴ γινώσκων τίνι συνάγει αὐτά. Καὶ νῦν τί ἡ ὑπομονή μου;» ἤτοι, τί μοι ὑπολέλειπται; «οὐχὶ Κύριος; καὶ ἡ ὑπόστασις» τῆς ζωῆς μου «παρὰ σοί ἐστιν. Ἀπὸ πασῶν ἀνομιῶν μου ῥῦσαί με, ὄνειδος ἄφρονι ἔδωκάς με», ἤτοι συνεχώρησάς μοι περιπλεχθῆναι. «Ἐγὼ δὲ ἐκωφώθην μὴ ἀνοίξας τὸ στόμα, ὅτι σὺ ἐποίησας» τὴν οἰκονομίαν καὶ συγχώρησιν ταύτην. Ἀλλά· «Ἀπόστησον ἀπ’ ἐμοῦ τὰς μάστιγάς σου· ἀπὸ γὰρ τῆς ἰσχύος τῆς χειρός σου ἐγὼ ἐξέλιπον», ἤτοι συνεχωρήθην πειρασμοῖς ἐκδοθῆναι. «Ἐν ἐλεγμοῖς ὑπὲρ ἀνομίας ἐπαίδευσας ἄνθρωπον».
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Ο ψαλμός είναι γενικότατος, χρήσιμος σε καθέναν που προαιρείται να τον οικειοποιηθεί. Διότι βεβαίως το Άγιο Πνεύμα δεν τα υπέδειξε αυτά διά στόματος του Δαβίδ μόνο προς τον Δαβίδ, αλλά και προς όλους εμάς. «Όμως τα πάντα είναι ματαιότητα, και κάθε άνθρωπος που ζει» με αμέλεια. «Ασφαλώς ως εικόνα πορεύεται ο άνθρωπος, όμως μάταια ταράζεται». Διότι παρέρχεται, λέει, σαν σκιά, και για ποιον λόγο ταράζεται ώστε να πλουτίσει και να δοξαστεί πρόσκαιρα, «θησαυρίζοντας και μη γνωρίζοντας για ποιον τα συγκεντρώνει. Και τώρα ποια είναι η προσδοκία μου;» δηλαδή, τι μου έχει απομείνει; «δεν είναι ο Κύριος; και η υπόσταση» της ζωής μου «βρίσκεται σε εσένα. Από όλες τις ανομίες μου λύτρωσέ με, με παρέδωσες ως ονειδισμό στον άφρονα», δηλαδή, επέτρεψες να εμπλακώ. «Εγώ όμως κώφευσα χωρίς να ανοίξω το στόμα μου, επειδή εσύ έκανες» αυτήν την οικονομία και την παραχώρηση. Αλλά· «Απομάκρυνε από εμένα τις μάστιγές σου· διότι από τη δύναμη του χεριού σου εγώ εξέλιπα», δηλαδή, παραχωρήθηκε να παραδοθώ σε πειρασμούς. «Με ελέγχους για την ανομία παιδαγώγησες τον άνθρωπο».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες