Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 44:9

«Σμύρνα και στακτή και κασσία αναδίδεται από τα ενδύματά σου». Ως ενδύματα του Μονογενούς θα μπορούσαν να νοηθούν οι δυνάμεις, η μεγαλοπρέπεια, η δόξα, σύμφωνα με το χωρίο: «Ο Κύριος εβασίλευσε, ενδύθηκε την ευπρέπεια, ενδύθηκε ο Κύριος δύναμη και περιεζώσθηκε». Αυτή ακριβώς, λοιπόν, η δόξα και η μεγαλοπρέπειά του έγιναν για εμάς ευώδεις, και έχουν θέση κάθε λογής θυμιάματος, σύμφωνα με αυτό που έχει λεχθεί αλλού: «Μύρο που εκκενώθηκε είναι το όνομά σου» και το «Θα προστρέξω στην οσμή της ευωδίας σου». Η στακτή είναι ένα λεπτότατο είδος σμύρνας· διότι, όταν εκθλιβεί το άρωμα, το μεν ρευστό τμήμα του διαχωρίζεται ως στακτή, ενώ το πιο παχύρρευστο που απομένει ονομάζεται σμύρνα. Η δε κασσία είναι ένας λεπτότατος και ευώδης φλοιός, ο οποίος περιβάλλει ξυλώδη στελέχη.

«Από βάρεις ελεφάντινες από τις οποίες σε εύφραναν». Βάρεις είναι οι πολυτελείς και εξαίρετοι οίκοι, δηλαδή οι ναοί. Ελεφάντινες, από την άλλη, εννοεί τις τρόπον τινά λειασμένες και περικαλλέστατες. Βασιλείς δε ονομάζει τους αγίους αποστόλους, οι οποίοι και συμβασιλεύουν με τον Χριστό.

Και ως θυγατέρες τους εννοεί τις ψυχές που έχουν αναγεννηθεί μέσω αυτών στη θεογνωσία, οι οποίες καθιστούν τις ίδιες τους τις καρδιές περικαλλέστατους ναούς, προς τιμήν του Θεού, ευφραίνοντάς Τον. Είναι, λοιπόν, σαν να λέει: Θα ευφρανθείς, λέει, ώ Δέσποτα, από τα ελεφάντινα ανάκτορα που κατασκεύασαν προς τιμήν σου οι θυγατέρες των βασιλέων. Παραστάθηκε η βασίλισσα στα δεξιά σου με διάχρυσο ιματισμό. Βασίλισσα μεν είναι η Εκκλησία, καθώς έγινε νύμφη του μεγάλου Βασιλέως· η δε στάση στα δεξιά υποδηλώνει την τιμή την οποία πρόκειται να απολαύσει στον μέλλοντα αιώνα. Ο ποικίλος ιματισμός της είναι η πίστη, η ελπίδα, η αγάπη· έχει όμως και ένα άλλο λαμπρότερο ιμάτιο, τον ίδιο τον Χριστό.

Εάν δε, όπως έχει πει και ο ίδιος ο Κύριος, το Πνεύμα είναι δικό Του, λαμβάνει από τον ίδιο, και ο ίδιος το αποστέλλει· άρα δεν είναι ο Λόγος, καθόσον είναι Λόγος και σοφία, εκείνος που χρίεται με το Πνεύμα το οποίο δίδεται από αυτόν, αλλά είναι η σάρκα που προσλήφθηκε από αυτόν, η οποία χρίεται μέσα σε αυτόν και από αυτόν· ώστε και ο αγιασμός, εφόσον τελείται στον Κύριο ως άνθρωπο, να μεταδοθεί σε όλους τους ανθρώπους από αυτόν. Διότι, λέγει, το Πνεύμα δεν λαλεί από τον εαυτό του, αλλά ο Λόγος είναι εκείνος που το δίδει στους αξίους. Επειδή και αυτό είναι παρόμοιο με το προαναφερθέν ρητό· διότι, όπως ακριβώς έγραψε ο Απόστολος: «Ο οποίος, υπάρχοντας σε μορφή Θεού, δεν θεώρησε αρπαγή το να είναι ίσος με τον Θεό, αλλά εκένωσε τον εαυτό του, λαμβάνοντας μορφή δούλου»· έτσι και ο Δαβίδ υμνεί τον Κύριο, ο οποίος αφενός είναι αιώνιος Θεός και βασιλέας, αφετέρου απεστάλη σε εμάς και προσέλαβε το δικό μας σώμα, το οποίο είναι θνητό· διότι αυτό υποδηλώνεται από αυτόν όταν ψάλλει: «Σμύρνα, και στακτή, και κασσία αναδίδουν τα ιμάτιά σου». Αυτό δε αποδεικνύεται από τον Νικόδημο και τις γυναίκες που ήταν μαζί με τη Μαρία, όταν ο μεν πρώτος ήλθε φέροντας μείγμα σμύρνας και αλόης εκατό λίτρες, οι δε δεύτερες έφεραν τα αρώματα που είχαν ετοιμάσει για τον ενταφιασμό του σώματος του Κυρίου.

