Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 40:7

«Πότε θα πεθάνει και θα χαθεί το όνομά του; Διότι μας είναι ανυπόφορος ακόμη και να τον βλέπουμε. Και αν εισερχόταν για να με δει, μιλούσε μάταια». Αυτά τα αναφέρει για τον Ιούδα. Αυτό δε που λέει έχει την εξής έννοια: Έχοντας ελεύθερη είσοδο σε εμένα, λόγω του ότι είχε συγκαταλεχθεί στους μαθητές, ήταν διπρόσωπος και ραδιούργος· διότι μιλούσε μάταια, δηλαδή δεν ήταν ειλικρινής. Η καρδιά του συσσώρευσε ανομία μέσα της. Είχε πάρει την απόφαση, λέει, να με παραδώσει σε αυτούς που με φθονούσαν. Έβγαινε έξω και συμφωνούσαν από κοινού· λέγοντας το: «Τι θέλετε να μου δώσετε, και εγώ θα σας τον παραδώσω;»

Αλλά η Εκκλησία, φρονώντας τα αντίθετα από τους εχθρούς του Χριστού, αναφωνούσε απευθυνόμενη στο πρόσωπό του λέγοντας μέσα από ύμνους: «Θα μνημονεύω το όνομά σου σε κάθε γενεά και γενεά»· και, «Το όνομά σου είναι μύρο που χύθηκε». Ούσα πεπεισμένη ότι του έχει χαριστεί όνομα το οποίο είναι πάνω από κάθε όνομα. <Και αν εισερχόταν για να δει, μάταια μιλούσε> (A f. 224) Η προφητεία στρέφει τον λόγο της προς τον Ιούδα, ο οποίος εισερχόταν μεν ως μαθητής, αλλά συζητούσε και διανοούνταν πονηρά πράγματα κατά του Κυρίου, και συντασσόταν με τους Ιουδαίους που μηχανεύονταν πονηρές βουλές εναντίον του Κυρίου, και έσπευδαν παρά τον νόμο να σκοτώσουν τον όντως αθώο. Οι μεν άλλοι εχθροί, λέει, σαν να έλεγαν «Μας είναι βαρύς ακόμη και να τον βλέπουμε», του ετοίμαζαν τον θάνατο· ο δε Ιούδας εισερχόταν ως οικείος για να τον κατασκοπεύσει· διότι καιροφυλακτούσε για την κατάλληλη στιγμή της προδοσίας, ανακινώντας και συγκεντρώνοντας άνομους λογισμούς γύρω από αυτήν.

Διότι είχε αποφασίσει να παραδώσει τον Κύριο σε εκείνους που ζητούσαν να τον φονεύσουν, και νόμιζε ότι θα διέφευγε της προσοχής του μιλώντας υποκριτικά, δηλαδή με το να τον ονομάζει Ραββί και διδάσκαλο. <«Έβγαινε έξω και μιλούσε γι' αυτό.»> (A f. 224) Προχωρώντας έξω, λέει, συνεννοούνταν με τους Γραμματείς, τους αρχιερείς και τους Φαρισαίους, μη μιλώντας πλέον μέσα στην καρδιά του, αλλά συζητώντας ολοφάνερα.

Και πάλι στον 〈νη〉 ψαλμό λέει: Απάλλαξέ με από τους εχθρούς μου, Θεέ μου, και από εκείνους που ξεσηκώνονται εναντίον μου λύτρωσέ με· ελευθέρωσέ με από αυτούς που εργάζονται την ανομία και από αιμοδιψείς άνδρες σώσε με. 〈μγ〉 Ότι ο Ιούδας θα προδώσει — ο Δαβίδ στον 〈μ〉 ψαλμό λέει: Οι εχθροί μου είπαν κακά λόγια για μένα: «Πότε θα πεθάνει και θα εξαλειφθεί το όνομά του;». Και όταν έμπαινε για να με δει, έλεγε μάταια λόγια· η καρδιά του συγκέντρωνε την ανομία μέσα της, έβγαινε έξω και τα έλεγε. Όλοι μαζί οι εχθροί μου ψιθύριζαν εναντίον μου, εναντίον μου μηχανεύονταν συμφορές, παράνομο λόγο κατέθεσαν εναντίον μου.

