Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 39:15

Ας στραφούν προς τα πίσω και ας καταισχυνθούν εκείνοι που επιθυμούν το κακό μου. Είτε καταβοούν εναντίον των νοητών εχθρών, είτε εναντίον των Γραμματέων και των Φαρισαίων, οι οποίοι επιβουλεύθηκαν τη σωτηρία της ψυχής του, λέγοντας για τον Χριστό άλλοτε μεν: «Δεν εκβάλλει τα δαιμόνια παρά μόνο με τη δύναμη του Βεελζεβούλ»· άλλοτε δε: «Έχεις δαιμόνιο, ποιος ζητά να σε σκοτώσει;».

{ "chunk_id": "", "translation": "Διότι αναστήθηκε εκ νεκρών, και ανέβηκε προς τον Πατέρα και Θεό στους ουρανούς. Τότε λοιπόν τότε καταντροπιάστηκαν και συγχύστηκαν, όπως είπα· και στράφηκαν προς τα πίσω. <Ας αποστραφούν προς τα πίσω.> (B f. 113 b) Επειδή δε δεν αποδέχτηκαν την πίστη, αλλά απεναντίας ζήτησαν την ψυχή του, στράφηκαν προς τα πίσω· διότι έγιναν απορριπτέοι, και ως θεοστυγείς εξέπεσαν από την οικειότητα προς τον Θεό, παρέμειναν άγευστοι των αγαθών της ελεύσεως, και επιπροσθέτως κάθε είδος ανεπανόρθωτης συμφοράς έπεσε πάνω τους. Και εκπληρώθηκε σε αυτούς το γεγραμμένο: «Όπως έπραξες, έτσι θα σου συμβεί· η ανταπόδοσή σου θα επιστρέψει στο κεφάλι σου·» και πάλι, «Αλίμονο στον άνομο, κακά θα του συμβούν σύμφωνα με τα έργα των χεριών του.» Διότι αυτά που τους συνέβη να πάθουν, νομίζω πως είναι περιττό να τα λέγω σε ανθρώπους που τα γνωρίζουν. Συνέβη δε να ντροπιαστούν και να συγχυστούν, αλλά και να πέσουν προς τα πίσω και τα ίδια τα ακάθαρτα πνεύματα και προπάντων από όλα ο Σατανάς, τα στρατηγήματα του οποίου ακολουθώντας οι Ιουδαίοι, παρέδωσαν στον σταυρό τον αρχηγό της ζωής. Θα έλεγε δε κανείς, νομίζω, και όχι άσκοπα, ότι ταιριάζει πάρα πολύ να εφαρμοστεί η δύναμη των προκείμενων στίχων και στους ανόσιους αιρετικούς. [Ας γίνουν σαν το χνούδι." }

Τα δε υπόλοιπα είναι σύμφωνα με όσα προαναφέρθηκαν: «Ευδόκησε, Κύριε, να με λυτρώσεις· Κύριε, πρόσεξε στο να με βοηθήσεις. Ας καταντροπιαστούν και ας ντροπιαστούν όλοι μαζί εκείνοι που ζητούν την ψυχή μου για να την εξολοθρεύσουν. Ας στραφούν προς τα πίσω και ας καταντροπιαστούν εκείνοι που μου επιθυμούν κακά. Ας λάβουν αμέσως την ντροπή τους εκείνοι που μου λένε: Εύγε, εύγε». Ακόμη και τώρα αισθάνεται πολλούς εχθρούς γύρω του να επιτίθενται εναντίον της ψυχής του, και για τον λόγο αυτόν αναπέμπει την προκείμενη προσευχή.

Διότι δεν παύουν να φθονούν ακόμη και τους ήδη τέλειους και εκείνους που έχουν σταθεί σταθερά πάνω στην πέτρα. Γι' αυτό ζητά να ελευθερωθεί από τους προαναφερθέντες, και να καταντροπιαστούν και να αισχυνθούν εκείνοι που ζητούν την ψυχή του για να την αφανίσουν· ενώ ο ίδιος να περιφρουρείται από τη δεξιά Του. Ντροπιάζονται δε και ατιμάζονται (διότι έτσι το απέδωσε ο Σύμμαχος) όσοι ζητούν την ψυχή του δικαίου, όταν, αφού επινοήσουν κάθε δόλια μηχανή εναντίον του, αποβούν άπρακτοι· έπειτα, επειδή δεν κατόρθωσαν τίποτα, απομακρύνονται απελπισμένοι, περιλουσμένοι με αισχύνη.