Διότι και αυτό είναι όμοιο με το προαναφερθέν χωρίο· όπως δηλαδή έγραψε ο απόστολος: «ο οποίος, ενώ υπήρχε σε μορφή Θεού, δεν θεώρησε αρπαγή το να είναι ίσος με τον Θεό, αλλά κένωσε τον εαυτό του, λαμβάνοντας μορφή δούλου», έτσι και ο Δαβίδ υμνεί τον Κύριο, ο οποίος είναι μεν αιώνιος Θεός και βασιλιάς, αλλά απεστάλη προς εμάς και προσέλαβε το δικό μας σώμα, το οποίο είναι θνητό· διότι αυτό υποδηλώνεται από αυτόν όταν ψάλλει: «σμύρνα, και στακτή και κασσία από τα ιμάτιά σου». Αυτό δε αποδεικνύεται από τον Νικόδημο και από τις γυναίκες που ήταν μαζί με τη Μαρία, όταν ο μεν «ήλθε φέρνοντας μείγμα σμύρνας και αλόης εκατό λίτρες», οι δε [έφεραν] τα αρώματα που είχαν ετοιμάσει για τον ενταφιασμό του σώματος του Κυρίου.

Με τέλειο μίσος τούς μισούσα. «Σμύρνα και στακτή και κασσία αναδίδουν τα ενδύματά σου, από τα ελεφάντινα παλάτια, μέσα από τα οποία σε εύφραναν θυγατέρες βασιλέων προς τιμήν σου». Προχωρώντας στη συνέχεια ο προφητικός λόγος, και αφού προηγουμένως ασχολήθηκε με όλα όσα αφορούν τη θεία Οικονομία, με την ενατένιση του Πνεύματος που του αποκαλύπτει τα κρυφά, έφτασε στο Πάθος. Διότι, λέει, «Σμύρνα και στακτή και κασσία από τα ενδύματά σου». Το ότι, λοιπόν, η σμύρνα είναι σύμβολο ταφής, μας το δίδαξε και ο ευαγγελιστής Ιωάννης, λέγοντας ότι ενταφιάστηκε από τον Ιωσήφ τον από Αριμαθαίας με σμύρνα και αλόη. Η δε στακτή είναι και αυτή το πιο λεπτό είδος της σμύρνας. Διότι, όταν εκθλιβεί το άρωμα, το μεν ρευστό μέρος του διαχωρίζεται ως στακτή, ενώ το πιο παχύρρευστο που απομένει ονομάζεται σμύρνα.

Επομένως, αναδίδει η ευωδία του Χριστού άρωμα σμύρνας εξαιτίας του πάθους, και στακτής, επειδή δεν έμεινε ακίνητος ούτε ανενεργός κατά τις τρεις ημέρες και τις τρεις νύχτες, αλλά κατήλθε στον άδη χάριν της οικονομίας της ανάστασης, προκειμένου να πληρώσει με τον εαυτό Του τα σύμπαντα. Αναδίδει δε άρωμα κασσίας, διότι η κασσία είναι ένας λεπτότατος και ευώδης φλοιός, ο οποίος περιβάλλει ένα ξυλώδες στέλεχος. Ίσως, λοιπόν, ο λόγος βαθιά και σοφά να μας υπαινίχθηκε το πάθος του σταυρού, το οποίο αναλήφθηκε για την ευεργεσία όλης της κτίσης, μέσω του ονόματος της κασσίας. Έχεις, λοιπόν, τη σμύρνα για την ταφή, τη στακτή για την κάθοδο στον άδη (επειδή κάθε σταγόνα φέρεται προς τα κάτω), και την κασσία για την οικονομία της σαρκός πάνω στο ξύλο.