Όπως, λοιπόν, τα ιδιώματα της θεολογίας αποδόθηκαν στα προηγούμενα, κατά τον ίδιο τρόπο και εδώ θα παρουσιαστούν τα ανθρώπινα πάθη του Αμνού, τα οποία βρίσκονται στο μέσο των γεγονότων προ του πάθους του, περιλαμβάνοντας συγχρόνως και τα δύο, δηλαδή τόσο τα σχετικά με τη θεία όσο και τα σχετικά με την ανθρώπινη φύση του. Έχοντας παρατηρήσει αυτά επωφελώς εκ των προτέρων, ας προχωρήσουμε πλέον στα ίδια τα λόγια της Γραφής περί της σκευωρίας που εξυφάνθηκε από τον Ιούδα τον προδότη και τους συνεργούς του κατά του Χριστού, καθώς και περί των όσων συνέβησαν κατά τον καιρό του πάθους του. 〈Από τον 40ό Ψαλμό〉. «Μακάριος είναι εκείνος που μεριμνά για τον πτωχό και τον πένητα· σε ημέρα συμφοράς θα τον λυτρώσει ο Κύριος. Ο Κύριος θα τον διαφυλάξει, θα του χαρίσει ζωή, θα τον καταστήσει μακάριο επί της γης, και δεν θα τον παραδώσει στα χέρια των εχθρών του. Ο Κύριος θα τον βοηθήσει στην κλίνη της οδύνης του· εσύ μετέτρεψες ολόκληρο το κρεβάτι του κατά την ασθένειά του. Εγώ είπα: Κύριε, ελέησέ με· θεράπευσε την ψυχή μου, διότι αμάρτησα ενώπιόν σου. Οι εχθροί μου μίλησαν με κακία για εμένα: Πότε θα πεθάνει και θα χαθεί το όνομά του; Και αν κάποιος ερχόταν για να με δει, τα λόγια του ήταν μάταια και υποκριτικά· η καρδιά του συγκέντρωνε μέσα της ανομία, έβγαινε έξω και τα έλεγε εναντίον μου. Όλοι οι εχθροί μου ψιθύριζαν εναντίον μου· σχεδίαζαν κακά εναντίον μου λέγοντας: Μήπως αυτός που έπεσε στο κρεβάτι δεν πρόκειται να σηκωθεί ξανά; Διότι ακόμη και ο άνθρωπος με τον οποίο είχα ειρήνη, στον οποίο στήριξα τις ελπίδες μου, αυτός που έτρωγε το ψωμί μου, ύψωσε εναντίον μου πτερνισμό (προδοσία)».

Διότι ποια άλλη Γραφή δήλωνε ότι εκπληρώθηκε σε αυτά, παρά αυτή του προκείμενου ψαλμού, στον οποίο έχει ειπωθεί: «διότι και ο άνθρωπος που είχε ειρήνη μαζί μου, στον οποίο ήλπισα, αυτός που έτρωγε τους άρτους μου, εμεγάλυνε εναντίον μου τον πτερνισμό»; Λέει λοιπόν στην αρχή: «Εγώ είπα, Κύριε, ελέησέ με· θεράπευσε την ψυχή μου, διότι αμάρτησα σε εσένα», και σε όλο τον ψαλμό. Αυτά τα εξέδωσε με πιο σαφή τρόπο ο Σύμμαχος ως εξής: «Ενώ εγώ έλεγα, Κύριε σπλαχνίσου με· θεράπευσε την ψυχή μου, ακόμη κι αν αμάρτησα σε εσένα. Οι εχθροί μου έλεγαν κακά για εμένα: πότε θα πεθάνει και θα χαθεί το όνομά του; Και αν κάποιος έμπαινε για να με επισκεφθεί, έλεγε μάταια λόγια· η καρδιά του συγκέντρωνε μέσα της αδικία, και βγαίνοντας έξω με κακολογούσε. Όλοι όσοι με μισούσαν ψιθύριζαν ομόθυμα εναντίον μου, μηχανευόμενοι κακά για εμένα. Παράνομος λόγος είχε ξεχυθεί μέσα τους, και αυτός που έπεσε δεν πρόκειται πια να σηκωθεί. Αλλά και ο άνθρωπος με τον οποίο είχα ειρήνη, στον οποίο είχα εμπιστοσύνη, και ο οποίος συνέτρωγε τον άρτο μου, στράφηκε ακολούθως με μεγάλη αλαζονεία εναντίον μου. Εσύ όμως, Κύριε, σπλαχνίσου με και σήκωσέ με, για να τους ανταποδώσω. Από αυτό θα γνωρίσω ότι με ευδόκησες, εάν δεν με κακολογήσει ο εχθρός μου. Εμένα όμως, εξαιτίας της απλότητάς μου, με υποστήριξες και θα με παραστήσεις ενώπιόν σου εις τον αιώνα». Με αυτά του Συμμάχου ισοδυναμούν και εκείνα του Ακύλα.

