Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 44:12

Διότι Εκείνος που διέσωσε τον δίκαιο Νώε εν μέσω του παγκόσμιου κατακλυσμού και απελευθέρωσε τον ισραηλιτικό λαό από τη δουλεία του Φαραώ και καταπόντισε ολοκληρωτικά εκείνους που τους υποδούλωναν ως εχθρούς, και κατέκαψε δικαίως τις πόλεις των Σοδόμων, και ανέστειλε τη δύναμη της χαλδαϊκής καμίνου, και φίμωσε εύκολα τα στόματα των λεόντων, μπορούσε οπωσδήποτε να φιμώσει και να φράξει και τα στόματα των Ιουδαίων, ώστε να μην προβάλουν καμία αντίρρηση για την είσοδο της Παρθένου, ούτε να επικαλεστούν τη νομική ακρίβεια περί των Αγίων κατά τον τότε καιρό. Διότι «εκείνα που ο Θεός», όπως λέει ο Ησαΐας, «έχει αποφασίσει, ποιος θα τα ματαιώσει;» —αντί του κανείς. Όπως ακριβώς και όταν λέει: «Στον άδη ποιος θα σε δοξολογήσει;». Διότι προόρισε ο Θεός το έμψυχο και πανάγιο τέμενός Του να διαμένει και να ανατρέφεται στα Άγια των Αγίων. Και ποιος είναι ικανός να αντιμιλήσει σε αυτό ή να αντισταθεί καθόλου; Βεβαίως και προόρισε τούτο πριν από πολλές γενεές μέσω του προφήτη Δαβίδ: «Άκουσε», λέει, «θυγατέρα, και δες, και κλίνε το ους σου, και ξέχασε τον λαό σου και τον οίκο του πατέρα σου, και θα επιθυμήσει ο βασιλιάς το κάλλος σου».

Αυτό δε έχει νοηθεί και ερμηνευτεί και για την Εκκλησία του Χριστού: «Άκουσε, θυγατέρα, τις διδαχές του Χριστού και δες πώς έχεις πηγαία τα θαύματά του, και κλίνε το αυτί σου στις εντολές του και ξέχασε τον λαό σου, εκείνον τον εθνικό, και το σπίτι του πατέρα σου, εκείνο το ειδωλολατρικό», και «θα επιθυμήσει ο βασιλιάς την ομορφιά της αγιότητάς σου, διότι αυτός αληθινά, όχι εκείνος ο απατεώνας, αλλά αυτός είναι ο Κύριός σου και θα τον προσκυνήσεις», και η θυγατέρα της Τύρου, της κακότροπης και άπιστης, θα σου προσφέρει δώρα. Και αυτά μεν και τα επόμενα του ψαλμού εκλαμβάνονται, όπως ειπώθηκε, για την Εκκλησία του Θεού, πολύ περισσότερο όμως θα μπορούσε κανείς να τα εφαρμόσει στη νύμφη και θυγατέρα του Βασιλέα της δόξης, μέσω της οποίας και η Εκκλησία έχει νυμφευθεί τον Βασιλέα και Θεό. Και όπως «το σάββατο έγινε για τον άνθρωπο, και όχι ο άνθρωπος για το σάββατο», έτσι και η Εκκλησία έχει δοξαστεί μέσω της Παρθένου, δεν έχει όμως και η Παρθένος νυμφευθεί μέσω εκείνης. Διότι, αν ο Χριστός δεν είχε γεννηθεί από την Παρθένο, πώς λοιπόν θα μπορούσε η Εκκλησία να τον είχε νυμφευθεί; «Εκείνος που έχει τη νύμφη είναι ο νυμφίος. Ο δε φίλος του νυμφίου, που στέκεται και τον ακούει, χαίρεται με μεγάλη χαρά για τη φωνή του νυμφίου». Αυτά έλεγε από άπειρη χαρά ο φίλος του Νυμφίου και Πρόδρομος, όταν έβλεπε την Εκκλησία να έχει νυμφευθεί τον αληθινότατο νυμφίο.

Εφόσον λοιπόν γεννήθηκε από εμάς τέκνο, σπεύδουμε να ανταποδώσουμε το θεόσδοτο αυτό δώρο σε Εκείνον που μας το χάρισε. «Άκουσε», λοιπόν, «θυγατέρα, και δες». Άκουσε όλα αυτά που σου έχουν ειπωθεί, κόρη, και δες την εξαιρετική ομορφιά του ναού, τα θεία αναθήματα και τη θαυμαστή ευπρέπειά του. Διότι εκεί μέσα βρίσκονται τεθησαυρισμένα τα εξαίρετα άγιά μας, εκεί βρίσκεται η τράπεζα και η επτάφωτη λυχνία, της οποίας το άνω άκρο είναι φωτεινότατο, εκεί βρίσκεται η κιβωτός των αγιασμάτων της θεοπτίας του Μωυσή, μέσα στην οποία έχουν θησαυριστεί οι θεόγραφες πλάκες, η στάμνα με το μάννα και η ράβδος του Ααρών που βλάστησε. «Άκουσε, θυγατέρα, και δες» αυτά, συναγωνίσου τα «και κλίνε το αυτί σου» με πολλή υπακοή και μη θελήσεις να φέρεις αντίρρηση. Μην προτιμήσεις τη συμβίωση με τον πατέρα και τη μητέρα από την ιερή ανατροφή στα Άγια των Αγίων, την πανόλβια συναναστροφή και τον αγιότατο τρόπο ζωής. «Άκουσε, θυγατέρα, και δες και κλίνε το αυτί σου», καθώς προτρέπει ο προπάτοράς μας, «και ξέχασε τον λαό σου και τον οίκο του πατέρα σου, και ο βασιλιάς θα επιθυμήσει την ομορφιά σου».

Είδατε, ω φίλοι, πώς μετριοπαθώς ο λόγος μιας τρίχρονης θυγατέρας φανέρωσε το φρόνημά της; Είδατε πώς με πραότητα αφουγκράστηκε τα λόγια των γονέων της; Είδατε πώς δεν αρνήθηκε να αποχωριστεί τον πατέρα και τη μητέρα και την περιποίηση των υπηρετριών; Διότι ποιος άλλος είχε ποτέ τέτοια θυγατέρα; Ποιο από τα κορίτσια ή τα αγόρια είχε ποτέ τόση σύνεση; Και το μεν κάλλος της, το νοητό συνάμα και το αισθητό, το φανέρωσε ο Δαβίδ, βλέποντάς την ως βασίλισσα στολισμένη να στέκεται εκ δεξιών του βασιλέως της δόξης, «ενδεδυμένη με χρυσά κρόσσια, ποικιλοστόλιστη», τη δε αξιοθαύμαστη σύνεσή της και το πραότατο φρόνημά της η ίδια μέσα από τα λόγια της τα φανέρωσε ολοκάθαρα σε όσους το επιθυμούν.

«Άκουσε, θυγατέρα», τις γονικές παραινέσεις, και μάλιστα πριν από αυτές του προπάτορά σου Δαβίδ, «και δες» την ευκοσμία του ναού «και κλίνε το αυτί σου» με ευπείθεια και προθυμία «και ξέχασε τον λαό σου», τον Ιωακείμ και την Άννα, την υπόλοιπη συγγένεια και όλες τις συνομήλικές σου, «και τον οίκο του πατέρα σου» και τη φροντίδα του, «και θα επιθυμήσει ο βασιλιάς την ομορφιά σου», Κόρη, και θα σου στείλει τον ταξίαρχο των στρατευμάτων του, φέρνοντάς σου χαρμόσυνα και θεία ευαγγέλια, και θα σε αποκαλέσει δοχείο του Αγίου Πνεύματος και θα πει ότι «δύναμη Υψίστου θα σε επισκιάσει»· διότι αυτός είναι αληθινά ο Κύριός σου και αυτόν θα προσκυνήσεις. Και η θυγατέρα της Τύρου θα σου προσφέρει δώρα για χάρη του Κυρίου σου, αυτού που αγάπησε την ομορφιά σου· «το πρόσωπό σου θα ικετεύσουν οι πλούσιοι του λαού», όταν πέσει η αλαζονεία των ασεβών και αναδειχθεί το ειρηνικότατο πλήθος των φιλοχρίστων και κρατήσει με πίστη τα πηδάλια της ευσέβειας· τότε «το πρόσωπό σου θα ικετεύσουν οι πλούσιοι του λαού».