Γι' αυτό, αφού ασχημόνησαν, καταντροπιάστηκαν και εξευτελίστηκαν, προσθέτει: «Ας στραφούν προς τα πίσω και ας ντραπούν εκείνοι που επιθυμούν τα κακά για μένα». Διότι, μη έχοντας μπορέσει να καταφέρουν τίποτα, και μη έχοντας πλέον την ελπίδα ότι θα επικρατήσουν, αποστρέφονται και απομακρύνονται προς τα πίσω· έπειτα, αφού απομακρυνθούν και βρεθούν μακριά, θα λάβουν τα επίχειρα της δικής τους κακίας· γι' αυτό μετά από αυτά αναφέρεται: «Ας λάβουν πάραυτα την αισχύνη τους εκείνοι που μου λένε: Εύγε, εύγε». Αντί αυτού, ο Ακύλας μετέφρασε: «Αά, αά», χρησιμοποιώντας την εβραϊκή λέξη που έχει ακριβώς έτσι. Η λέξη αυτή αποτελεί έκφραση οδυρμού εκείνων που έχουν ήδη ηττηθεί, έχουν υποχωρήσει προς τα πίσω και έχουν λάβει τη δική τους αισχύνη. Σύμφωνα όμως με τους Εβδομήκοντα και τον Σύμμαχο, ο οποίος είπε: «Εκείνοι που λένε για μένα: Εύγε, εύγε», πιθανώς κάποτε οι εχθροί του δικαίου, επινοώντας πολλές επιβουλές εναντίον του και προσδοκώντας στην καθεμία από αυτές ότι θα επικρατήσουν, έλεγαν: «Εύγε, εύγε». Αλλά αν και το είπαν αυτό πολλές φορές, αναφέρει, ας απομακρυνθούν πλέον κάποτε, χάρη στη δική Σου χάρη, λαμβάνοντας τη δική τους αισχύνη.

Έτσι, ακόμη και αν εύχεται την αισχύνη και την ντροπή των εχθρών, σου δείχνει το στίφος των αντιπάλων, οι οποίοι από τον αόρατο κόσμο πολεμούν την ανθρώπινη ζωή. Το ότι δε δεν στρέφει την προσευχή του εναντίον ανθρώπων, αλλά εναντίον δαιμόνων, το φανερώνει το είδος της προσευχής του· διότι λέει: «Ας καταισχυνθούν αυτοί που ζητούν την ψυχή μου, για να την αφαιρέσουν».

Ας καταισχυνθούν: Οι δαίμονες· διότι αυτοί ζητούσαν (ζήτησαν) να καταστρέψουν την ψυχή του ανθρώπου. Όμως, αυτοί καταισχύνθηκαν και ντροπιάστηκαν κατά την παρουσία του Κυρίου, βλέποντας (γνωρίζοντας) τον άνθρωπο να ανυψώνεται στη θεότητα. Ας στραφούν προς τα πίσω: Τώρα ο λόγος αφορά τους Ιουδαίους και τον Χριστό· διότι, όταν αναστήθηκε ο Κύριος από τους νεκρούς, οπισθοχώρησαν με ντροπή οι Ιουδαίοι, αυτοί που θέλησαν τον θάνατο του Κυρίου (του Χριστού). Ας αποκομίσουν: Διότι μεγάλη ντροπή αποκόμισαν οι Ιουδαίοι, όσοι κατά το πάθος Του κραύγαζαν: ουά, ουά. Ας αγαλλιάσουν: Διότι γέμισαν από πολλή χαρά και αγαλλίαση με την έγερση του Χριστού (του Κυρίου), όσοι πενθούσαν για τον σταυρό. Και ας πουν: Διότι στο εξής και εις τον αιώνα δεν παύουν οι πιστοί να δοξάζουν και να μεγαλύνουν τον Κύριο Ιησού. Εγώ δε είμαι πτωχός: Ο Χριστός, ο οποίος ανέλαβε (καταδέχθηκε, δέχθηκε) εκουσίως και τα δύο, προκειμένου να μεριμνήσει για τον άνθρωπο. Βοηθός μου: Βοηθός και σωτήρας έγινε ο Χριστός για το γένος των ανθρώπων, όχι προσωρινά, αλλά εις τον αιώνα.

«Εσύ όμως, Κύριε, μην απομακρύνεις τους οικτιρμούς σου από εμένα· το έλεός σου και η αλήθειά σου ας με προστατεύουν πάντοτε» με τη μορφή του δούλου. «Διότι με περικύκλωσαν κακά» από φρικτότατους εχθρούς «και με κατέλαβαν οι ανομίες του κόσμου, και δεν θα μπορέσω να δω. Διότι πληθύνθηκαν περισσότερο από τις τρίχες της κεφαλής μου» τα κακά του κόσμου, εξαιτίας των οποίων «η καρδιά μου με εγκατέλειψε»». Κανείς όμως από όσους μελετούν αυτά ας μην κατακρίνει αυτήν τη μικρή παραλλαγή των στίχων· διότι έτσι το απαιτεί το νόημα των γραφομένων, καθώς και για να φανερωθούν τα δυσνόητα πιο ξεκάθαρα και πιο κατανοητά. «Ευδόκησε, Κύριε, να με λυτρώσεις· Κύριε, πρόσεξε στο να με βοηθήσεις. Ας ντροπιαστούν και ας καταντροπιαστούν μαζί εκείνοι που ζητούν την ψυχή μου για να την αφαιρέσουν· ας στραφούν προς τα πίσω και ας ντροπιαστούν όσοι μου θέλουν κακά». Διότι αυτό το ρητό εκπληρώθηκε όταν ήλθαν προς αυτόν «με μαχαίρια και ξύλα και λαμπάδες και όπλα», και τους ρώτησε: «ποιον ζητάτε;» Και όταν εκείνοι απάντησαν «τον Ιησού τον Ναζωραίο», και τον άκουσαν να λέει «Εγώ είμαι», αυτή και μόνο η φωνή τους απώθησε «προς τα πίσω», λέει, «και έπεσαν καταγής». «Ας λάβουν αμέσως την ντροπή τους εκείνοι που μου λένε εύγε, εύγε»· λέγοντας το εύγε, εύγε με υποκρισία και όχι αληθινά. «