Εύλογα, λοιπόν, βλέποντας αυτοί που τον επιβουλεύονταν, όχι μόνο άνθρωποι αλλά και αόρατες δυνάμεις, την υπερβάλλουσα ισχύ της θείας προσηγορίας και του ονόματός του, με το οποίο λίγο αργότερα κατέπληξε ολόκληρη την οικουμένη των Χριστιανών, υπέθεσαν ότι θα τη σβήσουν, αν απεργάζονταν τον θάνατό του. Αυτό ακριβώς, επομένως, ξεσκεπάζει λέγοντας: «Οι εχθροί μου είπαν κακά εναντίον μου: πότε θα πεθάνει και θα χαθεί το όνομά του;». Επειδή δε τον πλησίαζαν με υποκρισία, προσπαθώντας «να τον παγιδεύσουν», όπως μαρτυρεί η θεία Γραφή, η οποία ιστορεί ότι αυτοί μηχανεύονταν άλλοτε άλλες προφάσεις και κατηγορίες εναντίον του, για τον λόγο αυτό προσθέτει: «Και αν ερχόταν για να με δει, μάταια μιλούσε· η καρδιά του συγκέντρωσε ανομία μέσα της, έβγαινε έξω και μιλούσε προς τον ίδιο σκοπό εναντίον μου». Στη συνέχεια αυτών, πλέον φανερώνει σαφώς και αυτόν τον ίδιο τον ασεβέστατο προδότη, επειδή συνέβαινε, μετά τις συμφωνίες που είχε κάνει με τους άρχοντες των Ιουδαίων για την προδοσία του Διδασκάλου, να μην παρευρίσκεται πλέον ως συνήθως στη διδασκαλία των θείων μαθημάτων, ούτε να προσέρχεται κοντά του ως σε Διδάσκαλο, ούτε να συμμετέχει όπως οι άλλοι στον κύκλο του Σωτήρα, παρά μόνο για να κατασκοπεύει και να αναζητά ευκαιρία πότε πρέπει να του επιτεθούν.