Αλλά όλα όσα εγκρίνει ο Θεός είναι εύκολα· διότι προφήτευσε γι' αυτά και ο Δαβίδ, ο προπάτοράς της: «Άκουσε, λέει, θυγατέρα, και δες και κλίνε το αυτί σου, και ξέχασε τον λαό σου, και τον οίκο του πατέρα σου, και θα επιθυμήσει ο βασιλιάς την ομορφιά σου». Άκουσε, δηλαδή, τις συμβουλές των γονέων σου, πώς γεννήθηκες από άγονα σπλάχνα μετά από πολλές δεήσεις προς τον Θεό, και πώς σε απέκτησαν με πολλές προσευχές και δάκρυα, και πώς υποσχέθηκαν να σε ανταποδώσουν σε Εκείνον που σε χάρισε· κλίνε λοιπόν το αυτί σου, και άκουσέ τα αυτά.

Και ξέχασε τον λαό σου και τον οίκο του πατέρα σου, και δες την εξαιρετική ομορφιά και τη θαυμαστή ευπρέπεια του ναού, που είναι εικόνα του ουρανού και της σκηνής που είχε στηθεί παλαιότερα στη Σιλωάμ. Και διαμένοντας μέσα σε αυτόν τον ναό σαν θεία και αγνή περιστερά, ξέχασε τον λαό σου και τον οίκο του πατέρα σου, και θα επιθυμήσει ο βασιλιάς την ομορφιά σου, —και αφού κλίνει τους ουρανούς, σαν βροχή πάνω στο δέρας, ήσυχα και ατάραχα, διαφεύγοντας την προσοχή ακόμη και των άνω δυνάμεων, θα κατέλθει και θα κατασκηνώσει μέσα σου, διότι αυτός είναι ο Κύριός σου, και εσύ ως μητέρα και δούλη θα τον προσκυνήσεις. Το πρόσωπό σου θα ικετεύσουν οι πλούσιοι του λαού, και ως πανένδοξη βασίλισσα και πανάμωμη μητέρα, ο βασιλιάς των πάντων θα σε παραστήσει στα δεξιά του πολυποίκιλτα στολισμένη, δοξασμένη με τον ολόχρυσο ιματισμό των αρετών, και τα εξής.

4. Οι θεόφρονες γονείς της πανάγνου θεόπαιδος, εκπληρώνοντας την υπόσχεσή τους, την προσφέρουν μετά από τρία χρόνια στον Θεό, στα Άγια των Αγίων, με συνοδεία χορείας παρθένων και με λαμπρές λαμπάδες, και εκπληρώνεται το ρητό «θα οδηγηθούν στον βασιλιά Θεό παρθένες πίσω από αυτήν, και θα φερθούν στον ναό του βασιλιά», δηλαδή του Σολομώντα· καθώς και το «άκουσε, θυγατέρα, και δες, και ξέχασε τον λαό σου και τον οίκο του πατέρα σου· και ο βασιλιάς της δόξης, ο Χριστός, θα επιθυμήσει το κάλλος σου»· πράγμα που και συνέβη. Και αυτή μεν ξέχασε τον λαό και τον οίκο του πατέρα της, διαμένοντας στον οίκο του Κυρίου και στα Άγια των Αγίων.

Οι θεόφρονες γονείς της πανάγνου θεόπαιδος, εκπληρώνοντας την υπόσχεσή τους, την προσφέρουν μετά από τρία χρόνια στον Θεό, στα Άγια των Αγίων, συνοδευόμενη από χορεία παρθένων και λαμπρές λαμπάδες. Και εκπληρώνεται το «θα οδηγηθούν στον βασιλιά» Θεό «παρθένες πίσω από αυτήν» και «θα εισαχθούν στον ναό του βασιλιά», δηλαδή του Σολομώντα, καθώς και το «άκουσε, θυγατέρα, και δες και ξέχασε τον λαό σου και τον οίκο του πατέρα σου· και θα επιθυμήσει ο “βασιλιάς της δόξης” Χριστός “το κάλλος σου”»· πράγμα το οποίο και συνέβη. Και αυτή μεν ξέχασε τον λαό και τον οίκο του πατέρα της, διαμένοντας στον οίκο του Κυρίου και στα Άγια των Αγίων· διότι εκεί όπου ο αρχιερέας εισερχόταν μία φορά τον χρόνο, η παρθένος κόρη διέμενε καθημερινά, ώστε να εκπληρωθεί η Γραφή.