Εξαιτίας δε αυτού, λέγει: «Σε ευφράναν θυγατέρες βασιλέων με την τιμή Σου». Και ποιες θα μπορούσαν να είναι οι θυγατέρες βασιλέων, παρά οι ευγενείς, οι μεγάλες και οι βασιλικές ψυχές; Οι οποίες, αφού γνώρισαν τον Χριστό μέσα από τη συγκατάβασή Του στα ανθρώπινα, Τον ευφράναν με την τιμή, με αληθινή πίστη και τέλεια αγάπη, δοξάζοντας τη θεότητά Του. Και δεν αναφέρει με φειδώ ότι τα αρώματα αυτά υπάρχουν στα ιμάτια του Χριστού (δηλαδή, η παραβολική διδασκαλία των λόγων και η συγκρότηση των δογμάτων), αλλά ότι αναδύονται από όλα τα οικοδομήματα. Διότι ονομάζει «βάρεις» τα μέγιστα των ανακτόρων, και μάλιστα αναφέρει ότι είναι κατασκευασμένα από ελεφαντόδοντο, καθώς ο προφήτης διδάσκει με αυτόν τον τρόπο, νομίζω, τον πλούτο της αγάπης του Χριστού για τον κόσμο.

Μετά δε την ενανθρώπηση, την οικονομία της οποίας εισφέρει η δύναμη του χρίσματος, ως κεχρισμένος πλέον από τον Πατέρα δέχεται το νέο όνομα, δηλαδή το όνομα Χριστός. Διότι αυτός, όντας ο χορηγός του αγιασμού στους άλλους ως Θεός, αγιάζεται μαζί μας κατά το ανθρώπινο· στο οποίο αναφέρεται και η χάρη, καθώς και ο αγιασμός της σάρκας, η οποία δεν είναι άγια κατά φύση, αλλά κατά μέθεξη με τον Θεό. Τους δε μαθητές τους ονόμασε αδελφούς και τους κατέστησε μετόχους του. Διότι αγιάζει ως Θεός, χρίοντας με το ίδιο του το Πνεύμα αυτούς που έχουν γίνει μέτοχοί του διαμέσου της πίστης. <Σμύρνα και στακτή και κασσία αναδίδουν τα ιμάτιά σου, από ανάκτορα ελεφάντινα, από τα οποία σε εύφραναν θυγατέρες βασιλέων προς τιμήν σου.> (E f. 83, I f. 239 b) Ως ιμάτια του Χριστού πρέπει να νοήσουμε εκείνους που έχουν βρεθεί κοντά του, και βρίσκονται σαν σε άμεση επαφή και ολόγυρά του, διαμέσου της πίστης, του αγιασμού και της πνευματικής οικειότητας. Ως ελεφάντινα ανάκτορα (βάρεις), εννοούν σε αυτά τα λόγια τις Εκκλησίες. Διότι «βάρις» ονομάζεται κάθε πύργος· και λέμε ότι οι Εκκλησίες είναι οχυρωμένες σαν πύργοι με τη δύναμη και τη χάρη του Χριστού, επειδή είναι θεμελιωμένες πάνω στην πέτρα. Ελεφάντινες, αντί για λαμπρές, πολύτιμες και περικαλλέστατες· διότι και αυτό το χαρακτηριστικό υπάρχει σε αυτές, ακριβώς όπως συμβαίνει βέβαια και με τα σκεύη που είναι κατασκευασμένα από ελεφαντόδοντο.