Ακριβώς για αυτή του την πράξη, λοιπόν, κατηγορείται από τους ιερούς ευαγγελιστές, εκ των οποίων ο μεν Ματθαίος λέει: «Τότε, αφού πήγε ένας από τους δώδεκα, ο λεγόμενος Ιούδας Ισκαριώτης, προς τους αρχιερείς, τους είπε: Τι θέλετε να μου δώσετε, και εγώ θα σας τον παραδώσω; Και εκείνοι όρισαν για αυτόν τριάντα αργύρια. Και από τότε ζητούσε ευκαιρία, για να τον παραδώσει σε αυτούς», ο δε Μάρκος: «Και ο Ιούδας ο Ισκαριώτης, ένας από τους δώδεκα, απήλθε προς τους αρχιερείς, για να τον παραδώσει σε αυτούς. Εκείνοι δε, όταν το άκουσαν, χάρηκαν και του υποσχέθηκαν να του δώσουν αργύρια· και ζητούσε πώς να τον παραδώσει σε κατάλληλη ευκαιρία», ο δε Λουκάς γράφει λέγοντας: «Εισήλθε δε ο Σατανάς στον Ιούδα, που επικαλείτο Ισκαριώτης, ο οποίος ήταν από τον αριθμό των δώδεκα· και αφού απήλθε, συνομίλησε με τους αρχιερείς και τους γραμματείς και τους στρατηγούς του ιερού, για να τον παραδώσει σε αυτούς, και χάρηκαν, και συμφώνησαν να του δώσουν αργύρια. Και ζητούσε ευκαιρία για να τον παραδώσει σε αυτούς χωρίς την παρουσία όχλου». Αυτά ακριβώς προφητεύοντας, λοιπόν, η προκείμενη πρόρρηση προσθέτει: «Και αν ερχόταν για να με δει, μιλούσε μάταια· η καρδιά του συγκέντρωνε ανομία μέσα της. Έβγαινε έξω και μιλούσε εναντίον μου. Όλοι οι εχθροί μου ψιθύριζαν». Ο Σύμμαχος, λοιπόν, λέει: «Εισερχόμενος για να επιθεωρήσει, έλεγε μάταια λόγια· η καρδιά του συγκέντρωνε αδικία μέσα της, και εξερχόμενος έξω, κατηγορούσε».

«ομόφωνα ψιθύριζαν εναντίον μου όλοι όσοι με μισούν». Μόνος του, λοιπόν, μπαίνοντας ως γνώριμος και μαθητής προς τον δάσκαλο, παρατηρούσε γύρω του και εξέταζε τα πάντα, κρύβοντας μέσα στην καρδιά του την επιβουλή, ενώ όταν έβγαινε έξω μαζί με πολλούς άλλους, «ομόφωνα» και από κοινού «καταλαλούσε», προδίδοντας τον Σωτήρα στους εχθρούς και συνάπτοντας κρυφά συμφωνία με τους άρχοντες των Ιουδαίων για διάφορα ζητήματα, αλλά και για τα χρήματα με τα οποία υποσχόταν να τον παραδώσει, για τα οποία ψιθύριζε μαζί με εκείνους. Γι' αυτό λέει: «Έβγαινε έξω και μιλούσε από κοινού εναντίον μου· ψιθύριζαν εναντίον μου όλοι οι εχθροί μου· σκέφτονταν κακά για μένα· παράνομο λόγο κατέθεσαν εναντίον μου». Φαίνεται δε ότι ονομάζει μέσω της προφητείας «παράνομο λόγο» τη συμφωνία για τα αργύρια, ή επειδή σκέφτονταν ασεβή και παράνομα πράγματα εναντίον του, θεωρώντας ότι θα έσβηνε και θα αφανιζόταν μετά τον θάνατο και δεν θα συγκαταλεγόταν πλέον μεταξύ των ζωντανών. Τέτοια ακριβώς έννοια έχει το «μήπως αυτός που κοιμάται, δεν πρόκειται πλέον να αναστηθεί;», το οποίο ο Σύμμαχος εξέφρασε πιο ξεκάθαρα, λέγοντας: «και αφού έπεσε δεν πρόκειται πλέον να αναστηθεί», ενώ ο Ακύλας λέει: «και όποιος κοιμηθεί, δεν θα ξανασηκωθεί». Και αυτά βέβαια λέγονται γενικά για όλους όσους τον επιβουλεύτηκαν κατά τον καιρό του πάθους.