Αλλά εύκολα είναι όλα όσα ευαρεστούν τον Θεό· διότι προείπε και γι' αυτό ο Δαβίδ ο προπάτοράς της: «Άκουσε», λέει, «κόρη, και δες και γείρε το αυτί σου, και ξέχασε τον λαό σου και το σπίτι του πατέρα σου, και ο βασιλιάς θα επιθυμήσει την ομορφιά σου». «Άκουσε», δηλαδή τις γονικές νουθεσίες, πώς μετά από πολλές ικεσίες προς τον Θεό γεννήθηκες από στείρα σπλάχνα, και πώς σε απέκτησαν ως καρπό μετά από πολλές προσευχές και δάκρυα, και πώς υποσχέθηκαν να ανταποδώσουν σε Εκείνον που σε έδωσε· «και γείρε το αυτί σου», και άκουσε αυτά· «και ξέχασε τον λαό σου και το σπίτι του πατέρα σου», και δες την περικάλλεια και τη θαυμαστή μεγαλοπρέπεια του ναού, που είναι εικόνισμα του ουρανού και της σκηνής που είχε στηθεί παλαιότερα στη Σιλωάμ. Και καθώς διαμένεις σε αυτόν τον ναό ως θεία και αγνή περιστερά, «ξέχασε τον λαό σου και το σπίτι του πατέρα σου, και ο βασιλιάς θα επιθυμήσει την ομορφιά σου»· και αφού κλίνει τους ουρανούς, «σαν τη βροχή πάνω στον πόκο», ήσυχα και ατάραχα, μένοντας κρυφός ακόμη και από τις άνω δυνάμεις, θα κατέλθει και θα κατασκηνώσει μέσα σου, «διότι αυτός είναι ο Κύριός σου», και εσύ ως μητέρα και δούλη θα τον προσκυνήσεις· και «το πρόσωπό σου θα ικετεύσουν οι πλούσιοι του λαού», και ως πάνδοξη βασίλισσα και ως πανάμωμη μητέρα, ο βασιλιάς των πάντων θα σε παραστήσει στα δεξιά του στολισμένη, δοξασμένη με τον ολόχρυσο ιματισμό των αρετών, και τα εξής.

Βλέποντάς τον από πριν, έλεγε: «Το όνομά σου είναι μύρο που ξεχύνεται· γι' αυτό σε αγάπησαν οι νεάνιδες», αυτή που στάθηκε στα δεξιά του βασιλιά, ντυμένη με κροσσωτά ενδύματα, στολισμένη με χρυσάφι, αυτή που δεν έχει πάνω της τίποτα το σκοτεινό, «κάποτε μαυρισμένη, τώρα όμως ωραία και λευκασμένη», ώστε, όταν βρεθούμε μέσα σε σένα, να ανακουφιστούμε από τα στυγερά πράγματα των αιρέσεων που περάσαμε προηγουμένως. Και μετά από λίγο λέει πάλι: Αλλά θα αρχίσω να διηγούμαι τα θαυμαστά για αυτήν την αγία πόλη του Θεού. Διότι όσα ένδοξα ειπώθηκαν για αυτήν, όπως λέει ο προφήτης: «Ένδοξα πράγματα ειπώθηκαν για σένα, πόλη του Θεού», είναι για όλους μεν τους ανθρώπους ανέφικτα, για τους απίστους ξένα, ενώ για τους πιστούς και αληθινούς ανθρώπους εν μέρει αποκτήσιμα· με την υπόσχεση δε της τελείωσης ότι θα παρασχεθούν από τον Δεσπότη τους, στη βασιλεία των ουρανών, όπου αυτή η αγία παρθένος και κληρονόμος, μαζί με τον δικό της νυμφίο, έλαβε στον ουρανό τον κλήρο και την κληρονομιά.