Αυτά δε τα ελεφαντοστέινα παλάτια είναι και θυγατέρες βασιλέων. Πώς ή με ποιον τρόπο; Διότι, εφόσον οι θεσπέσιοι μαθητές είναι υιοί της βασιλείας, θα μπορούσαν δικαίως να ονομαστούν και βασιλείς. Έγιναν δε και πατέρες των Εκκλησιών· διότι τις γέννησαν διά του Ευαγγελίου και των ιερών κηρυγμάτων. Διότι αυτό λέει και ο μακάριος Παύλος: «Εν Χριστώ Ιησού διά του Ευαγγελίου εγώ σας γέννησα.» Επομένως, από τα ιμάτιά σου και από τα ελεφαντοστέινα παλάτια, δηλαδή από τις περικαλλέστατες εκκλησίες, αναδύεται σμύρνα και στακτή και κασσία, δηλαδή κάθε λογής πνευματική ευωδία. Με αυτά τα αρώματα λοιπόν, δηλαδή με τις νοητές ευωδίες, οι θυγατέρες των βασιλέων σε εύφραναν προς τιμήν σου, δηλαδή στον καιρό κατά τον οποίο έπρεπε να τιμηθείς από αυτές.

«Σμύρνα και στακτή και κασία αναδίδουν τα ενδύματά σου, μέσα από ελεφάντινα παλάτια». Αντί όμως για το «ελεφάντινα παλάτια», ο Ακύλας μετέφρασε: «Από ναούς ελεφαντόδοντου». Διότι ναοί εδώ ονομάζονται οι Εκκλησίες του Νυμφίου, και οι αφιερωμένες στον Χριστό ψυχές, οι οποίες έχουν όλη τη δύναμή τους στη λογική τροφή.

Το πώς όμως λέμε ότι αυτός έχει χριστεί, και τι είναι το χρίσμα, και ποιος είναι ο τρόπος της χρίσεως, τα έχουμε εξετάσει επαρκώς στο προηγούμενο σύγγραμμα. Στα χείλη του και στη διδασκαλία του χύθηκε τόση χάρη, ώστε σε σύντομο χρονικό διάστημα γέμισε κάθε τόπος από την ευσέβεια που κηρύχθηκε από αυτόν, με αποτέλεσμα ήδη σε όλα τα έθνη, μεταξύ εκείνων που ακολουθούν τη διδασκαλία του, σύμφωνα με την προκείμενη προφητεία, να έχει περιβληθεί με δόξα βασιλέως και Θεού και να ανακηρύσσεται από όλους τους ανθρώπους Χριστός. Ολοφάνεροι είναι και οι εχθροί του, όχι μόνο εκείνοι που υπήρξαν στο παρελθόν, αλλά και εκείνοι που πολεμούν διαρκώς τον λόγο του, είτε μεταξύ των ανθρώπων είτε ανάμεσα στις αόρατες δυνάμεις, τους οποίους, καταρρίπτοντας πάντοτε με αόρατη και μυστική δύναμη, έχει καταστήσει υποχείριούς του, προσελκύοντας κάθε λογής λαούς από όλα τα έθνη. Τα δε επόμενα στον ψαλμό: «σμύρνα και στακτή και κασσία από τα ιμάτιά σου», καθώς και όσα ακολουθούν αυτά, τα οποία δηλώνονται ως αναφερόμενα σε βασίλισσα και θυγατέρα που εγκατέλειψε τον πατρικό οίκο και νυμφεύθηκε τον προαναφερθέντα Χριστό και βασιλέα και Θεό, τον οποίο και ανακηρύσσει κύριό της, θα μπορούσαν να αναφερθούν στην εξ εθνών Εκκλησία, η οποία αποστράφηκε την πατρική και δαιμονική πλάνη, καθαρίστηκε και συνδέθηκε αρμονικά μέσω της κοινωνίας με τον θείο Λόγο, λαμβάνοντας διεξοδικά την αρμόζουσα ερμηνεία. 〈〈Ψαλμού ρθʹ〉〉. «