«Οι εχθροί μου». Όπως ακριβώς οι δαίμονες εναντίον του Αδάμ, έτσι και οι Ιουδαίοι εναντίον του Χριστού· διότι αυτοί είναι αληθινά οι εχθροί του Κυρίου, οι οποίοι λέγουν: «Ελάτε να τον σκοτώσουμε». «Πότε θα πεθάνει;» Διότι βιάζονταν οι Ιουδαίοι να δουν τον θάνατο του Κυρίου. «Και αν εισερχόταν». Ο Ιούδας, καθώς εισερχόταν στους άρχοντες του λαού (του άδη) και συμφωνούσε μαζί τους για τον Χριστό· όμως η βουλή του ήταν μάταιη. «Η καρδιά του». Η καρδιά του Ιούδα συσσώρευσε στον εαυτό της την ανομία, καθώς συλλογιζόταν τη φιλαργυρία και την προδοσία του Χριστού. «Εξερχόταν». Και πάλι βγαίνοντας προς τον λαό, τα ίδια συμφωνούσε (συζητούσε) και με αυτούς. «Όλοι μαζί εναντίον μου». Ο Ιούδας και όσοι ήταν μαζί του, κρυφά συσκέπτονταν (βουλεύονταν) με ποιον τρόπο θα διαπράξουν την ασέβεια. «Λόγο παράνομο». Οι Ιουδαίοι, λέγοντας: «Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι από τον Θεό», αλλά και δαιμονισμένο τον αποκαλούσαν. «Μήπως αυτός που κοιμάται». Περιγελά τα σχέδια (ή τα σκώμματα) των Ιουδαίων, επειδή νόμιζαν ότι μέσω του θανάτου θα τον συντρίψουν, σαν να ήταν ένας από εμάς. Αυτός όμως λέει: «Πώς νομίζετε ότι με τον θάνατο θα περιορίσετε τη ζωή; Διότι για εμένα το πάθος είναι ύπνος». «Διότι και ο άνθρωπος». Ο Ιούδας, στον οποίο τα πάντα εμπιστευόμουν ως απόστολο και στον οποίο είχα κάθε θάρρος, και αυτός βρέθηκε εναντίον μου. «Αυτός που έτρωγε άρτους». Αυτός που συναναστρεφόταν, λέει, μαζί μου στο τραπέζι, ως αδελφός, αυτός με δόλο ξεσήκωσε τους Ιουδαίους εναντίον μου για κακό.

Ερώτηση: Και ποιος είναι, λέει, αυτός ο φτωχός, που όποιος τον κατανοήσει αξιώνεται και μακαρισμού και τόσο μεγάλων αγαθών υποσχέσεων; Απόκριση: Με την ευρύτερη έννοια, είναι καλό να ευεργετεί κανείς κάθε φτωχό και πένητα. Εδώ όμως κατεξοχήν φτωχό και πένητα ονόμασε εκείνον που πλούτιζε με τη θεότητα, αλλά πτώχευσε μέχρι να πάρει σάρκα δούλου. Αυτόν, επειδή δεν τον κατανόησαν οι εχθροί του, τον καταδίκασαν σε ατιμωτικό θάνατο. Όσοι όμως τον κατανόησαν και πίστεψαν σε αυτόν, αξιώθηκαν τους προαναφερθέντες μακαρισμούς, και μέχρι σήμερα λέει ο καθένας μας προς αυτόν: «Εγώ είπα: Κύριε, ελέησέ με και γιάτρεψε την ψυχή μου, διότι αμάρτησα απέναντί σου». Και ο Κύριος, σαν να απαντά, λέει: «Οι εχθροί μου μίλησαν κακά για εμένα: πότε θα πεθάνει και θα χαθεί το όνομά του;» Διότι νόμιζαν ότι, αν τον θανατώσουν, θα εξαφανιστεί το όνομά του. «Και έμπαινε για να δει· μάταια μιλούσε», δηλαδή, ένας από τους μαθητές που πήγαινε προς τους Ιουδαίους, «μάταια μιλούσε» την ανομία που «η καρδιά του μάζεψε μέσα της, έβγαινε έξω και τα ίδια έλεγε»: «Τι θέλετε να μου δώσετε, και εγώ θα σας τον παραδώσω;» Γι' αυτό και «ψιθύριζαν εναντίον μου όλοι οι εχθροί μου, εναντίον μου σκέφτονταν κακά για εμένα, και λόγο παράνομο» θανάτωσης «κατέθεσαν εναντίον μου», αλλά «μήπως αυτός που κοιμάται δεν θα σηκωθεί ξανά;»