Και αφού φέρεις εις πέρας τις υποθέσεις με τους αποστάτες και τους Σκύθες που βρίσκονται απέναντί τους, σύμφωνα με τη βούληση της καρδιάς σου που βρίσκεται στα χέρια του Θεού, βασιλικότατε, είθε να επιστρέψεις, ως δικός μας ηγέτης του λαού, όπως παλαιότερα ο Μωυσής, ολότελα θεοειδής, από τα στενά του Αίμου σαν από ένα άλλο Σινά, έχοντας λαξεύσει τις ψυχές των βαρβάρων ώστε να γίνουν εύπλαστες, με το φοβερό σου δόρυ ως σμίλη, και έχοντας χαράξει ξανά σε αυτές τον νόμο της προγενέστερης υποταγής τους, σαν σε άλλες λίθινες πλάκες. Και είθε να σταθεί εκ δεξιών σου νίκη μεγάλη και περιφανής, σαν κάποια άλλη ευδαίμων βασίλισσα, ώστε εμείς αμέσως να λιτανεύσουμε το πρόσωπό της, όχι μόνο οι πλούσιοι του λαού, αλλά πλέον και ο κοινός όχλος και το ετερόκλητο πλήθος, τελώντας από κοινού τον θρίαμβο. Και επιπλέον αυτών, είθε ο θρόνος σου να είναι αιώνιος, και οι ημέρες σου σαν τις ημέρες του ουρανού, και η εξουσία σου πολυχρόνια.

Ωραία είναι, λοιπόν, η νεάνιδα που νυμφεύεσαι, ω βασιλιά, και για όσα ήδη ανέφερε ο λόγος (διότι δεν έχει μόνο ωραία μάτια και χρυσή όψη και μακρύ λαιμό, αυτά δηλαδή που οι Έλληνες απέδιδαν στις δικές τους θεές, αλλά είναι ολόκληρη όμορφη, εξαιρετικά όμορφη, και με το κάλλος της βασιλεύει ανάμεσα σε όλες)· αλλά είναι η ωραιότερη και διότι στάθηκε στα δεξιά σου και επιθύμησες την ομορφιά της, και για τον λόγο αυτόν, αφού έκλινε το αυτί της στα λόγια για τη σύζευξή της με εσένα, όπως ακριβώς ψάλλει ο Δαβίδ για τη θυγατέρα, λησμόνησε τον δικό της λαό και έφυγε μακριά από τον οίκο του πατέρα της.

Έτσι, ισόθεε βασιλιά, μεγαλύνθηκαν τα έργα σου, έτσι τα έπραξες όλα με σοφία, συνδέοντάς τα με την ευσέβεια και συνδυάζοντας μαζί την ανδρεία και τη φρόνηση, έχοντας επιπλέον ως συνεργάτιδα και ικανή βοηθό στους κόπους την πραγματικά ανδρεία ανάμεσα στις γυναίκες, την κυρία μας και βασίλισσα, η οποία όχι μόνο παραστέκεται στα δεξιά σου με το πρέπον γυναικείο σχήμα ντυμένη με χρυσά κρόσσια, στολισμένη δηλαδή με τις θεάρεστες πράξεις και κλίνοντας την ακοή της προς όσα είναι ευάρεστα σε εσένα, αλλά σε πολλές περιπτώσεις, όπως ακριβώς η Αθηνά κατατρόπωσε τους Γίγαντες στη Φλέγρα, έτσι και αυτή υπέταξε και κατανίκησε τους φιλοτάραχους και τους στασιαστές. Και ούτε της διέφυγε κάποια κρυφή και μυστική συνωμοσία πονηρών ανδρών, ούτε, παραμένοντας στους χώρους των ανακτόρων κατά τους καιρούς των εκστρατειών σου και των επιχειρήσεων εναντίον των βαρβάρων, δείχνει ότι η παραμονή της εκεί και η χωρική σας απόσταση είναι ανώφελη για την εξουσία σου, με το να μη σε συνδράμει στα πολεμικά έργα αν και είσαι απών.