«Και έντεινον». Τέντωσε το τόξο, το τόξο του σταυρού· πλήγωσε τον διάβολο, βασίλευσε επί της κτίσεως, κατευόδωσε τον άνθρωπο. «Ένεκεν αληθείας». Διότι αλήθεια είναι η παρουσία του, πραότητα διότι είναι ήπιος ως Θεός, και δικαιοσύνη επειδή δικαιώνει τον ασεβή. «Και οδηγήσει». Η δεξιά του Υιού είναι ο Πατέρας, επειδή αυτός συνευδόκησε να πραγματοποιήσει τη σωτηρία του ανθρώπου. «Τα βέλη σου». Οι απόστολοι· διότι αυτοί είναι τα βέλη του Χριστού, επειδή χτυπώντας σαν με τόξο την πλάνη σε όλη την οικουμένη κήρυξαν την αλήθεια. «Λαοί υποκάτω». Αυτοί που πίστεψαν στη διδασκαλία των αποστόλων· διότι, πέφτοντας, προσκυνούν τον Χριστό ως βασιλέα. «Εν καρδία». Διότι άλλοτε τα έθνη ήταν εχθρικά προς τον Χριστό· τώρα όμως οι καρδιές τους υποτάχθηκαν στην πίστη προς τον Θεό με πόθο. «Ο θρόνος σου». Επειδή βασίλευσε επί των εθνών, ο θρόνος είναι ασάλευτος, δηλαδή η βασιλεία του Χριστού (του Κυρίου) δεν έχει διάδοχο. «Ράβδος». Ο σταυρός, τον οποίο ο Ιερεμίας ονομάζει ράβδο· διότι αυτή η ράβδος κατεύθυνε όλη την κτίση. «Ηγάπησας». Ως Θεός μισεί πάντοτε τα πονηρά. «Δια τούτο έχρισεν». Γι' αυτό ο Χριστός, επειδή χρίστηκε με τη χάρη και δοξάστηκε πάνω από όλη την κτίση· διότι η κτίση είναι μετοχή του Θεού. Υπαινίσσεται δε και το χρίσμα του βαπτίσματος. «Σμύρνα και στακτή». Σμύρνα ονομάζει το άφθαρτο της σάρκας· διότι με αυτήν οι νεκροί που βαλσαμώνονται δεν φθείρονται. Στακτή δε, επειδή αποστάλαξε ως απαύγασμα του Πατέρα.

«Κασσία» δε, επειδή χρίστηκε με την ευωδία του Πνεύματος από τα ενδύματα της χάριτος, δηλαδή από τα ιμάτια. «Από τις βάρεις»· βάρεις είναι τα ψηλά οικοδομήματα. Ονομάζει λοιπόν «ελεφάντινες» τις εκκλησίες, ως ευπρεπείς και ισχυρές· και σε αυτές ευφραίνεται ο Κύριος για όσους σώζονται μέσω αυτών. «Θυγατέρες»· θυγατέρες βασιλέων ονομάζει τις ψυχές των αγίων, οι οποίες αναστήθηκαν μαζί με τον Χριστό. Διότι είναι μεγάλη τιμή του Χριστού η ανάσταση εκ νεκρών και το να συνεγείρει τις ψυχές των αγίων. «Παρέστη»· η ψυχή του Κυρίου, για την οποία μίλησαν οι προφήτες· και αυτή ανέβαινε. Από πού; Από τον άδη. Και οι δούλες της οδηγούνταν μαζί της. Ποιες; Οι ψυχές των αγίων. «Με ιματισμό», δηλαδή μαζί με το σώμα· «ολόχρυσο», ως καθαρό από κάθε ρύπο· «εκ δεξιών», επειδή κάθεται στα δεξιά του Πατρός. Υπαινίσσεται δε και την Εκκλησία. «Περιβεβλημένη»· στολισμένη με χάρη και δόξα. Έτσι ακριβώς στολίζεται και η Εκκλησία. «Άκουσον»· ο λόγος απευθύνεται προς την Εκκλησία, προτρέποντάς την στη χάρη της μετανοίας. «Και επιλάθου»· δηλαδή, ξέχασε τα είδωλα και το πλήθος των δαιμόνων, που είναι ο λαός, οι οποίοι σε ξεγέλασαν με την απάτη. «Και του οίκου», δηλαδή της πλάνης του διαβόλου. «Ότι επεθύμησεν»· ο Χριστός, ως βασιλεύς των αιώνων, θα σε αγαπήσει, καθώς κατά την επιστροφή σου άστραψε το κάλλος της δόξας.