Πρώτον μεν, λοιπόν, να γνωρίζεις ότι η εκπόρευση για το Άγιο Πνεύμα είναι τρόπος υπάρξεως, υποστατική ιδιότητα, όπως ακριβώς είναι η γέννηση για τον Υιό και η αγεννησία για τον Πατέρα. Διότι αυτό ακριβώς το χαρακτηριστικό, δηλαδή το να μην έχει γεννηθεί, το να έχει γεννηθεί και το να εκπορεύεται, έδωσε την ονομασία στον μεν Πατέρα, στον δε Υιό, και σε αυτό που ονομάζεται Άγιο Πνεύμα, όπως αναφέρει ο μέγας στη θεολογία Γρηγόριος. Εκείνοι δε που θεωρούν τον όρο «εκπορεύεσθαι» για το Άγιο Πνεύμα ως ομώνυμο, ας δώσουν κάποια άλλη λέξη που να σημαίνει ειδικώς την ύπαρξη του Αγίου Πνεύματος, ειδάλλως ας θεωρήσουν ομώνυμες, με την ίδια παραφροσύνη, και την αγεννησία και τη γέννηση για τις άλλες υποστάσεις της Θεότητας. Διότι, όταν το «εκπορεύεσθαι» συντάσσεται με άλλα πράγματα, με όποια και αν συνταχθεί, θα δηλώσει το αντίστοιχο κατάλληλο νόημα, όπως το «ποταμός εκπορεύεται από την Εδέμ» και «εξεπορεύετο έξω και μιλούσε γι' αυτό». Όταν όμως συνδέεται με το Πνεύμα, σημαίνει αυτήν και μόνη την ύπαρξη του Αγίου Πνεύματος, όπως ακριβώς μας παρέδωσε στα Ευαγγέλια ο μόνος Σοφός. Το να «προέρχεται», από την άλλη, και το να «εκλάμπει», και οτιδήποτε παρόμοιο, όταν συντίθενται και αυτά με άλλα πράγματα, εισάγουν άλλες έννοιες, όπως το «προέρχεται ο βασιλιάς» και «οι δίκαιοι θα εκλάμψουν σαν τον ήλιο»· όταν όμως παραλαμβάνονται στη θεολογία, στη μεν αναφορά περί του Πνεύματος σημαίνουν την ύπαρξη του Πνεύματος, στη δε αναφορά περί του Υιού, την ύπαρξη του Υιού.

Ποταμός εκπορεύεται από την Εδέμ, και ο Ισραήλ εκπορεύεται από την Αίγυπτο, και ο νυμφίος εκπορεύεται από τον νυμφώνα του· και «έβγαινε έξω και συνομιλούσε για τον ίδιο σκοπό»· διότι σε τέτοιες περιπτώσεις, δεν θα έλεγε απολύτως την αλήθεια όποιος θα ισχυριζόταν ότι από εκεί όπου προέρχεται το καθένα φυσικά, από αυτό και εκπορεύεται. Το να ομολογούμε όμως ότι η εκπόρευση του Πνεύματος δεν είναι φυσική δεν είναι δικό μας γνώρισμα, αλλά του Μακεδονίου και του Ευνομίου, των παλαιών και δυσώδων βορβόρων. Επομένως, από όπου λαμβάνει το είναι, από εκεί και εκπορεύεται· άρα από τον Πατέρα, τη μόνη θεογόνο και πηγαία θεότητα.