Άκουσε, θυγατέρα, και δες, και κλίνε το αυτί σου, και ξέχασε τον λαό σου και τον οίκο του πατέρα σου· διότι επιθύμησε ο βασιλιάς την ομορφιά σου και αυτός είναι ο Κύριός σου και όλων ημών· και όλη η κτίση με κάθε ευλάβεια τον προσκυνούμε ως κοινό δεσπότη και δημιουργό των πάντων. Άκουσε, θυγατέρα, και κλίνε το αυτί σου στα μηνύματα του Γαβριήλ· διότι μέσω αυτών, αφού αποπλύναμε με τον καθαρό και πόσιμο λόγο, μέσω των δικών σου πανάγνων ευαγγελίων, το δηλητήριο της παρακοής, το οποίο η συμβουλή του φιδιού, χυνόμενη στις ακοές της Εύας, μετέδωσε σε όλο το ανθρώπινο γένος με τη σταγόνα του φαρμακιού, σαν μια αλμυρή ακοή, ενδυναμωνόμαστε ώστε να υπακούμε και να πειθαρχούμε μόνο στα προστάγματα του Πλάστη μας. Άκουσε, θυγατέρα, και δέξου με ευπείθεια τα χαρμόσυνα μηνύματα της σύλληψης· διότι ο ενυπόστατος και συναΐδιος Λόγος του Πατρός, χωρίς να εξίσταται από τη δική του ουσία, ούτε να μεταβάλλεται σε σάρκα, διότι αυτό θα ήταν επιζήμιο και για την ανθρώπινη φύση, και θα αποτελούσε την έσχατη ύβρη για τη θεία ουσία, αλλά διαφυλάσσοντας ασύγχυτο το καθένα από τα δύο που συνήλθαν σε αδιαίρετη ένωση, αφού επέλεξε θεοπρεπώς να κατασκηνώσει μέσα σου για τη δική μου ανάπλαση, ανοίγει διάπλατα και φιλάνθρωπα για εμάς τις ουράνιες σκηνές για να κατοικήσουμε.

Χαίρε, κεχαριτωμένη, μέσω της οποίας η πικρή απόφαση εναντίον του γένους εξαλείφεται με τη γλυκύτητα των δικών σου χαρμόσυνων αγγελμάτων και, έχοντας αποβάλει την ασχήμια της παράβασης, στεφανωνόμαστε με την ωραιότητα της θεοφάνειας που προήλθε από εσένα. Χαίρε, κεχαριτωμένη, το νοητό και θεότευκτο κάτοπτρο της εποπτικής διάγνωσης των θεόληπτων προφητών, στο οποίο, αφού είδαν μυστικά ως σε καθρέφτη τη συγκατάβαση του Λόγου προς εμάς, σαν σάλπιγγες που αντηχούν από το θείο πνεύμα περιέλαβαν τα πέρατα όλης της γης, διαλαλώντας παντού την κυοφορία σου. Χαίρε, κεχαριτωμένη, το εργαστήριο της παγκόσμιας χαράς, στο οποίο χωνεύτηκε η καταδίκη της πρώτης κατάρας και σφυρηλατήθηκε το αξίωμα της χαράς που ήρθε μέσω εσένα. Χαίρε, κεχαριτωμένη, της οποίας το κάλλος επιθύμησε ο Βασιλιάς των πάντων, επειδή διατηρήθηκες αγνή και στην ψυχή και στο σώμα και στον λογισμό, για την ανακαίνιση και ανάπλαση της εικόνας που είχε φθαρεί με τις μηχανουργίες και τις πολύτροπες επιθέσεις του πονηρού. Για τούτο, με δώρα θα σε ικετεύσουν οι λαοί, που πλούτισαν μέσω εσένα την ευσέβεια και απαλλάχθηκαν από εκείνες τις δύσμορφες ρυτίδες της επείσακτης μορφής. Χαίρε, παλάτι αχειροποίητο, στο οποίο ο Βασιλιάς της δόξης, περιβαλλόμενος ως βασιλική αλουργίδα τη δική μου στολή που πορφυρώθηκε από τα παρθενικά σου αίματα, σκέπασε την άσχημη γύμνια του προπάτορα.

Θα μπορούσε δε κάποιος, με διαφορετικό τρόπο, να πει ότι η νύμφη είναι η αμόλυντη σάρκα του Κυρίου, για χάρη της οποίας εγκατέλειψε τον Πατέρα, κατήλθε εδώ και προσκολλήθηκε σε αυτήν με το να ενανθρωπήσει. Γι' αυτόν τον λόγο άλλωστε την ονόμασε μεταφορικά περιστερά, επειδή είναι ζώο ήμερο, ζει κάτω από στέγη και ευαρεστείται με τον τρόπο ζωής των ανθρώπων. Και στον τεσσαρακοστό τέταρτο ψαλμό, η βασίλισσα που παραστέκεται στα δεξιά του Θεού, στολισμένη με τον ολόχρυσο διάκοσμο της αρετής, της οποίας το κάλλος επιθύμησε ο βασιλιάς, είναι η σάρκα, όπως είπα, εκείνη η άχραντη και μακάρια, την οποία ο ίδιος ο Λόγος, αφού την ανέβασε στους ουρανούς, την έστησε στα δεξιά του Πατρός, στολισμένη με ολόχρυσο ένδυμα, πράγμα που συμβολικά σημαίνει τα έργα της αφθαρσίας.