Και αυτόν ακριβώς τον ίδιο τον παρουσιάζει πάλι χρισμένο με μύρα, τον οπλίτη, και βασιλιά, και τοξότη, και νικητή· διότι, λέει, σμύρνα και στακτή και κασσία αναδίδουν τα ιμάτιά σου. Ποια λοιπόν κοινωνία υπάρχει μεταξύ των όπλων και των μύρων, μεταξύ του χρίσματος και της ρομφαίας, της διδασκαλίας και του πολέμου, των τόξων και του καλλωπισμού; Διότι τα μεν αποτελούν σύμβολα ειρήνης, ενώ τα δε μάχης και πολεμικής παρατάξεως. Ποιος λοιπόν είναι αυτός που είναι ταυτόχρονα ειρηνικός και πολεμικός; Αυτός που στάζει μύρο και συγχρόνως θωρακίζεται με όπλα; Αυτός που εξέρχεται από ελεφάντινα ανάκτορα, και καταρρίπτει χιλιάδες εχθρούς, και προκαλεί τόσες σφαγές; Πώς θα λύσουμε αυτήν την απορία;

Εκεί όμως δεν ήλθε μέρος από το Πνεύμα, αλλά ολόκληρο το Πνεύμα· γι' αυτό και είπε: «Ο Θεός δεν δίνει το Πνεύμα με το μέτρο». «Σμύρνα και στακτή και κασσία από τα ιμάτιά σου». Άλλος: «Στον ιματισμό σου». Άλλος: «Όλα τα ιμάτιά σου».

Ιʹ. Μερικοί, λοιπόν, λένε ότι ο προφήτης υπαινίσσεται τον τάφο μέσα από αυτά, ενώ άλλοι ότι δηλώνει τη διαφορετικότητα του χρίσματος. Διότι το παλαιό χρίσμα δεν συντίθετο από αυτά τα μύρα, αλλά από άλλα. Και για να μάθεις ότι αυτός είναι διαφορετικός τρόπος χρίσματος, μέσω της διαφοράς των υλικών φανέρωσε τη διαφορά της ενέργειας. Η δε φράση, «Από τα ιμάτιά σου», δείχνει ότι και τα ιμάτιά του ήταν γεμάτα από χάρη. Έτσι, άλλωστε, η αιμορροούσα γυναίκα σταμάτησε τους κρουνούς του αίματος, όταν άγγιξε το κράσπεδο. Είτε όμως πρέπει να εκληφθεί το ένα είτε το άλλο, κανένας λόγος δεν το εμποδίζει· διότι και τα δύο είναι αποδεκτά σε εμένα. Όπως, λοιπόν (διότι τίποτα δεν εμποδίζει να λέμε πάλι τα ίδια), όταν ακούς για τόξο και ρομφαία και για όλα τα παρόμοια, δεν τα αντιλαμβάνεσαι με τις αισθήσεις, έτσι, και όταν ακούσεις για σμύρνα και κασσία, να μην τα νοήσεις αισθητώς, αλλά νοερώς. «Από ανάκτορα ελεφάντινα, από τα οποία σε ευφράναν κόρες βασιλέων προς τιμήν σου». Άλλος λέει, «Από ναούς ελεφάντινους, από όπου σε ευφράναν, με το να σε τιμούν». Και άλλος, «Στα ένδοξά σου».