ι'. Σε όλα τα υπόλοιπα, βέβαια, η εκπόρευση δηλώνει απλώς την έξοδο, όπως αναφέρεται στους Ψαλμούς: «Εξήρχετο έξω και μιλούσε για το ίδιο πράγμα»· η εκπόρευση, όμως, του Αγίου Πνεύματος από τον Πατέρα δεν σημαίνει την απλή έξοδο, η οποία αποτελεί συμβεβηκός που συμβαίνει και παρέρχεται, αλλά την ουσιώδη και φυσική, η οποία υποδηλώνει τον τρόπο υπάρξεως και φανερώνει την ύπαρξη του Αγίου Πνεύματος· ότι, δηλαδή, δεν υπάρχει κατά τρόπο γεννητό, όπως ο Υιός, αλλά κατά τρόπο εκπορευτό και ιδιαίτερο. Διότι το ίδιον του Υιού είναι το να γεννάται φυσικώς από τον Πατέρα, ενώ του Αγίου Πνεύματος το να εκπορεύεται φυσικώς από τον Πατέρα· και διαφέρουν μεταξύ τους μόνο ως προς αυτό, δηλαδή ως προς το ιδίωμα της υπάρξεως, ενώ κατά τα άλλα είναι ένα ως προς την ουσία και τη φύση, την αξία και τη δύναμη, και, για να το πούμε απλά, ως προς όλα τα άλλα, τόσο σε σχέση με τον Πατέρα όσο και μεταξύ τους. Πώς, λοιπόν, ισχυρίζεστε ότι το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται και από τον Υιό; Εάν μεν ως από αίτιο, ιδού, υπάρχουν δύο αίτια και δύο αρχές, ο Πατήρ και ο Υιός, και αυτό που πρεσβεύετε είναι μάλλον διαρχία παρά μοναρχία· και δεν είναι δικό μας έργο να αναφέρουμε πόσα άτοπα θα επακολουθήσουν.

Προσέρχεται μετά από αυτά στις επιβουλές Εκείνος που είναι απρόσβλητος από επιβουλές λόγω του κράτους της θεότητάς Του· συνεδριάζει εναντίον Του το βουλευτήριο των Ιουδαίων. Είθε να αποφύγουμε τέτοιου είδους συνέδρια, και το να μιλούμε εναντίον του Κυρίου και εναντίον του Χριστού Του· εμπλέκεται ο δόλιος μαθητής στον όλεθρο της προδοσίας· βγαίνοντας και μπαίνοντας με δόλο, και συνομιλώντας μαζί τους· και συμφωνώντας την πώληση του Διδασκάλου· ποιος λοιπόν δεν θα θρηνήσει και δεν θα στενάξει για εκείνον και για όσους πορεύονται σύμφωνα με το παράδειγμά του; Για αυτούς που στρέφονται εναντίον των δασκάλων τους και διαπράττουν ενδεχομένως παρόμοια ατοπήματα; Μη γένοιτο σε εμάς, Κύριε, μη γένοιτο σε εμάς· αλλά, μαζί με τους υπόλοιπους αποστόλους και τους πιστούς μαθητές, να συμπορευόμαστε και να συγκατοικούμε με τον Χριστό.

Επομένως, δεν ήταν τα λόγια που σκανδάλιζαν, αλλά η απροσεξία, η ραθυμία και η αγνωμοσύνη των ακροατών. Διότι και αυτοί οι δώδεκα τα ίδια άκουγαν, και όμως δεν σκανδαλίστηκαν, αλλά παρέμειναν. Τι κάνει λοιπόν ο Χριστός; Άραγε επαινεί τον Πέτρο, όπως έκανε αλλού; Κάθε άλλο, για να μη φανεί ότι τον κολακεύει επειδή παρέμεινε κοντά του. Αλλά τι λέει προς τον Πέτρο; «Εγώ σας εξέλεξα τους δώδεκα, όμως ούτε και εσείς όλοι είστε άξιοι της εκλογής, αλλά ένας από εσάς είναι διάβολος». Αυτό δε πρέπει να νοηθεί διττώς. Ή, δηλαδή, ότι «Και τώρα διαβάλλει όλα τα δικά μου, και κανένα από αυτά δεν αποδέχεται», ή ότι «Πρόκειται να με διαβάλει». Και πράγματι, τέτοιος αποδείχθηκε ο Ιούδας, ο οποίος διέβαλλε τον Κύριο στους Ιουδαίους, και τους αποκάλυπτε τα μυστήριά του· όπως ακριβώς λέει και ο Δαβίδ γι' αυτόν: «Έβγαινε έξω και μιλούσε για το ίδιο πράγμα». Τα λέει δε αυτά προς τον Πέτρο ο Κύριος, για να τον διορθώσει. Επειδή, δηλαδή, ο Πέτρος είπε ότι «Και έχουμε γνωρίσει και έχουμε πιστέψει», του λέει: «Μην το νομίζεις αυτό. Διότι δεν είστε όλοι πιστοί, ούτε όλοι με έχετε γνωρίσει».