Διότι πρέπει αυτός που άκουσε να κατανοήσει, και αφού κατανοήσει να υπακούσει, σύμφωνα με το γεγραμμένο: «Άκουσε, θυγατέρα, και δες, και κλίνε το αυτί σου», αντί του «υπάκουσε, κατανόησε». Όπως ακριβώς η δεξαμενή γέρνει προς τον σωλήνα που ρέει, έτσι και η ακοή του δικαίου κλίνει προς τα νάματα του θείου νόμου. «Διότι θα κλίνω το αυτί μου στην παραβολή». Γιατί θα το κλίνω; Επειδή κάθε στάμνα που δέχεται νερό, το δέχεται έχοντας κεκλιμένο σχήμα, γι' αυτόν τον λόγο και κάθε ακοή, όταν δέχεται τα ρεύματα του θείου λόγου, λέγεται ότι κλίνει προς αυτά.

Ας πει, λοιπόν, αυτή: «Ας αγαλλιάσει η ψυχή μου στον Κύριο· διότι με έντυσε με ιμάτιο σωτηρίας και με περιέβαλε με χιτώνα ευφροσύνης, μου φόρεσε μίτρα σαν σε νυμφίο και με στόλισε με στολίδια σαν νύμφη». Διότι, επειδή ο Βασιλεύς της δόξης επιθύμησε το δικό της κάλλος, την καταξίωσε να αποκαλείται όχι μόνο ναός του Θεού, αλλά και θυγατέρα του Βασιλέως και βασίλισσα· ναός του Θεού, επειδή οικειώθηκε το Άγιο Πνεύμα, θυγατέρα του Βασιλέως, επειδή υιοθετήθηκε «από τον Πατέρα των φώτων», και βασίλισσα, επειδή ενώθηκε με τη θεότητα της δόξας του Μονογενούς.

Βλέπε λοιπόν, κυρία, και πρόσεχε τον εαυτό σου, και να φυλάττεις τις νύμφες του Χριστού με πολλή μέριμνα· να τις τρέφεις με τον καθαρό άρτο της Ορθοδοξίας, να τις ποτίζεις με το νάμα της ενάρετης πράξης, ώστε να είναι πνευματικά εύρωστες και ωραιότατες. Ο λόγος μου αναφέρεται στο κάλλος της ψυχής, το οποίο και επιθυμεί ο Χριστός ο Θεός μας, όπως ακριβώς υπόσχεται ο άγιος Δαβίδ, διότι λέει: «Άκουσον, θύγατερ, και ίδε, και κλίνον το ους σου, και επιλάθου του λαού σου και του οίκου του πατρός σου, και επιθυμήσει ο βασιλεύς το κάλλος σου· διότι αυτός είναι ο Κύριός σου, και θα τον προσκυνήσεις». Βλέπεις ότι με το να τα λησμονήσετε εσείς, δηλαδή με το να απαρνηθείτε γονείς, αδελφούς και συγγενείς, φίλους και όλα όσα ανήκουν στον βίο, επιθύμησε ο Βασιλιάς το κάλλος της ψυχής σας για να σας κάνει νύμφες του; Το δε «αυτός είναι ο Κύριός σου και θα τον προσκυνήσεις», θα πραγματοποιηθεί για εσάς την ημέρα της επιφανείας του. Ω, ω, τι φρονήσατε, αφού λησμονήσατε τα πάντα· ω, ω, τι Νυμφίο αξιωθήκατε· κροτήστε τα χέρια, αλαλάξτε προς τον Θεό με φωνή αγαλλιάσεως, διότι υψωθήκατε πάνω από όλες τις επίγειες βασιλείες, στολιστήκατε με ομορφιά πάνω από όλα τα ωραία της γης. Σας σέβονται και οι άγγελοι, σας περιβάλλουν με τιμή και οι αρχάγγελοι, καθώς υπερέχετε ως βασίλισσες στους ουρανούς, πάνω από όλες τις μητέρες και τις θυγατέρες που γεννιούνται κατά σάρκα.