«Τα βέλη σου», δηλαδή τα έργα σου, «είναι σαν ακονισμένα βέλη, Δυνατέ», που καταρρίπτουν την ορμή της κακοδοξίας, και «λαοί θα υποταχθούν κάτω από εσένα», αφού πιστέψουν και σε προσκυνήσουν. Έπειτα, και ο Πατέρας επιμαρτυρώντας τον Υιό ως Θεό, όπως ακριβώς έχει θεολογηθεί και από τον θείο Παύλο: «Ο θρόνος σου, ω Θεέ», λέει, «είναι εις τον αιώνα του αιώνος», εφόσον είσαι σύνεδρος και συναιώνιος με εμένα, «ράβδος ευθύτητος είναι η ράβδος της βασιλείας σου», υπονοώντας ως ράβδο είτε τον σταυρό είτε το αγνότατο έπαθλο της σαρκώσεως. «Αγάπησας τη δικαιοσύνη και μίσησες την ανομία· γι' αυτό σε έχρισε ο Θεός», ο Πατέρας σου, «με έλαιο αγαλλιάσεως περισσότερο από τους μετόχους σου». Διότι πολλοί χρίστηκαν για βασιλεία και ονομάστηκαν χριστοί, όμως εκτός από εσένα δεν υπάρχει άλλος (αληθινός) Χριστός. Διότι εκείνοι ήταν τύποι και προεικονίσεις εσένα, του αληθινού Χριστού, καθώς χρίονταν με υλικό χρίσμα· ενώ η δική σου ενανθρωπήσασα ουσία, αφού χρίστηκε με τη θεότητα, καταδεικνύει ότι είσαι αληθινός Χριστός και Θεός. «Σμύρνα και στακτή και κασσία πάνω στα ιμάτιά σου» θα χρίσουν κατά το πάθος σου, ως κολλητικά και αρωματικά είδη, ώστε η συκοφαντία και η υποψία περί κλοπής (του σώματός σου) να αποκαλυφθεί στους πιστούς ως ανοησία. «Από ελεφάντινα παλάτια, από τα οποία σε εύφραναν». Οι «βάρεις» είναι οι προμαχώνες των πύργων και των τειχών. Δεν γνωρίζουμε όμως αν αυτοί οι ελεφάντινοι πύργοι βρίσκονταν στα Ιεροσόλυμα ή στην Περσία, από την οποία προσήλθαν οι μάγοι και προσέφεραν δώρα στον νεογέννητο βασιλιά, σμύρνα μαζί με χρυσό και λίβανο. «

Και όπως τους λυπούσε πάρα πολύ η απόκρυψη του αστέρα, επειδή χωρίς αυτόν δεν ήταν δυνατόν να βρουν τον τεχθέντα, αλλά και επειδή κοπίασαν μάταια κάνοντας μια τόσο μεγάλη οδοιπορία και θα γίνονταν περίγελος σε εκείνους που αρέσκονται να λοιδορούν, έτσι, βλέποντάς τον να προπορεύεται από αυτούς «μέχρι που ήλθε και στάθηκε επάνω από τον τόπο όπου βρισκόταν το παιδίον» ξαπλωμένο, «χάρηκαν πάρα πολύ, και αφού εισήλθαν στην οικία είδαν το παιδίον μαζί με τη Μαρία, τη μητέρα του, και πέφτοντας κάτω το προσκύνησαν, και αφού άνοιξαν», λέγει, «τους θησαυρούς τους, του πρόσφεραν δώρα, χρυσό και λιβάνι και σμύρνα». Διότι αυτός που γεννήθηκε ήταν τριπλός κατά την αξία: αληθινά Θεός και βασιλεύς και άνθρωπος· διπλός κατά τη φύση, Θεός και άνθρωπος, και ένας της Τριάδος και ομοφυής Θεός. Γι' αυτό και οι μάγοι του προσφέρουν τρία δώρα, τον χρυσό ως σε βασιλέα, και λιβάνι ως σε Θεό, και σμύρνα επειδή επρόκειτο να πεθάνει κατά σάρκα. «Σμύρνα και στακτή και κασσία» προείπε για αυτόν και ο θείος Δαβίδ, τη σμύρνα δηλαδή που προσέφερε ο Νικόδημος μαζί με τον Ιωσήφ, μαζί με αλόη ωσεί εκατό λίτρες, για την κηδεία του Δεσπότου. «Και αφού έλαβαν θεία αποκάλυψη», λέγει, «να μην επιστρέψουν στον Ηρώδη, αναχώρησαν για τη χώρα τους από άλλη οδό». Και αυτοί μεν αναχώρησαν από άλλη οδό, ο δε Ηρώδης παραδόθηκε στα βάθη της λήθης μέχρι τη συμπλήρωση δύο ετών. Γι' αυτό και, όταν το θυμήθηκε, πρόσταξε να αναιρεθούν τα βρέφη «από ηλικίας δύο ετών και κάτω». «